Ο Χαράλαμπος Σειραδάκης, ο αξιωματικός που δίδαξε με το ήθος του καθ’όλη τη διάρκεια της ζωής του τι σημαίνει αγάπη για την πατρίδα, τι σημαίνει ελευθερία, τι σημαίνει αγώνας για ανεξαρτησία, τελειώνει την Έκθεσή του για τη Μάχη της Κρήτης, αφιερώνοντας τις τελευταίες σελίδες του χειρογράφου του στην Κάντανο. Συγκεκριμένα, ο Χαράλαμπος Σειραδάκης γράφει :
«Δεν είναι η πρώτη φορά που η Κάνδανος πυρπολείται και επί Ενετών και επί Τουρκοκρατίας την αυτήν υπέστη τύχην και συμφοράν.
Μία εβδομάδα μετά την κατάληψιν της Κανδάνου ήτοι την νύκτα 2ης προς 3ην Ιουνίου το Γερμανικό Τάγμα Παλαιοχώρας εκύκλωσε κατά την διάρκειαν της νυκτός την Κάνδανον και το πρωί εκάλεσε βία το Γερμανομαθή ιατρόν κ. Παπαντωνάκην Ευάγγελον τον οποίον εξηνάγκασε να κάνη τον κήρυκα και επί παρουσία του Γερμανού Διοικητού να καλέση μεγαλοφώνως τους κατοίκους της Κανδάνου να παρουσιασθούν διά να τους ανακοινώση, όπως έλεγεν ο Φρούραρχος, διαταγήν του Γερμανού Στρατηγού, ευτυχώς οι κάτοικοι της Κανδάνου αντιληφθέντες την κύκλωσιν κατά την διάρκειαν της νυκτός απεμακρύνθησαν της κωμοπόλεως και των πέριξ συνοικιών, άμα ως ο Γερμανός Φρούραρχος αντελήφθη ότι δεν υπήρχον κάτοικοι να προσέλθουν, διότι ως του εδηλώθι από κάποιον γέροντα μη δυνάμενον να κινηθή για ν’ απομακρυνθή, έφυγον οι κάτοικοι φοβηθέντες την παρουσίαν των Γερμανών, εφρίαξεν από τον θυμόν του.
Τότε εξαγαγών εκ της αναδιπλώσεως της χειρίδος του χυτονίου του έγγραφον έλαβε την στάσιν της προσοχής, εσήκωσε τον δεξιόν του βραχίωνα, εχαιρέτησε με τον φασιστικόν χαιρετισμόν και ήρχισε ν’ αναγινώσκη το έγγραφον. Ήτο η διαταγή του Γερμανού Στρατηγού, της οποίας το περιεχόμενο συνοψίζετο: “Η Κάνδανος να καταστραφή, οι κάτοικοι να εξοντωθούν” και διέταξε πάραυτα και έθεσαν πυρ εις τας οικίας και τα καταστήματα της Κανδάνου.
Έντρομος ο δυστυχής ιατρός Παπαντωνάκης παρακάλεσε τον Διοικητήν να μη εκτελεσθή η διαταγή και ολίγου δη να υποστή την τύχην του δυστυχούς γέροντος (Γεωργιλάκη ή Αρχάκη) που παρευρέθη και εθανατώθη, μεταξύ άλλων που ανευρέθησαν κατά την διάρκειαν της ημέρας εις Κάνδανον.
Παρακάλεσε ακολούθως να του επιτρέψη ν’ απομακρυνθή της Κανδάνου καθόσον δεν αντέχει εις το παρουσιαζόμενο θέαμα. Ο Γερμανός τότε του απήντησεν “Εσείς οι γιατροί είσθε δειλοί, πήγαινε” και τον άφισε ν’ αναχωρήση. Πολλαί ημέραι παρήλθον έκτοτε για να συνέλθη από την θέαν της συμφοράς που αντίκρυσεν ο δυστυχής Παπαντωνάκης.
Το βράδυ εκείνο η Κάνδανος μετά των πέριξ συνικοισμών της είχε μεταβληθή εις σωρούς καπνιζόντων ερειπίων, ότι δεν κατέστρεψε η φωτιά εσώριασε η δυναμίτις και η σκαπάνη και τα μηχανικά μέσα του Γερμανικού Τάγματος. Η Κάνδανος όμως ΕΙΧΕ ΚΑΤΑΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΟΝ ΘΥΣΙΑΣ.
Εκ των κατοίκων όσους εύρον άπαντας εθανάτωσαν και μεταξύ αυτών και δύο γυναίκας και εκ των νεκρών δύο(2) ο Ιωάννης Γεωργιλάκης και ο Μιχαήλ Αρχάκης, ο μεν πρώτος ηλικίας 90 ετών, ο δε δεύτερος ετών 102, την μιαν των γυναικών την Παπαδομανωλάκη και τον Δημήτριο Κοντεκάκην τους έρριψαν ζώντας εις τα φλόγας των καιομένων οικιών.
Η μάχη της Κανδάνου ήρχισε με την ελπίδα της Νίκης για την Ελευθερίαν μας και κατέληξεν εις την τραγωδίαν της καταστροφής, διά να διαπιστωθή η δολιότης και η κακή πίστις των βαρβάρων εκείνων ανθρώπων πού επεδείωξαν με αυτόν των τον πολιτισμόν και την δολιότητα να διοικήσουν τον Κόσμον.
Σπάνιαι είναι αι περιπτώσεις κατά την ιστορικήν διαδρομήν των αιώνων που αντίπαλοι ευρέθησαν εις μεγαλυτέραν ανισότητα μέσαν εις τον αγώνα, γι’ αυτό και ο κόσμος εθαύμασε εις την Κρήτην περισσότερον τους νικημένους από τους νικητάς.
Οι πολεμισταί μας ούτοι εκάμφησαν από την ωμήν βίαν, δεν ηδυνήθη όμως η υλική αύτη δύναμις του κατακτητού να κάμψη της ψυχής των την αδάμαστον δύναμιν.
Ο Στρατάρχης της Μ. Βρεττανίας ΜΕΤΛΑΝΤ ΟΥΙΛΣΟΝ εις ραδιοφωνικήν ομιλίαν του γενομένην την 21ην Μαρτίου 1948 και δημοσιευθείσαν εις τα Ελληνικάς εφημερίδας 22 και 23 Μαρτίου 1948, αναφέρει και τα εξής: “…..Η μάχη της Κρήτης έδοσε εις τους νησιώτας την ευκαιρίαν να επιδείξουν το ακατάβλητον αυτών φρόνημα εναντίον του εχθρού πολύ προτού αναγνωρισθούν τα διάφορα κινήματα αντιστάσεως οι πολίται της Κανδάνου, χωρίς καμμίαν βοήθειαν, εκ μέρους των Στρατιωτικών Αρχών κατενίκησαν τους Γερμανούς Αλεξιπτωτιστάς, οι οποίοι κατέλαβον το χωρίον των και διά τούτο οι Γερμανοί προέβησαν αργότερα εις αντίποινα καταστρέψαντες αυτό….”
Οι Γερμανοί μετά την πυρπόλησιν της Κανδάνου απηγόρευσαν επί ποινή θανάτου την προσέγγισιν παντός πολίτου εις την περιοχήν αυτήν.
Την ιδίαν ημέραν της καταστροφής αφαιρέσαντες μίαν θύραν από κατεστραμμένην οικίαν ανέγραψαν Γερμανιστί και Ελληνιστί επ’ αυτής:
“ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΟΝ ΤΩΝ ΑΠΟ ΟΠΛΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ & ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΟΠΙΣΘΕΝ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΝΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ Η ΚΑΝΔΑΝΟΣ.”
Αντιληφθέντες οι Γερμανοί ότι τοσαύται απώλειαι δεν δικαιολογούνται από δολοφονίαν διά τούτο φαίνεται εις την από 9ην Νοεμβρίου 1941 διαταγήν του Διοικητού Φρουρίου Κρήτης υποβιβάζει τους νεκρούς εις 45 (πιθανώς όμως να ομιλή ούτος εις την διαταγήν του μόνον διά τας απωλείας τας προξενηθείσας εντός της κωμοπόλεως της Κανδάνου και των οποίων τον αριθμόν και ημείς αγνοούμεν).
Τέλος οι Γερμανοί φιλοτεχνίσαντες μαρμάρινην πλάκα μετέφερον και έστησαν ταύτην επί των ερειπίων της Κανδάνου και επί της οποίας αναγράφεται:
“ΕΔΩ ΥΠΗΡΧΕΝ Η ΚΑΝΔΑΝΟΣ
ΚΑΤΕΣΤΡΑΦΗ ΠΡΟΣ ΕΞΙΛΑΣΜΟΝ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ 25 ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΩΝ”
Οι ανωτέρω αναφερόμεναι 1) Ξήλινη πινακίς και 2) Μαρμάρινη πλαξ έχουσι στηθή σήμερον εις το κέντρον της καταστροφείσης Κανδάνου και διαιωνίζουν αφ’ ενός μεν τον ηρωϊκόν αγώνα που διεξήγεν ο γενναίος ούτος λαός της Επαρχίας Σελίνου προς απόκρουσιν του βαρβάρου κατακτητού διά την διατήρησιν της ελευθερίας του, αφ’ ετέρου το μίσος του κατακτητού και τα μέσα που μετεχειρίσθη διά να εκδικηθή τον υπέρ της ελευθερίας του αγωνισθέντα λαόν της επαρχίας Σελίνου.
Είναι ψευδέστατον ότι εδολοφονήσαμε Γερμανούς στρατιώτας ή ότι εκτυπήσαμεν τούτους δολοφονικά εκ των νώτων. Παρεξήγησαν φαίνεται οι Γερμανοί την τέχνην του μάχεσθαι των Κρητών πολεμιστών. Τους πολεμήσαμεν μετά θάρρους υπερασπίζοντες την ελευθερίαν μας.
Τους εξόργισεν η περίπτωσις που οι στρατιώται τους αναμετρήθησαν με γυναίκας και παιδιά, όπως ομολογεί και αυτός ο Γερμανός Αρχηγός της εν Κρήτη Γερμανικής αντικατασκοπείας “ΦΛΕΣΕΡ” εις το βιβλίον του “ΟΙ ΟΡΕΙΝΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΜΑΣ ΕΝ ΚΡΗΤΗ” Ομολογούν ότι τον επολέμησαν εις Κάνδανον και Γυναίκες.
Εις την Κάνδανον έστησαν την μαρμάρινην πλάκα και την ξύλινην πινακίδα. Εις τα Φλώρια έκτισαν Μαυσολείον εις την θέσιν που ευρίσκετο η οικία από την οποία ημύνθησαν οι Γερμανοί στρατιώται των γκρεμίσαντες την οικίαν, εις ην ευρίσκετο το τηλέφωνον του χωρίου με το οποίο ετηλεφώνει από τας νώτας των η κ. Φραγκιαδάκη και ενημέρωνε τον υποφαινόμενον κατά την ώρα που εξελίσετο η μάχη εις τον Άναβον 24/5/41.
Οι άνδρες και αι γυναίκες και τα παιδιά των 10 ετών που επολέμησαν τους Γερμανούς εις την Κάνδανον ήσαν νομίμως επιστρατευμένοι διά της από 20/5/41 διαταγής μου και της οποίας διαταγής φέρω τάς ευθύνας έναντι των Πρϊσταμένων μου Αρχών και της Ιστορίας.
Ψεύδονται οι Γερμανοί ότι ακρωτηριάσθησαν ή εκακοποιήθησαν οι φονευθέντες στρατιώται των. Οι στρατιώται των εφονεύθησαν πολεμούντες εις Κάνδανον, Φλώρια και Μεσαύλια και καθ’ ολόκληρον την διαδρομήν από Μούλετε μέχρι Παλαιοχώρας.
Αντιθέτως εκείνοι οίτινες κληθέντες να καταθέσωσι τα όπλα των και υπακούσαντες παραδοθέντες παρέμειναν αιχμαλώτοι εις τα χείρας των πολιτοφυλάκων μας σύμφωνα με τους νόμους του πολέμου και παρεδόθησαν εις τους Γερμανούς (αφεθέντες ελεύθεροι) μετά την επικράτησίν των εν Κρήτη.
Θα ημπορούσα να ερωτήσω του Γερμανούς διατί οι στρατιώται των οι αιχμαλωτισθέντες εις Μεσαύλια και φιλοξενηθέντες εις το χωρίον Σάσαλο υπό του αειμνήστου Νταγκουνάκη επεστρέψαν μετά την πάροδον αρκετών ημερών οι ίδιοι οι φιλοξενηθέντες και εξετέλεσαν την οικογένεια του;
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Κατά την μάχην της Κανδάνου απασχολήσαμεν ένα πλήρες Γερμανικόν Τάγμα στρατού επί εξαήμερον δυνάμεως χιλίων περίπου ανδρών, την οποίαν δύναμιν εστερήθη ο εχθρός κατά το εξαήμερον διάστημα που ήτο απησχολημένοι εις τον ημέτερον Τομέα και η οποία απεσπάσθη από την κυρίαν της προσπάθειαν.
Ο εχθρός από της πρώτης στιγμής δεν εθεώρει τον εαυτόν του ασφαλή από της Ν.Δ. κατευθύνσεως (Σελίνου) καθ’ ην εποχήν επετίθετο προς Μάλεμε και Χανιά και εν συνεχεία διά την προς Σφακιά καταδιώξιν των Άγγλων επιφέραμεν σοβαράς απωλείας εις τον εχθρόν.
Ενεργούντες μέσα εις το πλαίσιον του πνεύματος της διαταγής μας εκινητοποιήσαμεν και εξοπλίσαμεν εκ των ενώντων την δύναμιν εκείνη των πολιτών χρησιμοποιήσαντες ταύτην κατά τον καλύτερον δυνατόν τρόπον, κατά την γνώμη μας, με σκοπόν ν’ ανακουφίσωμεν τον μαχόμενον στρατόν.
α) Ο λόγος διά τον οποίον δεν ηδυνήθημεν να καταρτίσωμεν μαχίμους οργανικάς μονάδας είναι ότι δεν υπήρξεν ο απαιτούμενος υλικός προς τούτο χρόνος. Συνεπεία τούτου είναι ευνόητον ότι δεν ήτο δυνατόν να ζητήσωμεν και επιτύχωμεν απόλυτον στρατιωτικήν πειθαρχίαν.
β) Τα πράγματα μας ηνάγκασαν ν’ ακολουθήσωμεν την παράδοσιν και αρχήν την υφισταμένην τουλάχιστον διά την Κρήτην ήτοι την υπακοήν εις δυναμικά πρόσωπα κατά περιφερείας των πολιτών, εις ους η πλειονότης τουλάχιστον των κατοίκων υπακούει και ακολουθεί τας υποδείξεις εις δυσκόλους στιγμάς, εφ’ όσον εις το αναμεταξύ θά έχη αποκτήση την εμπιστοσύνην εις τα πρόσωπα ταύτα.
γ) Γι’αυτό και τους προσελθόντας Αξιωματικούς μετεχειρίσθην εις ορισμένας δυσκόλους αποστολάς και έθεσα υπό τας διαταγάς των τα τμήματα Χω/κής και Αγροφυλακής.
δ) Κατά την μάχην προ της Κανδάνου όρισα Τομείς με Τομεάρχες τους Αξιωματικούς, οίτινες προωθηθέντες εις την πρώτην γραμμήν διά του παραδείγματός των και τη αυτοθυσίας των και της κτηθείσης πείρας των έκαμαν τους πολίτας να δέχωνται και να εκτελούν τάς διαταγάς των.
ε) Ο πατριωτισμός του λαού της Επαρχίας και ο πόθος να κατανικήσωμεν τον εχθρόν μου έδοσε την δυνατότητα να κινητοποιήσω τους προσελθόντας υπό τα όπλα και να γίνει η αντίστασις του Σελίνου.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Αναχωρών εκ Χανίων την παραμονήν της μάχης της Κρήτης και αφού άπαξ δεν μας εχορηγήθη ο απαραίτητος οπλισμός ανεφέρθην υπό τύπον παραπόνου εις τον Στρατιωτικόν Διοικητήν Χανίων Υπαστράτηγον κ. Γαγάραν εις ον εξέθεσα το δύσκολον της αποστολής μου υπό τοιαύτας συνθήκας.
Ομολογώ ότι οφείλω χάριτας καθ’ όσον ούτος με δύο φράσεις του μου έδοσε προκαταβολικώς κάθε διαταγήν και οδηγίαν που μου αναγκοιούσε εις τα κατόπιν ενεργείας μου, σε δυο του φράσεις λέγω που θα μου μείνουν αλησμόνητες “Γνωρίζω πως έχετε δίκιο και η άνευ οπλισμού αποστολή σας είναι πολύ δύσκολος.
Είσαι όμως Αξιωματικός με μεγάλην πείραν και όταν έχης προ οφθαλμών την άμυναν του πατρίου εδάφους, όπερ όπως σας αναλύσαμεν κινδυνεύει, κάμε ούτως κάθε ενέργεια σου που θα συντελέση εις την διατήρησιν της ελευθερίας μας”. Μου ευχήθη καλήν επιτυχίαν, τον απεχαιρέτησα και ανεχώρησα.
Σύμφωνα με την γενικήν διαταγήν μου αλλά έχοντας υπ’ όψιν και την λακωνικήν αυτήν διαταγήν του αμέσου Προϊσταμένου μου Στρατηγού κ. Γαγάρα ενήργησα, και αι αρμόδιαι Προϊστάμεναι μου Αρχαί ας κρίνουν τας ενεργείας μου και τα αποτελέσματα των. Για μένα θα παραμείνη πάντοτε η Μεγάλη Τιμή πως απλώς ετύγχανα Διοικητής των γενναίων εκείνων που με τον ηρωϊσμόν των με εβοήθησαν και εκάμαμε την μάχην της Κανδάνου.
Το ότι συνεπεία των ενεργειών μου εκείνων κατεστράφη η Κάνδανος έχω την συνείδησιν μου ήρεμον, διότι της τοιαύτης καταστροφής την άδειαν μου την έδοσαν οι γενναίοι και οι υπερήφανοι εκείνοι συνεπαρχιώται μου και ιδιατέρως οι ιποτικοί πατριώται κάτοικοι της Κανδάνου διά της αποφάσεως εκείνης κατά το ιστορικόν Συμβούλιον της εσπέρας της 22ας Μαϊου 1941 εις το Σεράγιο της Κανδάνου, “Να πολεμήσουμε προ της Καντάνου κι ας καταστραφή η ΚΑΝΤΑΝΟΣ”
Ο αγών εκείνος του Σελίνου είναι μοναδικόν παράδειγμα μέχρι σήμερον εις την ιστορίαν, αγών πολιτών και μόνον πολιτών ανδρών και γυναικών όπως ομολογούν και οι ίδιοι οι Γερμανοί εις τας διαταγάς των εις το Μνημείον που έστησαν εις τα Φλώρια, εις τα πλάκας και πινακίδας που έστησαν εις την Κάνδανον και τέλος εις το βιβλίον του ο ΦΛΕΣΕΡ- Εναντίον του τελειοτέρου εις οργάνωσιν και οπλισμόν στρατού του Κόσμου. Είναι ο τελευταίος της ενεούσης τότε της ελευθερίας της Ελλάδος και της Ευρώπης αγών. Αλλά και η απαρχή της ανακτήσεως της.
Είναι τέλος η εν συνεχεία ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ ήτις τόσον συνετέλεσε διά τον θριματισμόν του Άξονος εν Ευρώπη και όστις επί τοσούτον επετάχυνε τό τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Νομίζω ότι κάθε τιμή και έπαινος ανήκει εις τους γενναίους εκείνους μαχητάς της ιστορικής αυτής μάχης που όλος ο κόσμος την γνωρίζει ως “Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΝΔΑΝΟΥ”
ΗΘΙΚΑΙ ΑΜΟΙΒΑΙ
Οι Αξιωματικοί:
1)Έφεδρος Υπολοχαγός Παπαηλιάκης Ανδρέας
2) Υπ/ρχος Μπιτσάκης Γεώργιος
3) Υ/χός Πυροβολικού Αποστολάκης Ηρακλής
5) Ανθ/ρχος Μουρκογιάννης Γεώργιος,
κατανοήσαντες από της πρώτης στιγμής την σοβαρότητα της καταστάσεως συνετέλεσαν:
1) Εις την προπαρασκευήν του αγώνος διά την στρατολογίαν εφοδιασμόν των προσερχομένων Πολιτοφυλάκων κι τον καταρτισμόν των αποσπασμάτων και Τμημάτων.
2) Καταλαβόντες εγκαίρως τας καθορισθείσας επί της κυρίας γραμμής αντιστάσεως θέσεις κατόρθωσαν ν’ αποκρύψουν καταλλήλως τα τμήματά των, να παρασύρουν τον εχθρόν εντός της τοποθεσίας της κυρίας γραμμής αντιστάσεως και να αιφνιδιάσουν τούτον προξενήσαντες σοβαράς εις αυτόν απωλείας.
3) Ακολούθως διά του παραδείγματος των, του ηρωϊσμού και της αυτοθυσίας των, προκινδυνεύοντες των Τμημάτων των και εκθέτοντες εις βέβαιον κίνδυνον την ζωήν των κατόρθωσαν να συγκρατήσουν και να καθιλώσουν επί 24ώρον τον εχθρόν, όστις εχθρός διέθετεν άριστον εξοπλισμόν και αριθμητικήν υπεροχήν δυνάμεων.
Με μικρόν αριθμόν πολεμιστών, οπλισμένους με πολεμικά όπλα και με ελάχιστα πυρομαχικά. 4) Διά της καταλλήλου διαθέσεως των με κυνηγετικά όπλα οπλισμένων πολιτών κατορθώσαν κάνοντες αρίστην χρήσιν τούτων εκμεταλλευόμενοι τον κονιορτόν και τους καπνούς εκ των εκκρήξεων των οβίδων προωθούντες αυτοπροσώπως τους πολεμιστάς τούτους να προξενήσουν φθοράν εις τον εχθρόν, αλλά και να τον εξαπατήσουν ότι ευρίσκεται ούτος προ υπερτέρων δυνάμεων από όσας υπελόγιζεν. Προτείνω να δοθή η ανάλογος προς τον ηρωϊσμόν και την πράξιν των υπό τοιαύτας συνθήκας ηθική αμοιβή.
ΙΙ. Τους με αναρρωτικήν άδειαν διατελούντας κατά την εποχήν εκείνην στρατιώτας 1) Κωστάκην Γεώργιον, και 2) Φριδάκιν Ιωάννην του Ευαγγέλου, οίτινες άοπλοι όντες, και ο μεν πρώτος οπλισμένος με περίστροφον εις την πάλην σώμα προς σώμα μα Γερμανόν στρατιώτην πολυβολιστήν εις Φλώρια την 23ην Μαΐου 1941 κατόρθωσε να πλησιάση τον εχθρόν εξ΄ εγγυτάτης αποστάσεως, να φονεύση τούτον διά του περιστρόφου του να του αφαιρέση το πολυβόλον και να οπλισθή ούτος. Ο δέ δεύτερος στρατιώτης Φρυδάκης Ιωάννης του Ευαγγέλου εις την μάχην παρά την Χαρβάταν την 21ην Μαΐου 1941 κατόρθωσε να φονεύση Γερμανόν στρατιώτην, να λάβη το πολυβόλον του.
Αμφότεροι οι προαναφερθέντες στρατιώται τυγχάνοντες πολυβολιταί εις το Αλβανικόν μέτωπον και γνωρίζοντες την τε τεχνικήν και τακτικήν χρήσιν του πολυβόλου έκαμαν εν συνεχεία καλήν χρήσιν του όπλου των προξενήσαντες σοβαράς απωλείας εις τον εχθρόν, ο μεν πρώτος εις το Κανδανιότικο Φαράγγι, ο δε δεύτερος εις τα υψώματα του Δρομονέρου, συντελέσαντες ούτω διά του ηρωϊσμού και της αυτοθυσίας των διά του παραδείγματός των τα μέγιστα εις την έκβασιν της μάχης εκείνης, ήτις έκτοτε απεκλήθη ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΝΔΑΝΟΥ»
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : η Έκθεση για τη Μάχη της Κρήτης και της μάχης της Καντάνου του Χαράλαμπου Σειραδάκη, δημοσιεύτηκε και απετέλεσε την ύλη 8σέλιδου ένθετου της εφημερίδας των Χανίων «ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ», τη Δευτέρα 25 Μαϊου 2009. Την αντιγραφή του κειμένου στη Χαμιώτικη εφημερίδα επιμελήθηκε ο Κωστής Πετράκης.
O Γεώργιος Α. Καλογεράκης είναι Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Καστελλίου