Χρόνια τώρα σε αυτή την πόλη χτίζονται «λαβύρινθοι» αδιεξόδων, οι οποίοι στη συνέχεια αντιμετωπίζονται σαν κανονικότητα, η οποία δεν μπορεί να αλλάξει και θεωρείται μάταιη κάθε σκέψη που μπορεί να γίνει στην αντίθετη κατεύθυνση. Η εγκατάσταση του κτηρίου της Περιφέρειας, που αναπτύσσεται σε τέσσερις υπέργειους ορόφους (ισόγειο, Α’, Β’ και Γ’ όροφος) και δύο υπόγειους (Α’ και Β’ υπόγειο), ήρθε να αντικαταστήσει το ισόγειο κτηρίου του Υγειονομικού για να χτίσει μια νέα πραγματικότητα σε μια περιοχή εξαιρετικά βεβαρυμμένη κυκλοφοριακά.
Στην ιστορική συνοικία του Λάκκου που ακόμα αντέχει να κρατά στις ρυμοτομικές γραμμές της το ανάγλυφο της πορείας της μέσα στον χρόνο, οι δρόμοι είναι στενοί και άλλοι είναι αδιέξοδοι.
Σε αυτό τον θύλακα της παλιάς πόλης, στον οποίο υπάρχουν χρήσεις που αφορούν σε καταστήματα εστίασης που ανατροφοδοτούν και τονώνουν την επισκεψιμότητα της περιοχής, επιλέχθηκε να «φορεθεί» η κατασκευή του νέου διοικητικού κέντρου της Περιφέρειας, χωρίς να χρειαστεί κανείς να βασανίσει τη σκέψη του για το κυκλοφοριακό αδιέξοδο που δημιουργείται.
Το τι θα γίνει με τη στάθμευση των κατοίκων και το πού θα βάζουν τα οχήματά τους οι επισκέπτες του νέου κτηρίου της Περιφέρειας, περνάει στα ψιλά, αφού το βλέμμα όλων είναι στραμμένο στην εσωτερική υψηλή λειτουργικότητα του νέου κτηρίου (που καλύπτει αντικειμενικά ανάγκες ζωτικής σημασίας) και την προσεγμένη αρχιτεκτονικά όψη του που είναι πράγματι υψηλών προδιαγραφών.
Το θέμα, όμως, είναι τι γίνεται έξω από το κέλυφος του κτηρίου και πώς γίνεται η διαχείριση του οξύτατου προβλήματος στάθμευσης, που μέσα στα χρόνια χειροτέρεψε μέσα από τη δραματική μείωση των θέσεων στάθμευσης σε κομβικούς δρόμους της περιοχής. Για παράδειγμα, η εξαντλητική διαπλάτυνση των πεζοδρομίων της οδού Πλαστήρα είχε σαν αποτέλεσμα να «ακρωτηριαστούν» δεκάδες θέσεις στάθμευσης και ο δρόμος διέλευσης των οχημάτων να περιοριστεί σε βαθμό τέτοιο που αν μπλοκάρει ένα αυτοκίνητο κατά μήκος της οδού, να «νεκρώνει» η κίνηση των οχημάτων.
Το αποτέλεσμα είναι ότι στον Λάκκο έχουν κλείσει τα περιφερειακά περάσματα στα οποία θα μπορούσε να γίνει έστω και μερική εκτόνωση της στάθμευσης και με την εγκατάσταση του νέου κτηρίου της Περιφέρειας Κρήτης χτίζεται ένας νέος κυκλοφοριακός «λαβύρινθος» προβλημάτων, τον οποίο κανείς μέχρι στιγμής δε φαίνεται διατεθειμένος ούτε να διαχειριστεί, αλλά ούτε και να απαντήσει στο εύλογο ερώτημα «πού οδηγεί αυτή η κατάσταση;».
Αυτή η απαξιωτική σιωπή σε ένα ερώτημα που αφορά ένα κρίσιμο πρόβλημα που ζητά λύση είναι μέρος της απάντησης σε μια άλλη ερώτηση για «πως η αυτοδιοίκηση σήμερα αντιμετωπίζει τον πολίτη και τις πραγματικές ανάγκες του;».
Οι ίδιοι άνθρωποι που είναι ασυγκράτητοι όταν περιγράφουν το πολιτικό τους μεγαλείο και τοποθετούνται με άπατο αυτοθαυμασμό μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες, όταν έρχεται η ώρα να διαχειριστούν καταστάσεις που αγγίζουν τις ανάγκες της κοινωνίας βυθίζονται σε μια απενοχοποιημένη σιωπή και με κινήσεις «παντομίμα» ρίχνουν την ευθύνη στους πρώην, στους πάνω, στους δίπλα… αλλά σε κάθε περίπτωση μακριά τους. Κάπως έτσι επιχειρείται να «στραπατσαριστεί», να μικράνει και να μοιάζει σχεδόν ενοχλητικά… «παράλογο» το αίτημα του πολίτη και η ανάγκη του για μια καλύτερη ποιότητα ζωής.
Έτσι, το ερώτημα τίθεται εκ νέου, αλλά με αφ’ υψηλού διατύπωση και με ανατρεπτική προσέγγιση απέναντι τον πολίτη, από τον οποίο ζητάνε και τα ρέστα, αφού ουσιαστικά καλείται να απαντήσει, «μπροστά στο Μέγαρο που κατασκευάστηκε, τι αξία μπορεί να έχει η έλλειψη χώρων στάθμευσης;». Έτσι, κάθε φορά που ο πολίτης θα βρίσκεται σε απόγνωση ψάχνοντας μια θέση πάρκινγκ που κλασικά δεν υπάρχει, θα μπορεί να κοιτά το αγέρωχο νέο κτήριο της Περιφέρειας και να αυτοεκπληρώνεται…