Έχει γίνει πλέον μια γνώριμη εικόνα για όσους περνούν καθημερινά από το Γιόφυρο.
Ένας άνθρωπος καθισμένος στο μικρό διάζωμα στα φανάρια, με την πλάτη ακουμπισμένη στο σακίδιό του, περιμένει να περάσει η ώρα.
Φοράει κασκέτο, φούτερ και κοντό παντελόνι, ενώ γύρω του τα αυτοκίνητα σταματούν και ξεκινούν, οι οδηγοί βιάζονται και η κίνηση συνεχίζεται αδιάκοπα.
Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ποιος είναι. Δεν ξέρουν από πού κατάγεται, πού μένει, αν έχει κάπου να επιστρέψει όταν απομακρυνθεί από το σημείο ή τι είναι αυτό που τον έχει οδηγήσει να περνά τις ημέρες του στον δρόμο.
Βλέπουν μόνο την εικόνα του. Έναν άνθρωπο που βρίσκεται εκεί για ώρες καθημερινά, που έχει κάνει το διάζωμα του δρόμου το δικό του σημείο αναμονής.
Κάποιοι περαστικοί σταματούν για να του προσφέρουν τρόφιμα. Άλλοι αφήνουν λίγα χρήματα. Εκείνος τα δέχεται και επιστρέφει στη σιωπή του.
Το ίδιο σκηνικό σε επανάληψη, όλο το καλοκαίρι, όταν καίει ο ήλιος, το φθινόπωρο, όταν αρχίζει η βροχή.
Ένας σιωπηλός άνθρωπος στο φανάρι, οι οδηγοί που περνούν, οι στιγμιαίες ματιές και η καθημερινότητα που συνεχίζεται.
Κι όμως, πίσω από αυτή την εικόνα υπάρχουν ερωτήματα που δεν μπορούν να μένουν αναπάντητα.
Έχει ενδιαφερθεί κάποια κοινωνική υπηρεσία για την περίπτωσή του; Τον έχει πλησιάσει κάποιος κοινωνικός λειτουργός, έχει προσπαθήσει να μάθει την ιστορία του και αν χρειάζεται βοήθεια; Υπάρχει κάποια δυνατότητα φιλοξενίας ή υποστήριξης που θα μπορούσε να του προσφερθεί;
Η ανθρώπινη προσφορά των περαστικών είναι σημαντική, όμως δεν μπορεί να υποκαταστήσει την οργανωμένη φροντίδα.
Γιατί πίσω από έναν άνθρωπο που κάθεται καθημερινά σε ένα φανάρι μπορεί να υπάρχει μια ιστορία που κανείς δεν έχει ακούσει και μια ανάγκη που κανείς δεν έχει καταφέρει ακόμη να αναγνωρίσει.
Το ζητούμενο δεν είναι απλώς να του προσφερθεί ένα γεύμα ή λίγα χρήματα, αλλά να βρεθεί κάποιος να τον πλησιάσει, να του μιλήσει και να δει αν μπορεί να υπάρξει μια διέξοδος από αυτή την καθημερινότητα στον δρόμο.