Η οικονομία έχει τον δικό της ρόλο στη ζωή της κοινωνίας. Ο οικογενειακός προγραμματισμός προκαλεί άγχος γιατί βασικές ανάγκες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν. Το καλοκαιράκι πέρασε κι έρχεται κρύος και γκρίζος χειμώνας. Οι ανθισμένες ασκελοτούρες προμηνύουν βαρύ χειμώνα.
Οι οικονομικές δυσκολίες αυξάνονται. Ακρίβεια στα βασικά αγαθά, ακρίβεια στην ενέργεια, ακρίβεια στο πετρέλαιο θέρμανσης… Τα ευάλωτα νοικοκυριά αγωνιούν ποιος πληρώνει τους λογαριασμούς, το ενοίκιο, τις δόσεις στο δάνειο, τους φόρους και τα τέλη κ.τ.λ. Κι αν τα παιδιά έχουν πανελλήνιες ή είναι φοιτητές, τότε τα έξοδα φαντάζουν «βουνό». Ο συνταξιούχος πληρώνει όλο και περισσότερο για τα φάρμακα και την υγεία του και δέκατη τρίτη σύνταξη δεν έρχεται. Οι μικρομεσαίοι δεν παίρνουν δάνεια κι η Κυβέρνηση καμαρώνει για τα πλεονάσματά της, που είναι τα ελλείμματα των λαϊκών στρωμάτων. Τα αρπακτικά λεηλατούν και στην Κυβέρνηση εξυπηρετούν προσωπικά συμφέροντα, των ισχυρών τις απαιτήσεις, ενώ τα κυκλώματα της διαπλοκής στήνουν χορό.
Πώς να κάνουν οι λαϊκές οικογένειες προγραμματισμό για τωρινές και μελλούμενες ανάγκες; Φαντάζει αδύνατο! Το κόστος για την ικανοποίηση βασικών αγαθών αυξάνεται με τρελές ταχύτητες. Οι αγορές διαρκών καταναλωτικών αγαθών, που έχουν υψηλή αξία, κατάντησαν ανικανοποίητο όνειρο, όπως η αγορά κατοικίας ή κάποια σοβαρή επένδυση.
Τα δάνεια είναι προνόμιο των ολίγων. Η κάνουλα μένει κλειστή και οι τράπεζες κάνουν παιχνίδια αποκλείοντας τους μικρομεσαίους, ενώ εισπράττουν από παντού. Θα περιμέναμε ότι η Κυβέρνηση θα λάμβανε κάποια μέτρα αλλά αυτή… Αγρόν ηγόρασε… Αντί βασικών μέτρων, πετά ιδέες για μείωση του επιδοτούμενου χρόνου εργασίας και σηκώνεται ορθή η τρίχα των εποχιακά εργαζομένων. Σοβαρή κουβέντα για μέτρα ελάφρυνσης δε γίνεται εκτός προεκλογικών υποσχέσεων σε βάθος χρόνου, που στην ουσία σημαίνει «ψήφισε με για να σου δώσω κάτι στα χρόνια που θα έρθουν» ανάλογα τον δημοσιονομικό χώρο, ενώ η θεωρία της κοστολόγησης σπάει κόκαλα! Για τη σχέση τιμών με το εισόδημα δεν ακούμε επιχειρήματα παρά φλυαρίες και υποσχέσεις. Κι έτσι τα ασθενέστερα νοικοκυριά στενάζουν και οι στατιστικολόγοι μιλάνε ότι το 85% του λαού υποφέρει.
Οι ευάλωτες οικογένειες αδυνατούν και αυξάνονται. Λίγο μετά το μέσο του μήνα, ξεμένουν από χρήματα.
Οι υγιείς οικονομικά οικογένειες μειώνονται μήνα με τον μήνα και παραμένουν μειοψηφία σε πολύ χαμηλά ποσοστά. Το θέμα της φτώχειας συμβαδίζει με την κοινωνική απομόνωση και αποξένωση. Κατάθλιψη και κατήφεια. Οι νέοι και οι νέες μένουν στα παιδικά δωμάτια. Δύσκολο να βγουν μόνοι τους στη πιάτσα. Ένα εκατομμύριο έχουν φύγει σε άλλες χώρες αναζητώντας καλύτερη ζωή. Στη χώρα μας δεν έχουν μοίρα κι άμα δε βοηθά η μοίρα, τι να σου κάνει η γνώση;
Υπάρχουν οικονομικές προκλήσεις που προκαλούν πονοκέφαλο:
Υψηλό κόστος στα τρόφιμα
Υψηλό κόστος στη στέγαση
Υψηλό κόστος των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας
Υψηλό κόστος στην ενέργεια και στα καύσιμα
Υψηλή φορολογία, έμμεση και άμεση, και υψηλές ασφαλιστικές εισφορές…
Αυτά και άλλα πολλά σε κάνουν να βλέπεις τον Χριστό Μανόλη! Τα δάνεια, οι οφειλές και τα χρέη καθίστανται ληξιπρόθεσμα και η πίεση μεγαλώνει. Οι οικονομικές δυσκολίες πλανιούνται στα σπίτια. Η φτώχεια με την ανάγκη αποτελούν κακούς σύμβουλους. Ο οικογενειακός προγραμματισμός δε μπορεί να υπολογίζει σε άδειες τσέπες. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, η μέση μηνιαία δαπάνη ενός νοικοκυριού το 2025 στην Κρήτη ανερχόταν στο ποσό των 1.721,17 ευρώ. Άρα οι οικογένειες ασφυκτιούν στη μέγγενη της ακρίβειας!
Η κοινωνία αναζητά λύσεις, αλλά καλή Κυβέρνηση δεν έχομε. Αναρωτιέμαι, ποιος τη ζωή μας κυβερνά; Ποιος μπορεί να κυβερνήσει υλοποιώντας ένα κοινωνικό μοντέλο ανάπτυξης, που θα ωφελήσει τους πολλούς; Το ζητούμενο είναι το κοινωνικό και παραγωγικό μοντέλο και όχι η υποσχολογία με τη δοσολογία για επιδόματα φτώχειας.
Ποιος θα σκεφτεί τα προβλήματα των πολιτών και των οικογενειών;
Ποιος θα δώσει δωρεάν Παιδεία και Υγεία για όλους;
Ποιος θα δείξει ευαισθησία στην τρίτη ηλικία και θα σεβαστεί την αξιοπρέπειά της;
Ποιος θα δώσει αξιοπρέπεια και ευκαιρίες στους νέους και στους εργαζόμενους;
Ποιος θα υλοποιήσει πολιτικές που θα στηρίζουν τις παραγωγικές τάξεις;
Ποιος θα φορολογήσει τους ισχυρούς πλούσιους και θα προκαλέσει δικαιότερη κατανομή του πλούτου και των χρηματοδοτήσεων;
Ποιος θα αφήσει τη Δικαιοσύνη ελεύθερη να κάνει τη δουλειά της, όπως επιβάλλει η Δημοκρατία;
Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυβερνά και ποιος θα την κυβερνήσει;