Υπάρχουν στιγμές που ένας λαός θυμάται πως η ελευθερία δεν χαρίζεται. Ο Νοέμβρης του 1973 ήταν μία από αυτές για την Ελλάδα.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν απλώς μια φοιτητική εξέγερση εναντίον της δικτατορίας. Ήταν η στιγμή που η νεολαία στάθηκε απέναντι στην εξουσία και αρνήθηκε να υποταχθεί. Σε μια κοινωνία που είχε μάθει να σωπαίνει, οι νέοι ύψωσαν τη φωνή τους. Εκεί όπου κυριαρχούσε ο φόβος, γεννήθηκε το θάρρος. Κι εκεί όπου επιβαλλόταν η σιωπή, ακούστηκε δυνατά η απαίτηση για ελευθερία και δημοκρατία.
Η σημασία του Πολυτεχνείου δεν μετριέται μόνο με το τίμημα που πλήρωσαν όσοι αντιστάθηκαν. Μετριέται κυρίως με αυτό που απέδειξαν οι νέοι τότε: ότι ακόμη και η πιο βίαιη και τυραννική εξουσία δεν μπορεί να φιμώσει για πάντα μια κοινωνία, όταν εκείνη αποφασίζει να αντισταθεί.
Γι’ αυτό, ας συμφωνήσουμε ότι το Πολυτεχνείο του ‘73 δεν είναι μια επέτειος για εξωραϊσμένη αναδρομή στο παρελθόν, ούτε μια ευκαιρία για βαρύγδουπους λόγους ή κομματική καπηλεία. Είναι και παραμένει ένα πάντα ανθισμένο κόκκινο τριαντάφυλλο στον -γεμάτο αγκάθια και παράσιτα- κήπο της ζωής μας, μια δυνατή και διαρκής υπενθύμιση ότι η δημοκρατία χρειάζεται αγώνα και πολίτες με συνείδηση, ελευθερία σκέψης, παρρησία και θάρρος αντίστασης.
Γιατί, όπως μας διδάσκει και η ιστορία από τα αρχαία χρόνια, ο φόβος και η υποταγή στην αυθαίρετη εξουσία μπορεί να επιβάλουν τη σιωπή, ποτέ όμως δεν μπορούν να συμβαδίσουν με την τιμή και την αξιοπρέπεια…