Από τη δεύτερη εκλογική νίκη του Ντόναλντ Τραμπ και ύστερα, ο κόσμος προσπαθεί να κατανοήσει τις σκέψεις, τις βουλές, τις αποφάσεις και κυρίως τις ενέργειες μιας πολιτικής προσωπικότητας, που δεν είχε γνωρίσει έως ετούτη τη στιγμή.
Φυσικά, τα ερωτήματα αφορούν περισσότερο τον δυτικό κόσμο και κυρίως τη γηραιά ήπειρο. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι στην περίοδο της νέας του διακυβέρνησης, με όσα διαδραματίστηκαν και ειπώθηκαν, αρχής γενομένης από το ζήτημα της Γροιλανδίας, οι σχέσεις μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής έχουν υποστεί πρωτόγνωρο τραυματισμό, με το ρήγμα συνεχώς να διευρύνεται και να βαθαίνει.
Ο σημερινός Αμερικανός πρόεδρος, εξωθεί την χώρα του σε τέτοιες συμπεριφορές με μοναδικό σκοπό το οικονομικό της συμφέρον, επιδιώκοντας παράλληλα να δημιουργηθεί μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων, όπου θα κυριαρχούν τρεις μόνο μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία, μια κατάταξη η οποία θα βασίζεται καθαρά σε γεωπολιτικές επιρροές και συμφέροντα.
Όπως φάνηκε μέχρι τούδε, για την επίτευξη αυτού του μεγαλόπνοου και αυτοκρατορικού του ονείρου, είναι απαραίτητο να εγκαταλείψει πρώην συμμάχους του και να αναπροσαρμόσει την τακτική απέναντί τους.
Σχέσεις, που αποκτήθηκαν και έφτασαν στο σημερινό επίπεδο μετά από κάποιες εκατοντάδες χρόνια και οι οποίες υποστήριξαν την αμερικανική Δημοκρατία από τα πρώτα της ήδη βήματα στο διεθνές πολιτικό στερέωμα.
Η σημερινή εξωτερική πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ ακολουθεί ως γνωστόν την ιδεολογία MAGA (Make America Great Again), να κάνει δηλαδή την Αμερική ξανά μεγάλη, ένα περίεργο και συνάμα σκοτεινό όραμα, το οποίο υπαινίσσεται πολλά και κάπως άγνωστα.
Κύριος αντίπαλος σε αυτό είναι αναμφίβολα η Κίνα, η οποία αναδύεται στον ορίζοντα αργά και σταθερά, αλλά στην πραγματικότητα, χωρίς να αναγνωρίζεται και κατονομάζεται, είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία προσπαθεί απεγνωσμένα να ελέγξει ή σωστότερα να διαλύσει.
Η παρελθούσα διετία μάς έδειξε ήδη πολλά και βεβαίως τις μύχιες προθέσεις του απέναντι στην Ευρώπη. Για τους γνωστούς λόγους, η Ευρωπαϊκή Ένωση, πολλάκις αντιστέκεται στις παράλογες απαιτήσεις του, να ακολουθήσει τις ενέργειες που εκείνος θεωρεί σωστές και αποτελεσματικές για το διεθνές πολιτικό σκηνικό, και φυσικά τις ΗΠΑ.
Τον τελευταίο καιρό γινόμαστε μάρτυρες των σχέσεών του με συγκεκριμένους Ευρωπαίους ηγέτες, οι οποίες αλλάζουν ανάλογα με τις βουλές εκείνου, αλλά κυρίως από τη συμπεριφορά των τελευταίων.
Όμως, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή η πολλά υποσχόμενη συμμαχία τόσων δεκαετιών, η οποία ξεκίνησε από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα, έχει επενδύσει πολλά όχι μόνο στους λαούς της, αλλά και στον δυτικό πολιτισμό γενικότερα.
Το πέρας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ανέδειξε τις ΗΠΑ τον μεγάλο νικητή στην παγκόσμια σκηνή, η οποία επιβεβαιώθηκε αργότερα με την υπεροχή της απέναντι στην αρτηριοσκληρωτική ΕΣΣΔ, σε έναν αγώνα στην ουσία μεταξύ δύο διαφορετικών και αντίθετων συστημάτων και κοσμοθεωριών.
Η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, επιβεβαίωσε τα παραπάνω, κάνοντας σαφή και αναμφισβήτητη την αμερικανική υπεροχή. Τα υπολείμματα της πρώην σοβιετικής αυτοκρατορίας προσπαθούν με τον Πούτιν, ηγέτη σήμερα, να ανασυνταχθούν και να έρθουν πάλι, αν όχι στην προτεραία κατάσταση, τουλάχιστον να παραμείνουν μια μεγάλη παγκόσμια δύναμη σε πολλούς τομείς.
Ο Τραμπ, για να επανέλθουμε, φαίνεται ξεκάθαρα πια, ότι δεν επιθυμεί άλλο την συνέχιση της «προστασίας» της Δύσης, με γεγονός την προφανή αδυναμία της Ευρώπης να αποτελέσει μια σοβαρή και συνεκτική παγκόσμια δύναμη, η οποία θα μπορεί να ρυθμίζει τα του οίκου της, όπως βεβαίως και να φροντίζει την ασφάλεια των χωρών της από εξωτερικούς κινδύνους.
Για την ανερχόμενη Ρωσία, η συγκεκριμένη κατάσταση παρουσιάζεται ωσάν μια καλή ευκαιρία για εκπλήρωση κάποιων στόχων της. Η υπόθεση της Ουκρανίας, αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα.
Ωστόσο, εδώ το τοπίο φαίνεται να ξεκαθαρίζει κάπως. Κάποιες αποφάσεις του Ντόναλντ Τραμπ έρχονται σε αγαστή σύμπλευση με εκείνες του Κρεμλίνου, έτσι ώστε να μην αφήνονται αναπάντητα ερωτηματικά για τους απώτερους στόχους ετούτης της Κυβέρνησης των ΗΠΑ.
Ο εκπεφρασμένος θαυμασμός του για τον Βλαντίμιρ Πούτιν και όλες οι έως τώρα δηλώσεις και ενέργειές του, αποδεικνύουν καθαρά ότι ουδόλως επιθυμεί η Ε.Ε. να έχει ενιαία φωνή και ακόμα να υφίσταται ως ένωση, γιατί θεωρεί ότι αντιστρατεύεται ευθέως τα αμερικανικά συμφέροντα.
Όμως, όλα αυτά γίνονται στη σκιά της Κίνας, εκεί όπου στοχεύει ο Αμερικανός πρόεδρος. Γι’ αυτόν, αντικειμενικός σκοπός είναι η αντιμετώπιση της κινέζικης απειλής.
Στη νέα τάξη πραγμάτων που ήδη έχει αναδυθεί στον ορίζοντα, η ισχύς είναι ο καθοριστικός παράγων, και όχι το διεθνές δίκαιο. Οι παραδοσιακές αξίες της αμερικανικής δημοκρατίας και η μακραίωνα πολιτιστική παράδοση της Ευρώπης, οφείλουν τώρα να παραχωρήσουν τη θέση τους στα πολυποίκιλα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της σύγχρονης Αμερικής.
Η συμπόρευση του Τραμπ με τον Πούτιν σήμερα, έναν σκοπό έχει. Να τον έχει σύμμαχο, έστω μαζί του, απέναντι στην άνοδο της Κίνας. Δεν είναι σίγουρο, όμως, ότι ο Τραμπ θα επιτύχει τους στόχους του. Η ιστορία έχει πολλά παραδείγματα παρεμφερών συμπεριφορών στις σελίδες της.
Ούτε είναι σίγουρο ότι η Ρωσία θα βρίσκεται δίπλα του για πάντα, ούτε ότι θα επαναπαυθεί μετά από τα σίγουρα κέρδη της στην υπόθεση της Ουκρανίας.
Το πιθανότερο είναι ότι ο Τραμπ θα αποτύχει, λόγω έλλειψης χρόνου στη φαρέτρα του, αλλά το βάρος και το κόστος της αποτυχίας του θα επωμισθούν όλοι στη Δύση. Αμερικανοί και Ευρωπαίοι.
Με τη στρατηγική που ακολουθεί ο Τραμπ σήμερα, προδίδοντας μακροχρόνιους συμμάχους των ΗΠΑ, ούτε τη Ρωσία θα κερδίσει, ούτε την Κίνα.
Μπροστά σε όλα αυτά, στην Ευρώπη το μόνο που μένει είναι η συνέχιση της εμβάθυνσής της, σε όλους τους τομείς. Κάτι όμως που προϋποθέτει κατάλληλους, ικανούς και το σπουδαιότερο, αποφασιστικούς ηγέτες. Οι οποίοι δυστυχώς, ακόμα απουσιάζουν προκλητικά!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας