Πρόσφατα δήλωσε ο διοικητής της ΤτΕ, κ. Γιάννης Στουρνάρας, πως το Δημόσιο Ασφαλιστικό Σύστημα θα παρέχει σταδιακά μικρότερες συντάξεις, και να αναζητήσουν οι πολίτες συμπληρωματική κάλυψη στον ιδιωτικό τομέα. Αποκάλεσε τη στροφή στρατηγική επένδυση.
Δεν ειπώθηκαν αυτά από υπεύθυνο υπουργό ή τον πρωθυπουργό, αλλά από εκπρόσωπο φορέα αναρμόδιου για τη χάραξη πολιτικής. Από δεκαετίες το ασφαλιστικό συγκαταλέγεται στα πιο μεγάλα ζητήματα, αν και βρίσκεται στο περιθώριο του δημόσιου διαλόγου.
Αντίθετα με άλλα πολύ μικρότερης σημασίας θέματα, που αποπροσανατολίζουν, τροφοδοτώντας κοκορομαχίες. Είναι μέσο διαιώνισης της κυριαρχίας του προτεκτοράτου, στο οποίο η λαϊκή κυριαρχία υποχωρεί μπρος στην εξυπηρέτηση του προστάτη. Πού βρίσκεται το ασφαλιστικό σήμερα;
Με το δεύτερο μνημόνιο ήταν στα τάρταρα, με κούρεμα κατά 53% των αποθεματικών δεκάδων υγειών ταμείων. Η τότε δικομματική Κυβέρνηση το εγκατέλειψε εκεί, αρνούμενη να συμπράξει στις τελικές λύσεις διάσωσης της οικονομίας.
Για την ανάταξη δεν χρησιμοποιήθηκε δάνειο, αλλά τα έσοδα του προϋπολογισμού από τον οποίο διατέθηκε το 2015 ποσό 16,2 δισ. Επιπλέον αναμορφώθηκε το σύστημα, αντικαθιστώντας με ένα τους εκατοντάδες προηγούμενους φορείς του.
Τα συστημικά κόμματα ξεσήκωσαν «θύελλα» αντιδράσεων τότε, ουδέποτε όμως άλλαξαν έστω μια κεραία στη βασική λύση που νομοθέτησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε καν πρότειναν ποτέ εναλλακτική λύση, αρκούμενοι στο κενό πολιτικής. Μετά το 2019, η Κυβέρνηση της Ν.Δ. έκαμε σημαντικές επεμβάσεις στο ασφαλιστικό.
Πρώτη, η εσωτερική οικονομική υποτίμηση, με στόχο να δουλεύουν φτηνά οι μεγάλες επιχειρήσεις και ο δημόσιος τομέας.
Αυτό κρατεί στο εξωτερικό τις μισές μας οικογένειες σε παραγωγικές ηλικίες, όπως καταγράφει η Στατιστική Αρχή. Έτσι βγάζουν υπερκέρδη οι επιχειρήσεις και το κράτος πλεονάσματα. Αλλά στερείται το ασφαλιστικό σύστημα τις εισφορές εκατοντάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας, που ξενιτεύτηκαν. Ταυτόχρονα συντελέστηκε, στο τέλος της επιδημίας κόβιντ, μια άλλη εξέλιξη.
Δεκάδες χιλιάδες ξένοι με σταθερή ως τότε συμβολή στην παραγωγική διαδικασία, έφυγαν ξαφνικά με την ασκούμενη μεταναστευτική πολιτική. Η διαρροή εκείνη έπληξε κατά κύριο λόγο την πρωτογενή οικονομία και τις υπηρεσίες, ενώ έστειλε στη Δυτική Ευρώπη μετανάστες, συχνά με οικογένειες που είχαν σχεδόν ενσωματωθεί.
Όπως δεν δίστασαν να ρίξουν στα βράχια την οικονομία και το ασφαλιστικό σύστημα μέχρι το 2014, έτσι και σήμερα το οδηγούν οι κρατούντες σταθερά στην απαξίωση. Καθόλου δε ντρέπονται γι’ αυτό. Ακρογωνιαία πολιτική αρχή τους είναι η αναπομπή των μεγάλων θεμάτων για λύση στον Μπάρμπα Σαμ.
Αφήνουν τον διοικητή της ΤτΕ να μιλήσει για τα δυσάρεστα. Η παρέμβασή του έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού εποπτεύει την ιδιωτική ασφάλιση και διαθέτει τα στοιχεία για την πορεία του δημόσιου συστήματος. Είναι και ανταπόδοση στη χάρη ανανέωσης της θητείας του. Να μη θεωρηθεί πως οδηγούμαστε ξανά στα βράχια εντελώς απροειδοποίητα.
Αλλά ο κ. Γιάννης Στουρνάρας είχε την εποπτεία της ιδιωτικής ασφάλισης από το 2014. Κατά συνέπεια, ξέρει ακόμη καλύτερα τα οφέλη του ιδιωτικού από του δημόσιου συστήματος, που εξ ίσου τραγικά κατέρρευσε τότε. Μέχρι το 2012 υπήρχαν στην Ελλάδα πάνω από 100 ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, πάμπολλες ανάμεσά τους μεγάλων ξένων ομίλων.
Εύκολα θα αναρωτιόταν ένας εξωγήινος, μήπως τα ποσά που είχαν δαπανήσει οι Έλληνες πολίτες ως τότε σε ιδιωτικές εταιρείες τούς ανακούφισαν στα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Για ποιο άλλο λόγο διαφήμιζαν, όπως τώρα την αποστολή τους, αν όχι για να συνεισφέρουν συμπληρωματικά στο δημόσιο σύστημα;
Μήπως από την εποπτεύουσα Αρχή θα μπορούσαν να δοθούν στοιχεία για την προσφορά των ιδιωτικών εταιρειών τα δύσκολα εκείνα χρόνια; Ακόμη καλύτερα θα βοηθούσε να ενημερωθούμε τις συνέπειες που είχε η απιστία των εταιρειών εκείνων προς τους πελάτες τους στη χώρα μας, που όπως για τους πρωταίτιους της πτώχευσης και άλλους είναι παράδεισος της ανομίας.
Αλλά ο κ. Στουρνάρας που από θέση ευθύνης αναμασά κατά καιρούς την ανάγκη αναρρύθμισης της οικονομίας, δεν έχει καμιά δυσκολία στην πράξη να προπαγανδίζει την αναπαλαίωσή της.
Να στηρίζει μ.ά. σε καίριους τομείς την παράλληλη λειτουργία δυο πλήρων συστημάτων, δημόσιου και ιδιωτικού, με προφανή σπατάλη πόρων στην Παιδεία, στην Υγεία, στην Ασφάλιση κ.ά. Τι νόημα έχει για ένα σύγχρονο κράτος να αποδυναμώνει από προσωπικό το Δημόσιο, όταν προσλαμβάνονται πολλαπλάσιοι στον ιδιωτικό τομέα;
Κατά διαβολική σύμπτωση ο προβληματισμός για τη βιωσιμότητα της ασφάλισης μπήκε πρόσφατα και από τη συντηρητική Κυβέρνηση της Γερμανίας, όπου το Δημόσιο είναι ασύγκριτα ισχυρότερο σύστημα από το δικό μας.
Η γερμανική στάση είναι ακριβώς αντίθετη. Είπαν πως συνιστά στρατηγική αναβάθμιση η παραπέρα ενίσχυση του δημόσιου τομέα ασφάλισης. Με δεδομένη τη στάση Κυβέρνησης και τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα, έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε τις αντιδράσεις για το θέμα των κοινωνικών παραγόντων του τόπου. Των συνταξιούχων, της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και άλλων οργανώσεων εργαζομένων.
Ο Νίκος Λεβεντάκης είναι μηχανικός