Θα αγοράσομε μοσχάρι με 20 ευρώ το κιλό;
Θα αγοράσομε φέτα με 14 ευρώ το κιλό από τα 7 ή κεφαλοτύρι που έχει ανέβει στα 24-25 ευρώ από τα 12-15 που ήταν πριν λίγα χρόνια!
Το ΙΕΛΚΑ (Ινστιτούτο Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών) τα βλέπει όλα «μαύρα». Το λάδι δεν αγοράζεται πια από τις λαϊκές οικογένειες. Πολύ απλά λέει: Με τα χείλη που ’χω σε φιλώ! Με τα χρήματα που διαθέτουν αγοράζουν ό,τι μπορούν. Οι πωλήσεις του ελαιόλαδου έχουν μειωθεί κατά 34,8% σε σχέση με το 2008 και κατά 40,2% έναντι του 2015. Δεν προτιμούνε οι Έλληνες τον ελληνικό χρυσό.
Στρέφονται σε πιο οικονομικές λύσεις και η μεσογειακή διατροφή… πάει περίπατο! Μόνο ο πληθωρισμός το Σεπτέμβριο του 2026 έχει φτάσει στο 5,1%. Η κατανάλωση στα ψάρια έχει πέσει κατά 14,6%. Έχουν αυξηθεί τα πουλερικά με τα όσπρια σαν αντικαταστάτες της οικογενειακής διατροφής. Θυμηθήκαμε το παλιό εθνικό φαγητό, τη φασολάδα! Στα φρούτα, οι πωλήσεις μειώθηκαν κατά 8,9% και στις πατάτες κατά 24,6%.
Λιγότερο φρέσκο γάλα, λιγότερο ψωμί, περισσότερα ζυμαρικά, αρτοσκευάσματα και έτοιμα γεύματα. Η ακρίβεια οδηγεί στα ετοιματζίδικα και σε νέες επιλογές, ώστε να μπορούν να τη βγάλουν καθαρή. Κι εκεί όμως η ακρίβεια έχει βαρέσει «κόκκινο».
Τα νοικοκυριά καταναλώνουν το χρόνο 26 δισ. ευρώ σε είδη παντοπωλείου. Από αυτά, 18,1 δισ. σε τρόφιμα, 1 δισ. σε μη αλκοολούχα, 1,6 δισ. σε αλκοολούχα ποτά, 1,7 δισ. σε οικιακή και 2,3 δισ. σε προσωπική φροντίδα κ.ά. Σε αυτά προστίθενται 1,5 δισ. από τις αγορές των ξένων επισκεπτών.
Η ετήσια καταναλωτική δαπάνη ανά άτομο διαμορφώθηκε το 2025 στα 9.216 ευρώ, 5,5% περισσότερο από το 2024. Οι δαπάνες στέγασης αυξήθηκαν 8,3% και τα ενοίκια πέτυχαν άνοδο 14,4%. Η στέγαση απορροφά το 14,7% των δαπανών από 11,8% πριν από 17 χρόνους.
Το πετρέλαιο θέρμανσης ξεκινά στα 1.60 από 1,10 ευρώ πέρυσι. Τα καύσιμα κίνησης στα 2,20 ευρώ.
Πού πάμε; Στη φτωχοποίηση και στην ανέχεια. Οι οικογένειες υποφέρουν και καταπονούνται. Το κρύο θα είναι τσουχτερό τον χειμώνα ετούτο.
Οι διατροφικές συνήθειες αλλάζουν. Νέες τροφές, πιο φτηνές και χωρίς ουσιαστικό έλεγχο υγιεινής κυριαρχούν. Ποιος ξέρει για τα «Ε» και τα άλλα επικίνδυνα υλικά που κυριαρχούν στην αγορά; Πόσοι πια μπορούν να αγοράσουν υγιεινά, βιολογικά προϊόντα; Οι οικονομικές διαστάσεις παίρνουν άλλα μεγέθη και προκαλούν τεράστιες αλλαγές στη ζωή του Έλληνα. Σαν ακούς τις κυβερνητικές ανόσιες εξαγγελίες, θυμάσαι τον λαϊκό λόγο:
«Σου βγάζει λόγο η αλεπού, πρόσεχε τις όρνιθες σου». Τίποτα δεν είναι παράνομο σαν το αποφασίζουν τα καρτέλ. Τα σταφύλια όλα τα παίρνουν και δεν αφήνουν ούτε τους καμπανούς. Δεν ζητούν τη διαφθορά και τη διαπλοκή από την Κυβέρνηση, την απαιτούν και την επιβάλλουν μαζί με τη Κυβέρνηση! Έχουν μάθει να παίζουν με κίβδηλα και στημένα ζάρια το παιγνίδι. Και, όπως λέει ο John Acton: «Η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απολύτως!».
Ακρίβεια, στέγη, ενέργεια, εισόδημα κάνουν τη ζωή δύσκολη. Είναι όμως στο κέντρο της πολιτικής; Η σχέση εισοδήματος με την αγοραστική δύναμη έχει ιδιαίτερη σημασία. Η σχέση αποταμίευσης εισοδήματος είναι σπουδαίας σημασίας για τη χώρα. Ποιος ασχολείται όμως με αυτά; Το κυβερνητικό επιτελείο δεν χαμπαριάζει που ο μισθός τελειώνει στις 18-19 του μηνός και δεν επαρκεί για τις βασικές ανάγκες, διατροφή, στέγαση, υγεία, παιδεία, θέρμανση κ.λπ.
Δυστυχώς, ο Έλληνας, σαν πέσει στις τράπεζες για καταναλωτικό δάνειο ή κάνει χρήση της πιστωτικής κάρτας, γρήγορα θα αναφωνήσει: «Με ξένα ρούχα ντύνεσαι, γρήγορα τα γδύνεσαι!». Για αυτό, με τα νύχια που έχει, ξύνεται! Ξέρομε όμως ότι τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση.
Ξέρομε ότι θα αναζητήσομε μια άλλη πολιτική με κοινωνικές ευαισθησίες, αλλά και τις πολιτικές δυνάμεις που θα υπηρετήσουν τον λαό και τη χώρα, που θα υπηρετήσουν μια κοινωνική πολιτική, που θα βάλουν «φρένο» στο κατήφορο που έχει πάρει ο σωστός προγραμματισμός και η οργάνωση της οικογενειακής ζωής, η βελτίωση της ποιότητας ζωής, αλλά και στα προβλήματα που δημιουργούνται στις σχέσεις των μελών της φαμίλιας και της κοινωνίας εξαιτίας της φτωχοποίησης και της ανέχειας.
Όμως, πετώντας αλάτσι στη θάλασσα, δεν κερδίζεται τίποτα. Οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να δώσουν ζωή σε όμορφες αξίες και θεσμούς. Δεν αρκεί η διαχειριστική λογική της κατάστασης. Θέλει τομές με τόλμη. Δεν είναι αλήθεια ότι σκέφτεται το επιτελικό κυβερνείο και ο κυβερνήτης και όλοι πρέπει να υποτάσσονται σε αυτή, με σκληρή κόντρα ενάντια στη δημιουργική θέληση για ζωή με όνειρα και ελπίδες.
Τη θέληση για ζωή με όνειρα και ελπίδες, χωρίς φόβο και πάθη, πρέπει να την εκφράσουν εκείνες οι δυνάμεις που δεν θέλουν να γίνουν νέοι αφέντες. Απλά να υπηρετήσουν το δίκιο των φτωχοποιημένων, των εξαντλημένων και των καταπονημένων… που θα δώσουν όραμα στη νέα γενιά, που θα δώσουν «πνοή» στη ζωή, ώστε να βρουν τα όμορφα όνειρα εκδίκηση ενάντια στα βρώμικα.