Η Ευρώπη, γηραιά ήπειρος, όπως αποκαλείται, είναι αδιαμφισβήτητα, παρά την οικονομική κρίση, μια σημαντική παγκόσμια οικονομική δύναμη. Ο χρόνος κυλούσε αργά και σταθερά υπέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι ευρωπαίοι εταίροι είχαν γίνει είκοσι οκτώ και πολλοί λαοί, όπως και η Τουρκία, εκδήλωναν την επιθυμία να ενταχθούν σε αυτήν.
Στο πέρασμα του χρόνου, η Ευρώπη αναδείχθηκε ο μεγαλύτερος, ελκυστικότερος, οικονομικός, προσφυγικός προορισμός και το ευρώ έγινε ισχυρότερο από το δολάριο, κυριαρχώντας στις παγκόσμιες αγορές. Το γεγονός αυτό ήταν φυσικό να ανησυχήσει τις δύο παγκόσμιες σύγχρονες υπερδυνάμεις, την Αμερική και τη Ρωσία.
Μετά την οικονομική κρίση του 2008, πυροδοτήθηκε ένας περίεργος οικονομικός ανταγωνισμός μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο οποίος κυοφορούνταν από το παρελθόν, αλλά πήρε διαστάσεις κυρίως στον πόλεμο για τη νομισματική κυριαρχία.
Δεν είναι πρώτη φορά που οι ΗΠΑ και η Ευρώπη κονταροχτυπιούνται για τα συμφέροντα των πολυεθνικών «κολοσσών» τους, όμως σήμερα ο κίνδυνος εξάντλησης των ενεργειακών αποθεμάτων και ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, καθιστά το πρόβλημα ακόμη εντονότερο.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία με τη ρωσική εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022 και στη Μέση Ανατολή των ΗΠΑ, Ιράν και Ισραήλ, επιδείνωσαν την οικονομική και ενεργειακή ανεπάρκεια της Ευρώπης, προκαλώντας πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, με αποτέλεσμα στη Γαλλία και τη Γερμανία να προηγούνται αντισυστημικά κόμματα στις δημοσκοπήσεις.
Η Ευρώπη σήμερα κινδυνεύει από τις αγκυλώσεις και τα πολιτικά της λάθη, την απροθυμία της να καταργήσει τη δομή δυσλειτουργιών που προκαλεί η Ευρώπη των δύο, τριών ή περισσοτέρων «ταχυτήτων».
Κινδυνεύει από τον εγωισμό και αδικαιολόγητο εφησυχασμό ότι η ιστορία την έχει καθιερώσει οριστικά στην κορυφή του Πολιτισμού, της δημοκρατίας και της οικονομικής πρωτοπορίας.
Για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κράτη-μέλη της αντιμετωπίζουν μαζικά προβλήματα μεγάλων αναταραχών και κοινωνικών εξεγέρσεων, όπως στη Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Βέλγιο, Ιταλία, καθώς και στην Αλβανία, που θέλει να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι λόγοι των εξεγέρσεων μπορεί να μοιάζουν ή να είναι διαφορετικοί, αλλά μάλλον υπάρχει ένας κρυφός κακός σκοπός που τους ενώνει. Η αφορμή που προκάλεσε τις κινητοποιήσεις λένε ότι είναι η κοινωνική και προσωπική ανασφάλεια, έλλειψη ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο. Όλα αυτά, όμως, δεν δικαιολογούν αυτή την «τυφλή» εξέγερση, που δεν έχει ιδέα γι’ αυτά που θέλουν να καταστρέψουν, χωρίς να ξέρουν ποια είναι αυτά που θέλουν να φέρουν για να τα αντικαταστήσουν.
Όλα δείχνουν ότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στην Ευρώπη είναι προϊόν μιας μακρόχρονης περιόδου σήψης, πολιτικής και κοινωνικής παρακμής. Είναι προϊόν της αλόγιστης και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης, η οποία έχει αλλοιώσει και συνεχίζει να αλλοιώνει την ταυτότητα και την πληθυσμιακή σύνθεση πολλών ευρωπαϊκών χωρών. Είναι λάθος να παραγνωρίζεται η ενεργή επιθετική συμμετοχή του μουσουλμανικού στοιχείου, με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Γαλλία.
Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να είναι αυτό το νέο που θα προκύψει όταν σβήσουν οι «φλόγες» και σκορπιστούν οι «στάχτες» στις χώρες της Ευρώπης.
Το ερώτημα που πλανάται και απασχολεί περισσότερο τους πολίτες της Ευρώπης για το μέλλον της γηραιάς ηπείρου υπάρχει και είναι ουσιαστικά ένα: Μπορεί αυτή η δυσκίνητη και φοβισμένη Ευρωπαϊκή Ένωση από την ανίερη συμμαχία του Τραμπ με τον Πούτιν και τον κίνδυνο του μουσουλμανικού λόμπι να αντιδράσει;
Μπορεί να εξαλείψει όλα όσα έχουν συμβεί μέχρι σήμερα και αυτά που μέλλεται να συμβούν αύριο;
Μπορεί να περιορίσει τις επιπτώσεις, ανατρέποντας τα σχέδια της Δύσης και της Ανατολής;
Μπορεί η Ευρώπη να προχωρήσει άμεσα στην πραγματική ενοποίησή της, πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για να γίνει τολμηρή, δημοκρατική και ισχυρή, αντάξια της ιστορίας της, σεβαστή στους φίλους και τους εχθρούς της;