Ανέκαθεν θεωρούσα τον αποβιώσαντα πολύ ενδιαφέρουσα παρουσία της ελληνικής πολιτικής, αντίστοιχη των Πάγκαλου, Αλέκου Παπαδόπουλου, Κύρκου, Ηλιού.
Διάβασα προσεκτικά και αντλώ από το καλογραμμένο ισόρροπο ανθρώπινο και διδακτικό άρθρο, «Ο Στέφανος Μάνος δεν έπρεπε να μείνει μόνος», του Θόδωρου Σκυλακάκη. Αποτιμά τον αποδημήσαντα πολιτικό φίλο.
Αυτοχαρακτηρίζομαι «κομπλεξικός επαρχιώτης», εμμονικά εξοργισμένος με τη γεωγραφικά κραυγαλέα στρεβλή «ανάπτυξη» της χώρας. Έχουμε «μισή Ελλάδα μαζεμένη στην υδροκέφαλη Αθήνα (Αττική)», δηλαδή στο μόλις 4% της επικράτειας, συνδυασμένη με επαρχία Ελλήνων ενός κατώτερου Θεού, εγκαταλειμμένη σε μαρασμό… Διαχρονικά κανένας μας δεν ασχολείται πραγματικά με αυτό το υπαρξιακό πρόβλημα!
«Μεγάλα Έργα» της Αθήνας, metro, Αττική Οδός, Αεροδρόμιο «Βενιζέλος» έχουν «σφραγίδα Μάνου». Αλήθεια, τι αποτύπωμα είχαν; Όπως όλα του είδους, βραχυχρόνια την ανακούφισαν. Μακροχρόνια την επιδείνωσαν. Μεγέθυναν περαιτέρω την ανθρώπινη δραστηριότητα στην Αττική, πάντα σε βάρος της επαρχίας…
Τι θα γινόταν, αν ο Μάνος είχε αξιοποιήσει τα αναμφισβήτητα χαρίσματά του, όχι σε μεγάλα έργα της πρωτεύουσας, αλλά σε πολιτικές-μέτρα-έργα, που θα έσπαγαν τον φαύλο κύκλο-τροφοδότη του διπόλου «Υδροκέφαλη Αθήνα-μαραμένη επαρχία»;
Από εκεί που ο συγχωρεμένος είναι τώρα, πώς θα παράφραζε γνωστό τραγούδι των Λοΐζου/Παπαδόπουλου; Μήπως τραγουδώντας «Θεέ μου, τη δεύτερη φορά που θάρθω για να ζήσω, όσο η καρδιά κι αν λαχταρά, δεν θα ξανασχοληθώ με μεγάλα έργα στην Αθήνα;».