Ιούνιος του 1901. Περίοδος της Κρητικής Πολιτείας.
Τα μέσα συγκοινωνίας ελάχιστα. Με τα πόδια, με τις άμαξες και φυσικά με τα πλοία εξυπηρετούνταν οι άνθρωποι. Επόμενο ήταν να υπάρχουν κανόνες για όλα αυτά και, κυρίως, για τα αγώγια των αμαξών, την ευθύνη των οποίων είχε, μέσω του Δημοτικού Συμβουλίου, ο Δήμος Ηρακλείου.
Δήμαρχος Ηρακλείου εκείνη την περίοδο ήταν ο Τουρκοκρητικός Μουσταφά Δεληαχμετάκης. Εκλογή που έμοιαζε συμφωνημένη, αφού οι «προστάτιδες» δυνάμεις είχαν κάνει τις επιλογές τους:
Οθωμανός δήμαρχος, χριστιανός πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, Οθωμανός αντιπρόεδρος, χριστιανός πρόεδρος.
Μία κατανομή που ποτέ δεν άλλαξε, αφού 3 χριστιανοί διεκδικούν την προεδρία και 3 Τούρκοι την αντιπροεδρία.
Ο δικηγόρος Αριστείδης Στεργιάδης συγκεντρώνει 12 ψήφους και εκλέγεται πρόεδρος, ενώ οι Αντώνης Μιχελιδάκης (μετέπειτα υπουργός στην πρώτη Κυβέρνηση Γούναρη) και Εμμανουήλ Λογιάδης παίρνουν 6 και 2 ψήφους αντίστοιχα.
Το συμβούλιο αυτό, μετά τις πρώτες αποφάσεις για τον δημοτικό φόρο στα προϊόντα και την παύση του διευθυντή τού Οθωμανικού Νοσοκομείου Περτέβ Μουλαζαδέ, προσχώρησε στη σύνταξη του προϋπολογισμού (1η Σεπτεμβρίου – 31η Αυγούστου του επόμενου έτους).
Η πιο σημαντική απόφαση είχε να κάνει με την Κρήνη του Μοροζίνι, όταν ο πρόεδρος πρότεινε να αφαιρεθούν τα μάρμαρα, οι κολώνες και τα κιγκλιδώματα που είχαν προστεθεί σ’ αυτήν από Τούρκους το 1847. Από φωτογραφίες της εποχής φαίνεται πως σύχναζαν εκεί στην Κρήνη του Μοροζίνι, έπλεναν, έπαιρναν νερό και ήταν και τόπος συνάντησης γενικότερα.
Η πρόταση του Αριστείδη Στεργιάδη έγινε δεκτή προς όφελος της Κρήνης, ένα μνημείο που σώζεται μέχρι σήμερα, ένα κέντρο και σημείο αναφοράς των Καστρινών! Στις 18 Ιουνίου 1901, το Δημοτικό Συμβούλιο Ηρακλείου παίρνει απόφαση για τα αγώγια των αμαξών, ψηφίζοντας τον παρακάτω κανονισμό, που έχει ως εξής:
- Σε οποιοδήποτε εντός της πόλεως μέρος και εντός αυτής για ένα ή δύο άτομα, 0,75 λεπτά, και για πλέον των δύο ατόμων, μία δραχμή.
- Μέχρι τη θέση «Μπεντεβή Καμάρα» για ένα ή δύο άτομα, μία δραχμή, και για περισσότερα των δύο, 1,50 δραχμή.
- Μέχρι τη θέση «Γιόφυρο» και «Τεκέ Χανιαλή» (οδός Σμύρνης) ενός ή δύο ατόμων, δραχμή 1,50, και πλέον των δύο, δραχμές δύο.
- Μέχρι της «Κνωσού» ενός ή δύο ατόμων, δραχμές 3, και πλέον των δύο, δραχμές 4.
- Το καθ’ ώραν των αμαξών ενοίκιο ορίζεται σε 3 δραχμές, το δε κατά την ώραν της αναπαύσεως ως δραχμές 2. Εις την περίπτωσιν ταύτην, υποχρεούται ο αμαξηλάτης να παραλαμβάνει μέχρι 5 άτομα.
- 6)Δύο παίδες, ηλικίας κατωτέρας των 12 ετών, θα λογίζονται ένα άτομο.
Επίσης, για κανονική κυκλοφορία των αμαξών και πρόληψη ατυχημάτων, διατάσσεται η λήψη των επομένων μέτρων:
- Απαγορεύεται εις τας αμάξας να τρέχωσιν εντός της πόλεως, σε χώρους περιπάτου και σε μέρη συχναζόμενα.
- Απαγορεύεται να χρησιμοποιούν οι άμαξες ίππους ατιθάσους και επικινδύνους στους επιβάτες και στους πολίτες.
- Οι φανοί των αμαξών πρέπει να είναι αναμμένοι σε ώρες νυκτός.
- Οι αμαξηλάτες πρέπει να είναι εντριβείς στην υπηρεσία τους και να φέρουν διακριτικό σημείο της ιδιότητάς τους, καθώς και τον αριθμό της αμάξης των.
- Όλες οι άμαξες θα φέρουν ίδιον αύξοντα αριθμό, τον οποίο θα φέρει και αυτός που τις οδηγεί. Απαγορεύεται να οδηγείται από άλλον, χωρίς την άδεια προηγουμένως της Αστυνομίας.
- Απαγορεύεται στους αμαξηλάτες το μεθύειν κατά τις ώρες της υπηρεσίας τους.
- Εκάστος αμαξηλάτης υποχρεούται να φέρει μαζί του αντίγραφο αδείας και να το επιδεικνύει αυτό, τόσο στους επιβάτες όσο και στα όργανα που ενδεχομένως ζητήσουν κάτι τέτοιο.
Οι παραβάτες της διατάξεως αυτή θα καταγγέλλονται στις δικαστικές Αρχές και θα τιμωρούνται σύμφωνα με τον νόμο.
Τα παραπάνω, για να τηρηθούν, ανατίθενται τόσο στη Δημοτική όσο και την Αστυνομική Αρχή και υπογράφονται από τον τότε νομάρχη Ηρακλείου, Γεώργιο Μαρή.
Έτσι είχαν τα πράγματα και έτσι έπρεπε να τηρούνται οι κανόνες της κυκλοφορίας, έστω και εκείνη την εποχή, που λίγοι περπατούσανε τότε με τις κούρσες, όπως λέει και το τραγούδι του Γιώργου Μητσάκη!