Μετά από σκέψη και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις υπάρχουσες αντιδράσεις, διασκευάζω την αρχική πρότασή μου για τη συμμετοχή των απεχόντων ως εξής:
Στην απογραφή Οκτωβρίου-Νοεμβρίου 2021 βρέθηκαν 10,48 εκατ. άνθρωποι, εκ των οποίων οι άνω των 18 ετών που έχουν δικαίωμα ψήφου υπολογίζονται σε 8,75 εκατ. Στις εκλογές Ιουνίου 2023, δύο χρόνια αργότερα, οι εγγεγραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους ήταν 9,81 εκατ. δηλαδή 9,81-8,75=1,06 εκατ. ήταν τα απομεινάρια της γραφειοκρατίας, πεθαμένοι και μετανάστες, κυρίως σε Γερμανία, Αμερική, Καναδά και Αυστραλία, που έχουν ξεχαστεί και δεν διαγράφηκαν. Από τους εγγεγραμμένους ψήφισαν 5,27 εκατ., ενώ οι πραγματικοί απέχοντες ήταν 8,75-5,27=3,48 εκατ.
Σύμφωνα με τις καθημερινές δημοσκοπήσεις, έχουμε περίπου Ν.Δ.=26,0%, ΕΛ.Α.Σ=14,2%, ΠΑ.ΣΟ.Κ.=10,6%, Υπόλοιποι=49,1%. Εάν υποθέσουμε ότι στις επόμενες εκλογές του 2027 θα ψηφίσουν πάλι 5,27 εκατ. και έχουμε τους ίδιους πραγματικούς απέχοντας 3,48 εκατ., τότε με αυτά τα δεδομένα η Ν.Δ. παίρνει μπόνους 22 έδρες + 72 αναλογικά = 94 έδρες, η ΕΛ.Α.Σ. = 40 έδρες, το ΠΑ.ΣΟ.Κ. = 30 έδρες και οι υπόλοιποι = 137 έδρες. Θα χρειαστεί να συνεργαστούν και τα τρία πρώην κυβερνητικά κόμματα, υπεύθυνα για την ηθική παρακμή, την εθνική υποτέλεια και την οικονομική εξαθλίωση του λαού, ώστε να σχηματίσουν Κυβέρνηση με 163 έδρες. Θα το κάνουν, για να μην χάσουν τις καρέκλες και σίγουρα θα συνεργαστούν και άλλοι πρόθυμοι καλοθελητές.
Τότε δεν θα αλλάξει τίποτα στην παρακμή και την υποτέλεια της χώρας, αλλά και την οικονομική εξαθλίωση των Ελλήνων. Εάν όμως προσέλθουν στις κάλπες τουλάχιστον 200.000 από τους πραγματικούς απέχοντας και ψηφίσουν άλλο από τα πρώην κυβερνητικά κόμματα ή κάποιον από τους πρόθυμους καλοθελητές που θα συνεργαστεί μαζί τους, τότε θα πέσουν τα ποσοστά τους και θα αυξηθούν των υπολοίπων, έτσι ώστε η Ν.Δ. να πέσει κάτω του 25%, να χάσει το μπόνους των 20 εδρών και να πάρει μόνο 74 έδρες, η ΕΛ.Α.Σ. 41 έδρες και το ΠΑ.ΣΟ.Κ 31 έδρες, σύνολο 146 έδρες, οπότε δεν σχηματίζουν Κυβέρνηση. Όσοι περισσότεροι πρώην απέχοντες προσέλθουν, τόσο πιο έντονες η κοινωνική διαμαρτυρία και η απαίτηση για αλλαγή πολιτεύματος προς το δημοκρατικότερο και όχι μόνο αλλαγή κόμματος.
Στην περίπτωση αυτή θα ασκηθεί μεγάλη κοινωνική πίεση για πραγματική αλλαγή του υπάρχοντος πολιτεύματος της εκλόγιμης μοναρχίας, ώστε να πλησιάσει τη δημοκρατία και να περιλαμβάνει: Δικαιοσύνη, Πολιτική Ελευθερία, Αντιπροσώπευση με Δικαίωμα Ανάκλησης Βουλευτών, Έλεγχο της Κερδοσκοπίας των Τραπεζών, των Επιχειρήσεων και των ξένων Funds, Εθνική Αξιοπρέπεια και Εθνική Επιβίωση.
*Ο Ηλίας Σταμπολιάδης είναι μηχανικός Μεταλλείων, μεταλλουργός, τ. καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης