Ακριβώς απέναντι από τον Δούναβη, μπροστά από το φωτισμένο γοτθικό κοινοβούλιο της Ουγγαρίας, οι πολίτες που έχουν μαζευτεί, καθώς κλείνουν οι κάλπες, γίνονται μάρτυρες της ιστορίας με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Οι περισσότεροι, αν κρίνουμε από τις δηλώσεις τους στα ξένα τηλεοπτικά μέσα, αναφέρονται στη διαφθορά του κράτους, την πώληση της χώρας και του έθνους τους στους Ρώσους και την κλοπή των χρημάτων τους και, γενικώς, όλων των φορολογουμένων της Ε.Ε. Αρκετοί, παράλληλα, δηλώνουν Ευρωπαίοι και πως δεν θέλουν να ανήκουν στην Ανατολή.
Παρατηρώντας λίγο εκ του μακρόθεν την κατάσταση, στο εσωτερικό της Ε.Ε. των είκοσι επτά χωρών, εθνικές εκλογές γίνονται κάθε λίγο και λιγάκι σε κάποια από αυτές και, αναγκαστικά, για τους γνωστούς λόγους, οι αξιωματούχοι της Ένωσης, αλλά και πολλοί πολίτες, έχουν στραμμένο το βλέμμα και το ενδιαφέρον τους σε αυτές, οι οποίες, όπως εξελίσσονται, οδηγούν σε συλλογή καινούργιων εθνικών ηγετών, προέδρων και πρωθυπουργών, οι οποίοι εναλλάσσονται στα έδρανα και στους ευρωπαϊκούς θώκους.
Στην περίπτωση της Ουγγαρίας, όμως, μάλλον υπήρχε μια ειδοποιός διαφορά από όλες τις άλλες, αφού πολλοί προσδοκούσαν ότι, σε αυτή την κρίσιμη ψηφοφορία, ένα κάπως διαφορετικό εκλογικό αποτέλεσμα, από τα μέχρι τούδε των προηγούμενων εκλογών, θα βοηθούσε στο ξεμπλοκάρισμα κάποιων διαδικασιών και αποφάσεων της Ευρώπης, ώστε να υλοποιηθούν συγκεκριμένα προγράμματα αντί να παραμείνουν σε συνεχή παράλυση και ομηρία, λόγω της σθεναρής αντίθεσης και αντίστασης του Όρμπαν.
Την ίδια στιγμή, δεν περνάει απαρατήρητο το γεγονός ότι η Ευρώπη πασχίζει με αγωνία να διαχειριστεί μια περίεργη κατάσταση και σχέση με τον δεύτερο χρόνο της δεύτερης θητείας ενός πλανητάρχη, περίεργου και μη προβλέψιμου.
Ακριβώς λόγω αυτής της γνωστής σχέσης τού έως τώρα Ούγγρου πρωθυπουργού με τον Τραμπ, ήταν επόμενο οι τωρινές εκλογές στην Ουγγαρία να μονοπωλήσουν το ενδιαφέρον όλων στο χώρο της Γηραιάς Ηπείρου, αφού ο Βίκτωρ Όρμπαν βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας του από το μακρινό έτος 2010.
Και, όπως μέχρι τώρα φάνηκε περίτρανα, η στενή αυτή σχέση του δεν περιοριζόταν μόνο εκεί, αλλά αφορούσε και τον Ρώσο Βλαντιμίρ Πούτιν, κάτι που αποτελούσε ανάθεμα για μεγάλο αριθμό ηγετών στο εσωτερικό της Ευρώπης. Αρκετά συχνά, σε διάφορες συνόδους κορυφής, πολλοί ήταν εκείνοι που αναρωτήθηκαν αν ο Ούγγρος πρωθυπουργός θα συναινούσε ή θα έθετε το αποκαλούμενο βέτο, όπως έχει στη διάθεσή του κάθε εθνικός ηγέτης σε ορισμένα ζητήματα.
Και οι σχετικές αντεγκλήσεις αφορούσαν πάντοτε είτε στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας, είτε στην ένταξη κάποια στιγμή της Ουκρανίας στην ευρύτερη ευρωπαϊκή οικογένεια.
Όμως, πριν καλά-καλά ανακοινωθούν τα αποτελέσματα της νυν εκλογικής αναμέτρησης, πολλοί είναι εκείνοι που αρχίζουν να αναρωτιούνται αν ο νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός, Πέτερ Μάγιαρ, θα καταφέρει να θέσει σε επανεκκίνηση την ουγγρική οικονομία και να βάλει τη χώρα του σε καινούργιες ράγες πολιτικής πορείας.
Κι αυτό γιατί υπήρξε αποστάτης από το κόμμα Fidesz, του κόμματος δηλαδή του απερχόμενου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, αφού προηγουμένως είχε υπηρετήσει σε διάφορες θέσεις στη χώρα του και τις Βρυξέλλες, και ύστερα δημιούργησε τον δικό του πολιτικό φορέα, το Tisza, με το οποίο κέρδισε ετούτη την εκλογική διαδικασία, εκτοπίζοντας έτσι τον Όρμπαν.
Αναμφίβολα, τώρα, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε τις κινήσεις του στην πολιτική σκακιέρα τόσο του ίδιου, όσο και του αυταρχικού ηγέτη της Ουγγαρίας, Όρμπαν, κι ακόμα περισσότερο όλων εκείνων που είχαν προσφέρει υποστήριξη στον τελευταίο.
Κι αναφέρομαι στον Αμερικανό πρόεδρο και κάποιους ευρωπαίους ηγέτες. Και θα τα δούμε όλα αυτά σύντομα, αφού οι πανηγυρισμοί σε αυτές τις περιπτώσεις δεν διαρκούν πολύ και τελειώνουν γρήγορα, με τα σπουδαία και κρίσιμα να έρχονται ταχύτατα.
Οι προεκλογικές ομιλίες τού πράγματι χαρισματικού ομιλητή φάνηκαν αποφασιστικής σημασίας, ακόμα και στους διστακτικούς ψηφοφόρους, αλλά το πολιτικό παιχνίδι που αναδύεται μπροστά του κρύβει πολλές παγίδες, τώρα που το πολιτικό πείραμα του Όρμπαν, που διήρκεσε μια ολόκληρη γενιά, είχε τελειώσει.
Τουλάχιστον προς το παρόν. Μπορεί το στυλ του, λένε οι οπαδοί του, να ήταν κάπως αντιφιλελεύθερο, αλλά ο ίδιος δεν ήταν ποτέ δικτάτορας, όσο κι αν τον ενοχοποίησαν ως τέτοιον οι αντίπαλοί του.
Αυτές οι εκλογές, τελικά, επιδερμικά τουλάχιστον, παρουσιάστηκαν ως μια μάχη μεταξύ του φιλελεύθερου ευρωπαϊσμού και εκείνου που πλησιάζει αρκετά προς τον ασιατικό ή ανατολικό δεσποτισμό. Αλλά ας μην προτρέχουμε!
Ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης είναι τέως διευθυντής Χειρουργικής και συγγραφέας