Τώρα που o πονόψυχος λαϊκός αυθορμητισμός αρχίζει να υποχωρεί κάτω από το πέρασμα στον νοσταλγικό στοχασμό, στοχαστής ιατρός καρδιολόγος εγώ, θα διαβώ διακριτικά την πύλη του Κοιμητηρίου, μονάχα με λίγα γιασεμιά στην παλάμη, όσα απόμειναν από την ανθοθάλασσα των θαυμαστών του Γ. Μαζωνάκη.
Και, για μία ακόμη φορά, ο κριτικός λογισμός μου με οδήγησε αναδρομικά στα συνωμοτικά επεισόδια της Καρνεάδου, όπου, «τοξίνες, μικρομέταλλα, βλαστοκύτταρα, πλασμαφαίρεση, ξανάνιωμα, κ.λπ.» διάβαιναν παραπλανητικά τον λογισμό του ανυποψίαστου Λαού μας.
Ασφαλώς, θλίψη και πένθος βαρύ συνόδεψε τις απώλειες πολλών κορυφαίων καλλιτεχνών, μουσικών, θεατρικών, χορευτικών αι άλλων που, όπως και ο Μαζωνάκης, μίλησαν βαθιά στην καρδιά μας. Κι όμως: Ποτέ η αντίστοιχη συγκίνηση δεν ξεσήκωσε τέτοια ανεπάντεχη λαοθάλασσα μέχρι… προσκυνήματος. Και, εγώ, αντικειμενικός τιμητής, αναλογίστηκα: Δεν μπορεί, κάτω από τούτη τη λαϊκή την «απογείωση» πρέπει να κινείται κάποιος συντελεστής βαθύς, γενναίος, ψύχραιμα ρεαλιστικός. Που, όμως, η τρέχουσα συγκινησιακή αναστάτωση αδυνατεί να τον ταυτοποιήσει.
Και εγώ, από τη θέση αυτή, έριξα δίχτυ στα βαθιά τα νερά του υποσυνείδητου της απέραντης λαοθάλασσας. Και, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, ανέσυρα στη συνειδητή επιφάνεια ψυχολογία «αχνιστή» και ολοφώτεινη: Και μαζί της, αφέθηκα σε διάλογο ρεαλιστικό: Μαζωνάκης, ένας τραγικός σηματοδότης, διάφανα ακτινικός που, με μία σημαδιακή φόρα της Καρνεάδου, όλα βγήκαν στο άπλετο φως: «Θαυματοποιοί» που αγνόησαν την ασάλευτη, λιθόκτιστη ιατρική πράξη για να προωθήσουν τα δικά τους «περισπούδαστα» (!) αντίσκηνα. Και είμαι απόλυτα βέβαιος πως με αυτό το ένδοξο θανατικό σου ξάφνιασμα, σφιχταγκαλιάστηκαν δικτυακά όλα τα θύματα μιας άκαρπης, ακριβοπληρωμένης ιατρικής απομίμησης, απαράλαχτα, όπως οι οπαδοί κερδισμένης ποδοσφαιρικής ομάδας. Που, στην απελπισία τους, υπέκυψαν σε τίτλους παραληρηματικούς, όπως «ολιστική, κβαντική, μεταβολομική, γνωστική ομοιοπαθητική, νευροανάδραση», κ.λπ., ολότελα άγνωστους στην καθαρή, επιστημονική πράξη. Και με την αυθάδεια λαϊκών θαυματοποιών, όχι σπάνια, τέτοιοι τίτλοι καρναβαλικοί, υπογράφονται από επιπόλαιους, αλαζονικούς χειριστές όπως «πρώτα ο Θεός και κατόπιν εγώ» (Θεοδωρόπουλος εικονοστάτης), «είμαι πρωτοπόρος, μοναδικός» και άλλοι. Και, είναι άξιο προσοχής πώς ο Λαός είχε ήδη ακούσει σχετικά, αρκετά ενωρίτερα, λίγο μετά το μπάζωμα των Τεμπών, από το στόμα πολιτικής Τέμπισσας, «ολιστικής, κβαντικής παιδιάτρουπιστοποιημένης συμβούλου θηλασμού»!
Και, σε όλη αυτή την πλαστογραφική σκηνοθεσία, ιδού, ηττημένη, η Πολιτεία: Με κλιμάκια κυβερνητικά, που υποτίμησαν (ή απέφυγαν (;) την εγκληματική δύναμη της «νέας τάξης»). Με ατροφικούς Ιατρικούς Συλλόγους που συμβιβάστηκαν (;) με τούτη την ορμητική «βιοανάδραση» και προτίμησαν τη λούφα. Και, τέλος, με κάποιους προέδρους Ιατρικών και άλλων Εταιρειών που όμως, υπαναχώρησαν μπροστά στον φόβο της κουκούλας. Και…το παραβατικό ιατρόκαστρο φάνηκε να καταπέφτει σήμερα, χάρις στον τραγικό θάνατο του πολυθρήνητου Μαζωνάκη. Πόσο φιλότιμη κρίνεται μία «εκ των υστέρων» ανακίνηση…
Και, με τούτη την πολύμορφη κερδοσκοπική εκμετάλλευση πασχόντων συνανθρώπων μας, τι απομένει για το αγωνιζόμενο, πολύμοχθο Ιατρικό Σώμα; Μία δυσπιστία, επιφύλαξη, διάχυτη σε ολόκληρη την Κοινωνία μας που, για κάθε γιατρό, μας θυμίζει το Ευαγγελικό (Ματθ. 26/73): «… καὶ σὺ ἐξ αὐτῶν εἶ·». Και, για τον ταπεινό χειριστή του καθαρού ιατρικού λειτουργήματος, η απάντηση έρχεται ολοκάθαρη: «ουκ οίδα τον [συνωμότην – τσαρλατάνον]». Εγώ τάχτηκα πιστός εκτελεστής των ανόθευτων Ιατρικών μου διδαγμάτων με κάθε καιρό, με ήλιο και με σύννεφα, με ανέμους κι ανεμόβροχα… Και συ, συμπολίτη ασθενή μου, μην αμφιβάλλεις, θα με βρεις, εκεί στα άπαρτα φρούρια της ειλικρίνειας… Φτάνει να μην παρασύρεσαι από «υψηλά» ονόματα με αμφίβολους τίτλους ή, ακόμη, από καλοπληρωμένες, διαφημίσεις του γυαλιού και του τύπου…
Και… λίγο πριν αφήσω τούτο το ταφικό σκήνωμα του Κοιμητηρίου: Εσύ, θανατικέ μου Μαζωνάκη, ξέρεις κάτι; Να, εδώ, εγώ, έντιμος απόμαχος του Ιατρικού λειτουργήματος, κάτω από την αριστερή μου μασχάλη, κοντά στο μέρος της καρδιάς, κρατώ όμορφα διπλωμένη τη γαλανόλευκη. Θέλω τούτη να την απλώσω πάνω στη μνήμη σου, ένα διαχρονικό σύμβολο δόξας και τιμής. Και, ταυτόχρονα, να σε καταστήσω σύμμαχο της καρδιάς τίμιων συναδέλφων μου, σε κάθε επιστημονική συναλλαγή τους, όπου κι αν βρεθούν: Στο Νοσοκομείο, στο Κέντρο Υγείας, στο ιδιωτικό Ιατρείο…
*Ο Ιωάννης Κάνδυλας είναι τ. διευθυντής καρδιολόγος, M.D., PhD Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών και Ελλ. Καρδιολ. Εταιρείας