Τον ερχομό του καλοκαιριού πανηγυρίζουν οι πολλοί. Προγραμματίζουν και σχεδιάζουν εκδρομές και παιχνίδια στα κύματα, δοκιμάζουν τα νέα μοντέλα των μαγιό, οργανώνουν παρέες σε παρθένες παραλίες και ερημικά νησιά.
Με αυθάδεια, αποκαλύπτονται «μπρούτζινα» απόκρυφα μέλη και καλλίγραμμες «Αφροδίτες» αγωνίζονται να προσελκύσουν τα βλέμματα. Είναι πολλοί οι εραστές του καλοκαιριού και η προτίμησή τους κατανοητή.
Εκείνο που αρνούμαι να αποδεχτώ είναι ότι το καλοκαίρι είναι η πιο ερωτική εποχή. Ο έρωτας δεν υπήρξε ποτέ φίλος με τον ήλιο και το φως. Το φεγγάρι λάτρεψε. Με το φεγγαρόφωτο και τις αστροφεγγιές έζησε και θριάμβευσε. Στη θαλπωρή του τζακιού και στα παιχνίδια της φλόγας τσουρουφλίζονται του έρωτα τα φτερά.
Η φαντασία πλάθει από μόνη της, ερεθισμένη από μικρές αφορμές που αφήνουν τα μισοανοιγμένα ενδύματα, υπέροχα τα απόκρυφα μέλη. Δίδει τα χρώματα και τα σχήματα που ο καθένας επιθυμεί. Επιτρέπει να αναπαυθεί στους κρυφούς παραδείσους.
Ο έρωτας δεν κραυγάζει, δεν φωνασκεί, δεν θέλει τόνους υψηλούς, αρέσκεται στο μουρμούρισμα, στο σιγοψιθύρισμα, στα επιφωνήματα. Προτιμά τα μονοπάτια από τις μεγάλες λεωφόρους.
Ο έρωτας του καλοκαιριού είναι επιφανειακός, πλασματικός, μοιάζει με τα πλαστικά μιας χρήσης που χρησιμοποιούνται στις παραλίες. Ο έρωτας του χειμώνα είναι σαν εκείνα τα όμορφα κεντητά που δημιούργησαν οι ερωτικοί καημοί των κοριτσιών.
Ο Ελύτης, στην ποίησή του, συχνά είναι ερωτικός. Διαποτίζονται όμως τα ποιήματά του από τη στιλπνότητα του καλοκαιριού και δεν κατορθώνουν να εισχωρήσουν βαθιά στην ψυχή και να ανοίξουν πληγές. Αντίθετα, ο λόγος του Καβάφη είναι παλλόμενος. Περιφέρεται σε κλειστές σκοτεινές κάμερες.
Τρέφεται και ζει μακριά από το φως. Εκεί ανθεί και κατορθώνει, με κάθε λέξη του, με κάθε φράση, να μας ζεσταίνει και να μας ερεθίζει. Στο φεγγάρι, εξομολογούνται τον καημό τους οι ερωτευμένοι, ποτέ στον ήλιο, ιδιαίτερα του καλοκαιριού. Οι ερωτικές καντάδες γίνονται τη νύχτα. Στο όμορφο φεγγάρι και στην Πούλια παραπονιέται η Σαπφώ για τη μοναξιά της. Πάρα πολλές κρητικές μαντινάδες έχουν σχέση με τη νύχτα και το φεγγάρι.
Φεγγάρι μου χαμήλωσε / στην κάμαρά της έμπα
και για τον πρώτο μας σεβντά / φέρε της την κουβέντα
Στη γειτονιά σου με ’φερε / τσ’ αγάπης το χατήρι
μα η απονιά σου το κρατεί / κλειστό το παραθύρι
Χίλιες ευχές, ένα φιλί / μια βιόλα κι ένα χάδι
εκρέμασα του φεγγαριού / να σου κρατεί το βράδυ
Οι μαγευτικές ποιητικές στιγμές στον «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» του Σαίξπηρ είναι οι συνομιλίες τους που γίνονται νύχτα στο φεγγάρι. Και ακόμα μην ξεχνάτε ότι μια φαινομηρίδα, καθώς τη χαϊδεύει το δροσερό αεράκι, αποκαλύπτει κρυμμένα μυστικά και ζωντανεύει τη φαντασία περισσότερο από τα καλοσχεδιασμένα μπικίνι που βαθύζωνες γυναίκες, με καμάρι, φορούν στις παραλίες.
Ο Ζαχαρίας Καραταράκης είναι φιλόλογος