Εδώ και πολλά χρόνια, γκρίνιαζε ο Δίας πως είχανε αφήσει στην τύχη της τη σπηλιά του στο Λασίθι, κι ας έκανε του κόσμου τις «πουτ@@ιές» να προσέξουν όλοι το αγαπημένο του βουνό, που διάλεξε για μαιευτήριο!
Μπορεί βέβαια να φταίει και Εκείνος που διάλεξε νωρίς-νωρίς, μωρό ακόμη να την κοπανίσει για τον Ψηλορείτη, αναζητώντας τόπο να χωστεί και να γλυτώσει από τη λαιμαργία του Κρόνου!
Φαίνεται πως Κουρήτες και Αμάλθειες υπήρχαν παντού για να μεστώσει πρίνερο κορμί να το λιγουρεύονται θεές και πριγκιπέσσες και να κάνει ερωτικό σεργιάνισμα στον κόσμο, αφήνοντας παντού τους σπόρους του!
Ε, κακομοίρα Ήρα, παντρειά που έκανες…
Μα όλα αυτά, παλιώσανε, συγχωρέθηκαν, γίνανε μύθος και ιστορία, που στις μέρες μας φαίνεται να ‘ναι το μόνο πράμα που έχει πέραση και ζήτηση σε όλο τον κόσμο.
Όλοι βάλανε τα παραμύθια τους στους πάγκους της παγκόσμιας λαϊκής αγοράς του τουρισμού κι ο κόσμος έπεσε πάνω τους με τα μούτρα κι ό,τι προλάβουν …
Στον τόπο μου, στο Λασίθι, μπορεί να περισσεύουν οι γεύσεις, οι εικόνες, τα χρώματα και τ’ αρώματα της φύσης! (όχι σαν τους δρόμους του Μεγάλου Κάστρου που περισσεύουν πολύχρωμα βουναλάκια σκουπιδιών γύρω από κάτι κουτιά που τα λένε κάδους…)
Περισσεύουν όμως οι μύθοι και οι θρύλοι και είναι απολύτως φυσικό και κοινώς αποδεκτό (πλην των ζηλόφθονων) να τους εκθέσομε και εμείς στον πάγκο της παγκόσμιας τουριστικής αγοράς!
Ο χρόνος ξέφτισε τα λίκνα του Δία και η αδηφαγία του σήμερα το κατάπιε μαζί με το χθες και κοίταξε με βουλιμία το αύριο! Ο κόσμος άλλαξε και συνεχίζει να αλλάζει με ασύλληπτους ρυθμούς!
Και τώρα τι κάνουμε που το σήμερα δεν χωράει πουθενά και απειλεί το αύριο;
Λεφτά υπάρχουν όπου χρειάζονται, αλλά δεν μπαίνουν μόνα τους σε ορθάνοιχτα στόματα που πεινούν, γιατί πρέπει πρώτα να περάσουν από τις τσέπες των διαχειριστών, τις κουβέντες, τα παζάρια, τους υπολογισμούς, τα σχέδια, τη χαρτούρα της γραφειοκρατίας κι «όταν φτάσουν να ελέγχουν της ελπίδας μας τον πόνο…», μαθαίνεις πως δεν είναι μόνο αυτά.
Είναι κι ο ιδιοκτήτης που θίγεται η «ιερότητα της ιδιοκτησίας του» και ο επαγγελματίας που θίγονται τα κέρδη και η επιβίωσή του και που πρέπει να θυσιαστούν προσωρινά στον βωμό του κοινού συμφέροντος, αλλά με τις «νόμιμες» διαδικασίες!
Διαδικασίες που χαρίζουν αδούλευτα εκατομμύρια γιούρος στους εργολάβους, που αφαιρούνται από την άλλη τσέπη του αφελούς ιδιοκτήτη ή επιχειρηματία και των γειτόνων τους, που προσδοκούν δρομάρες με ασφάλεια κυκλοφορίας και ταχύτητα, αεροδρόμια με παγκόσμια διασύνδεση και γενικά ένα καλύτερο αύριο για τον ίδιο και τα παιδιά του.
Είναι και ο ραχατισμός των διαχειριστών της ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα, που σφυρίζουν αδιάφορα ή κάνουν πως δεν βλέπουν τους με τα πετραχήλια, που περνούν από μπροστά τους ή δεν γνωρίζουν ή αμελούν, κι ας επέλεξαν οι ίδιοι την ευθύνη του ρόλου τους… αλλά να μην αρχίσουμε την απαρίθμηση …
-Βάζει ο Δίας τις φωνές…: «Όχι, παιδιά μου, δεν πάει έτσι!».
Ο ΒΟΑΚ γίνεται με έναν τεράστιο στόλο μηχανημάτων και πλήθος εργατοτεχνιτών. Με θόρυβο, ανατινάξεις, σκόνη, καθυστερήσεις, αδούλευτες πληρωμές, μποτιλιαρίσματα, ταλαιπωρία, ιδρώτα και αίμα, αλλά και προσωρινές απώλειες επιχειρηματικών κερδών.
Το ίδιο και το μεγάλο έργο του αεροδρομίου Καστελλίου και οι δρόμοι που χρειάζεται. Το ίδιο και τα έργα της αναβάθμισης του σπηλαίου του Δία, παρά τις απώλειες που περιέκοψαν το έργο και που πρέπει να αναπληρωθούν. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα, άλλης ώρας.
Αυτά που εκτελούνται δεν γίνεται να ολοκληρωθούν με κουβέντες, αντιδράσεις και ανυποψίαστες καθυστερήσεις. Εκτός και αν κάποιος με ισχυρές προσβάσεις στον Δία, έχει κάτι διαφορετικό να προτείνει. Έχω ακούσει πάντως πως με τις «πορδ@ς δεν βάφονται αυγά»!