Στην αέναη ροή του χρόνου, υπάρχουν συγκυρίες όπου ο χρόνος διαστέλλεται, αποκτά ειδικό βάρος και περιεχόμενο.
Είθισται, όταν κλείνει ένας μεγάλος κύκλος, εν προκειμένω μιας ιστορικής εφημερίδας όπως η «Πατρίς», να τελούνται διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις, να λαμβάνουν χώρα βραβεύσεις ή άλλες τιμητικές διακρίσεις.
Η έγκριτη και έγκυρη εφημερίδα μας, κυριολεκτικό το ΜΑΣ, καταξιώθηκε στη συνείδηση των αναγνωστών ως μία έκδοση που τηρεί την αριστοτελική μεσότητα και μεστότητα χωρίς λαϊκισμούς, ακκισμούς και ακραίες εκδοχές μιας επίπλαστης γραφής.
Έχει αποσπάσει τα εύσημα για την εκ των ων ουκ άνευ στέρεη σοβαρότητά της.
Φυλλομετρώντας την «Πατρίδα», παρακολουθεί κανείς μέσα από τα κύρια άρθρα, τις επιφυλλίδες, τα ρεπορτάζ, τις καταχωρίσεις, τις αγγελίες, ή τις διαφημίσεις που δημοσιεύονταν στην εφημερίδα, από την πρώτη ημέρα της γέννησής της, τις κλιμακωτές αλλαγές στην ανέλιξη του χρόνου, στο πολιτικό πεδίο, την εξέλιξη των διάφορων μορφών της τέχνης, των καταναλωτικών ηθών και τις εν γένει μεταλλαγές της καθημερινότητάς μας.
Η επαρχιακή αυτή έκδοση απετέλεσε και αποτελεί τον αυτόπτη μάρτυρα μιας εξελικτικής διαδικασίας, σχεδόν εξίσου σημαντικής με τα γεγονότα που κατέγραφε και καταγράφει.
Η υιοθέτηση του δόγματος «η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος» τής επιτρέπει να ασκεί αιχμηρή κριτική μεν, αλλά με ευπρέπεια και λυσιτελή αποτελεσματικότητα δε.
Το σκώμμα του Τόμας Τζέφερσον ότι «μόνον οι μικρές αγγελίες περιέχουν όλη την αλήθεια που μπορεί να βρει κανείς σε μια εφημερίδα» διαψεύδεται από το κύριο σώμα της, που αποτελεί τον καθρέφτη μιας αναγνωρίσιμης εγκυρότητας.
Το πιο σημαντικό στην επικοινωνία είναι ν’ ακούς αυτό που δε λέγεται…
Η «Πατρίς» κρατάει τον υποδόριο σφυγμό της κοινωνίας και αφουγκράζεται «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων» ακόμα και εάν «εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».
Αν και η επικοινωνία είναι συνήθως «προπαγάνδα» και ο πομπός πάντα θέλει να περάσει το μήνυμα, το μέσο η «Πατρίς» είναι το μήνυμα στην πιο αληθή, τουλάχιστον, εκδοχή του.
Το κοινό είναι το πιάνο. Απλά πρέπει να ξέρεις πια πλήκτρα να αγγίξεις.
Με την «Πατρίδα» μάς χωρίζουν τέσσερα μόλις χρόνια. Μεγαλώσαμε μαζί. Τα μεταπολεμικά γεγονότα μάς ακολουθούσαν σαν υιοθετημένο σκυλί.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται στο γραφείο με τον πρωινό καφέ, ένα μολυβάκι στο χέρι, ένα ψαλιδάκι για τυχόν ενδιαφέροντα κείμενα που έπρεπε να αποδελτιώσω, και να την ξεκοκαλίζω αρχίζοντας από τις μικρές αγγελίες και τα κηδειόσημα. Είχα, βλέπεις, από νωρίς συνείδηση της φθοράς.
Τώρα που κλείνει ο επετειακός κύκλος της εφημερίδας και παράλληλα τιμώνται εμβληματικές προσωπικότητες που επηρέασαν τη φιλελεύθερη γραμμή της, ευχή όλων μας δεν μπορεί παρά να είναι η έκφραση της βεβαιότητας ότι η «Πατρίς» θα συνεχίσει να πορεύεται στον δρόμο που χάραξε ο Α. Μυκωνιάτης.