Μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση έκανε ο Νίκος Μπάρκουλης με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατο του πατέρα του, Ανδρέα Μπάρκουλη. Ο σπουδαίος ηθοποιός έφυγε από τη ζωή στις 23 Αυγούστου 2016, σε ηλικία 80 ετών, αφήνοντας πίσω του σημαντική παρακαταθήκη στον ελληνικό κινηματογράφο αλλά και ένα μεγάλο κενό στην οικογένειά του.
Ο Νίκος Μπάρκουλης επέλεξε να τιμήσει τη μνήμη του πατέρα του δημοσιεύοντας κοινές τους φωτογραφίες, γράφοντας το πώς βιώνει την απουσία του μία ολόκληρη δεκαετία αργότερα. Όπως εξομολογήθηκε, όσο περνούν τα χρόνια η εικόνα που έχει κρατήσει στη μνήμη του αρχίζει να ξεθωριάζει, βρίσκει όμως παρηγοριά στο γεγονός ότι μπορεί να βλέπει ξανά τον πατέρα του μέσα από τις ταινίες και το πλούσιο καλλιτεχνικό του έργο.
Με αφοπλιστική ειλικρίνεια μίλησε και για όλα όσα στερήθηκε μεγαλώνοντας χωρίς εκείνον: τις συμβουλές ενός πατέρα, τις μικρές καθημερινές στιγμές και την αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται δίπλα του για να τον προστατεύσει στις δύσκολες περιόδους της ζωής του.
Ο ίδιος παραδέχτηκε ακόμη ότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνεται θυμό για όσα αναγκάστηκε να μάθει και να αντιμετωπίσει μόνος του. Πίσω από αυτά τα συναισθήματα, ωστόσο, παραμένει κυρίαρχη η ανάγκη να μπορούσε να ζήσει έστω μία ακόμη στιγμή μαζί με τον πατέρα του.
Δείτε ολόκληρη την ανάρτηση του Νίκου Μπάρκουλη:
«10 Χρόνια μετά..Και ακόμα όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα μέσα μου πονάω..Σιγά σιγά η εικόνα που είχα από εσένα αρχίζει και θολώνει όσο περνάνε τα χρόνια,μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο τυχερός είμαι που μπορώ απλά να γράψω το όνομα σου στο ίντερνετ και απλά να σε δω ή να ανοίξω τυχαία την τηλεόραση και να πετύχω μια ταινία σου..έτσι λίγο να θυμηθώ το όμορφο πρόσωπο σου,το καθηλωτικό βλέμμα σου και αυτό το χαμόγελο που έφερνε χαρά σε όποιον το κοίταγε..κάθε χρόνο αντί να γίνεται πιο εύκολο καταλήγει να είναι η ίδια μέρα που ήταν πριν 10 χρόνια, αυτός ο εφιάλτης είναι σαν να μην σταματά ποτέ και αυτή η ημερομηνία είναι σκαλισμένη μέσα στην ψυχή μου. Ξέρεις μερικές φορές θέλω να γυρίσω και να σε κατηγορήσω για τα πάντα,το ότι έπρεπε να τα μάθω όλα μόνος μου,ότι έπρεπε να ξεπεράσω τόσα δύσκολα πράγματα μόνος μου,πώς να ξυριστώ πώς να φερθώ σε μια κοπέλα,να μου πάρεις το πρώτο μου αμάξι να με προστατεύσεις όταν όλα αυτά όρνια γύρω μου ερχόντουσαν να με κατασπαράξουν και πιο πολύ από όλα που με άφησες μόνο μου με την μαμάΠόσο εγωιστής έστω που το γράφω αυτό ε ;Συγνώμη απλά μου λείπεις..και τι δεν θα έδινα να σε πάρω άλλη μια αγκαλιά ..Και τι δεν θα έδινα.».