Ο Τάκης Βαρβιτσιώτης υπήρξε ένας από τους διαπρεπέστερους εκπροσώπους της μεταπολεμικής ποίησής, με έργο μεγαλόπνοο, ογκώδες, και αντιπροσωπευτικό. Είναι, όπως, εύστοχα επισημαίνει ο Θ. Δ .Φραγκόπουλος, «ο πρώτος στο ανάστημα, μεγαλοδιάστατος ποιητής της Ελλάδα σήμερα, και ο «κατάλευκος ολόλαμπρος νέος της άγγελος» Και, ακόμη, είναι ένας ποιητής ευρωπαίος, που κατά τον Οδυσσέα Ελύτη «του αξίζει ο έπαινος των καλλιεργημένων ανθρώπων όλου του κόσμου»
Η πρώτη εμφάνιση του Τάκη Βαρβιτσιώτη στα ελληνικά Γράμματα έγινε το 1936 στο σημαντικό περιοδικό για τα λογοτεχνικά δρώμενα της εποχής «Μακεδονικές Ημέρες» που το στήριξαν, ο Γιώργος Θέμελης, Ο Στέλιος Ξεφλούδας και ο Γ. Θ Βαφόπουλος.
Ο ποιητής, δοκιμιογράφος και κριτικός, Δημήτρης Νικορέντζος γράφει για τον Τάκη Βαρβιτσιώτη
Η ιδιοσυγκρασία του Βαρβιτσιώτη, δεν είναι διανοουμενίστικη, αλλά καλλιτεχνική, επισημαίνει. Ο ψυχισμός του συγγενεύει πολύ περισσότερο με τις καλές τέχνες (ζωγραφική, γλυπτική, μουσική), παρά με τον καθαρό φιλοσοφικό στοχασμό και τα ιδεολογήματα του, που είναι και πρέπει να είναι, αποκαθαρμένος από χρώματα, ήχους και πλαστικούς τόνους. Αναζητεί τα πράγματα στην καλλιτεχνική τους διάσταση, τις αληθινές φύσεις των τέλειων μορφών. Οι στίχοι του είναι η μουσική έκφραση μια προσωπικής οπτικής του κόσμου. Δημιουργεί με λεπτούς και περίτεχνους συνδυασμούς των λεκτικών δομικών λίθων, ποιητικές «μορφές» ιδεατές, πρωτάκουστες φωσφορικής χροιάς , ενίοτε εντελώς υποκειμενικές ή και ανύπαρκτες , μεταφέροντας στους στίχους του, την αίσθηση της ύπαρξης εκείνου που λείπει από όλα τα άνθη όπως έλεγε ο Μαλαρμέ.
Ο Βαρβιτσιώτης δεν είναι αχθοφόρος των δοκιμασιών ή των περισυλλογών που μας προκαλούν εξωτερικά συμβάντα. Ο γεωμετρικός τόπος των σημείων του, είναι μακράν της καταγραφής ταλαιπωριών και βασάνων. Μέσα του φαντασία και πραγματικότητα συγχέονται. Ο ποιητικός του λόγος δεν είναι τόσο λόγος οργανωμένος -εννοώ – με τη σφαίρα του ιδεατά ωραίου, του απολύτως ασύλληπτου από την κοινή λογική, του ονειρικού και απολύτως κρυστάλλινου αισθήματος. Αν και έλεγε ότι το αρχικό και μόνιμο ιδεώδες του ήταν η δύσκολη στην προσπέλαση της ποίηση του Στεφλαν Μαλαρμέ, η έλλειψη σκοτεινότητας από το έργο του Βαρβιτσιώτη, η λιτή και λυρική του έκφραση τον κατατάσσουν περισσότερο στην παράδοση του ελληνικού συμβολισμού.
Απόσπασμα από συνέντευξη του Τάκη Βαρβιτσιώτη στην εφημερίδα Μακεδονία, στις 13 Απριλίου 1987
Η κρίση της εποχής μας, υπογραμμίζει, είναι κυρίως κρίση από έλλειψη αγάπης. Δεν αγαπούμε γι’ αυτό, όπως έλεγε ο Ντοστογιέφσκι βρισκόμαστε στην κόλαση. Ο κόσμος δεν θα μπορέσει να βγει από την κρίση μόνο με τη βοήθεια των τεχνοκρατών και των οικονομολόγων. Χρειάζεται να ανακαλύψει ξανά την αγάπη, την καλοσύνη τον ουμανισμό, αυτό το αίσθημα της συμπαράστασης προς τους όμοιούς μας. Ο άνθρωπος πρέπει να ξαναδεί τον εαυτό του, ανανεώνοντας τις πνευματικές, ηθικές και αισθητικές αξίες και, καταπολεμώντας τη σημερινή καταναλωτική κοινωνία που στηρίζεται στην ψευδαίσθηση μιας ολικής ευημερίας. Και δεν θα επιτύχει αυτό πάρα μόνο ακολουθώντας τη χριστιανική διδασκαλία. Η σημαντικότερη προσφορά του χριστιανισμού στην ανθρωπότητα ήταν ότι έκανε να γεννηθεί η αγάπη στις άγονες ψυχές . Και μόνο αυτό αρκεί για να επιβεβαιώσει τη θετικότητα της καταγωγής του και να τον καταστήσει φορέα των πιο αναντικατάστατων αξιών που απομένουν στο σύγχρονο κόσμο. Η πίστη μου αυτή είναι διάχυτη στο ποιητικό έργο μου.