Ο Γιώργος Μαρκόπουλος γεννήθηκε το 1951 στη Μεσσήνη και ανήκει σε κείνη τη γενιά που επικράτησε να την αποκαλούμε πλέον «γενιά του εβδομήντα». Στα γράμματά μας εμφανίστηκε το 1968, με τη συλλογή «Έβδομη συμφωνία», για να συνεχίσει το 1973 με τη συλλογή «Η κλεφτουριά του κάτω κόσμου, ενώ το 1976 παρουσίασε την τρίτη κατά σειρά «Η θλίψις του προαστίου». Ακολούθησαν οι συλλογές «Οι πυροτεχνουργοί» 1979, «Η ιστορία του ξένου και της λυπημένης» 1987, και «Μη σκεπάζεις το ποτάμι» 1998, ενώ το 2010 κυκλοφόρησε η συλλογή «Κρυφός κυνηγός». Για το βιβλίο του «Μη σκεπάζεις το ποτάμι» ο Γιώργος Μαρκόπουλος βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης, αφού τρία χρόνια νωρίτερα είχε βραβευτεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου με το Βραβείο Καβάφη.
Ο Τάσος Λειβαδίτης γράφει για την ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου
Ο Μαρκόπουλος, σημειώνει ο Τάσος Λειβαδίτης στην εφημερίδα Αυγή το 1979, με αφορμή την έκδοση της συλλογής οι «Πυροτεχνουργοί», πότε μ’ ένα στιγμιαίο συγκεκριμένο γεγονός και πότε με το ακαθόριστο μιας άλλης, εσωτερικής ζωής, προσπαθεί να δει σ’ όλο τους το βάθος πρόσωπα και πράγματα και ν’ αναβιώσει τα “νεκρά” σημεία αυτού του κόσμου. Όμως, πέρα από τ’ ατομικά βιώματα, συγκλονιστικά καμιά φορά, όπως το ποίημα “Οι κάμαρες εργένηδων”, ορθώνονται οι καιροί που καμιά ευαίσθητη ψυχή, και μάλιστα νέα, δεν μπορεί να μην ακούσει τη φωνή τους ή τη σιωπή
τους:
“Ποιος είναι που είπε ότι ο πόλεμος τελείωσε / Ο πόλεμος συνεχίζεται ακόμα και σήμερα…”».
Ο Γιάννης Βαρβέρης σχολιάζει την ποίηση του Γιώργου Μαρκόπουλου
Ο Γιώργος Μαρκόπουλος, είναι «η αριστοκρατικότερη λαϊκή φωνή της γενιάς του ΄70». Υπογραμμίζει ο ομότεχνος του Γιάννης Βαρβέρης. Και ορθά- αφού η ποίηση του, μακριά από αισθηματολογίες, κατορθώνει, μέσω μιας γλώσσας έντονα ελεγειακής, να εξαγνίσει ακόμη και τις πιο ταπεινές και λησμονημένες πλευρές της ζωής. Ο Μαρκόπουλος, “ιδεώδης εν τη λύπη του”, συνδυάζει τη φιλοσοφική πίκρα του ώριμου ανθρώπου με την εκφραστική δροσιά φαντασία και ευρηματικότητα του εφήβου…
Η γλώσσα του Μαρκόπουλου είναι απλή, τρυφερή, συχνότατα ιεροτελεστική στην ηρεμία της αλλά και αυστηρότατη. Για ό,τι και να μας μιλήσει, “ποτέ δεν σκεπάζει το ποτάμι”, πάντα η ανδρεία συγκίνηση περιβάλλει τα λόγια του. Είναι ο θλιμμένος παππούς που λέει στα εγγονάκια όλου του κόσμου ένα γλυκό παραμύθι για να ονειρευτούν. Και είναι μαζί και ο ίδιος ένα εγγονάκι.
Ο Γιώργος Μαρκόπουλος διατυπώνει τις σκέψεις του για την ποίηση του
Αυτό που ονομάζουμε «γραπτός λόγος», θα πει ο Γιώργος Μαρκόπουλος, δεν είναι τίποτα άλλο από μια απάντηση στον εαυτό μας, που ποτέ δεν τολμήσαμε με άμεσο τρόπο
Πιστέψτε με, και αυτό ας μην εκληφθεί ως ρητορισμός προς εντυπωσιασμό, από ένα σημείο και μετά, έχω τη βεβαιότητα, ότι δεν κάνω τίποτε άλλο μέσα στη ζωή, από το να βελτιώνω διαρκώς αλλά και να συμπληρώνω όλο και με καινούργια ποιήματα, όποτε αυτά έρχονται, μια και μόνη συλλογή, που η οδύνη της ούτε μια στιγμή καν, δεν με αφήνει να ησυχάσω.
Πιστεύω ότι η τέχνη, η ποίηση και, γενικά, όλη μας η συμπεριφορά, είτε το θέλουμε είτε όχι, αποτελεί από μόνη της μια κοινωνική πράξη. Το να νομίζει όμως κανείς ότι η «κοινωνική» ή «μεγάλη» ποίηση είναι αυτή που τον αναπαράγει όσο με τη στενή έννοια της πολιτικής τοποθέτησης επιθυμεί, είναι λάθος. Φοβούμαι ότι όσοι κόπτονται για την ύπαρξη αυτού του είδους ποίησης είναι εκείνοι που ξέρουν πολύ καλύτερα από όλους μας την ισχνότητα και την αδυναμία του έργου τους. Προσωπικά, επιδιώκω τα ποιήματά μου να εκφράσουν αβίαστα τις αληθινές παρορμήσεις μου, μακριά από επικαιρισμούς, ετικέτες και πυροτεχνήματα. Επιδιώκω να βοηθώ τον εαυτό μου και, στη συνέχεια, τον «περίγυρό» μου να ζει μια στιγμιαία ονειρική κατάσταση μέσα στην ευτέλεια των καιρών, να επαναποκτά τη χαμένη του αθωότητα μέσα σε έναν κόσμο θωράκων, προσχημάτων και θλιβερών άλλοθι, κι αυτό αποτελεί και το σπουδαιότερο κοινωνικό αντίκρισμα για μένα