Από το αρχείο του Κώστα Φασουλά
Το δράμα της συνεχούς υπερθέρμανσης του πλανήτη, γράφει ο Ντάριο Φο, δεν φαίνεται να προξενεί ιδιαίτερο φόβο και ανησυχίες στους περισσότερους κατοίκους του, όμως υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων για τους οποίους αντίθετα, το πρόβλημα έχει αρχίσει να γίνεται μια απελπισμένη εμμονή. Εγώ προσωπικά, προσθέτει, πρέπει να παραδεχτώ, ανήκω από καιρό σε αυτή την τελευταία βασανισμένη κατηγορία. Δεν χάνω ευκαιρία, μόλις συναντήσω κάποιον, άντρα ή γυναίκα, νέο ή γέρο, να μιλήσω για αυτό το πρόβλημα και να προσπαθήσω να τους παρασύρω με την κλασσική φράση : «Το προσέξατε; Δεν υπάρχουν πλέον εποχές .. τη μια σκάμε από τη ζέστη.. αμέσως μετα έρχεται η καταιγίδας, το χαλάζι ακόμη και το χιόνι…»
Οι περισσότεροι κάνουν το βλάκα, αν όμως κάποιος το χάψει, τότε παει τέλειωσε. Του αναπτύσσω τη θεωρία για τα αποτελέσματα της μόλυνσης μέχρι να τον ζαλίσω. Προσπαθώ να το κάνω ακόμα και στο ταξί με τον οδηγό, στο λεωφορείο με τους άλλους επιβάτες ή με τον ελεγκτή. Για να μη μιλήσουμε για την περίπτωση του ταξιδιού με τρένο… αλλοίμονο σε όποιον μου ζητήσει να φωτογραφηθούμε μαζί δείχνοντας μου το κινητό του. Του λέω αμέσως να καθίσει δίπλα μου, αν η δεν θέση δεν είναι κενή, τον παίρνω στα γόνατα μου και τότε, σαν αράχνη, αρχίζω να υφαίνω το δίχτυ μου. Ορισμένοι προκειμένου να σωθούν από τους φιλιππικούς μου, κατεβαίνουν μερικές στάσεις πριν από τον προορισμό τους…
Πριν από λίγες ημέρες , δέχτηκα να συμμετάσχω σε μια τηλεοπτική εκπομπή. Το θέμα φυσικά ήταν: Ποιος πιστεύει στην καταστροφή της ατμόσφαιρας; Μερικές βδομάδες νωρίτερα είχα συμμετάσχει σε μιαν ανάλογη εκπομπή με το ίδιο θέμα, όπου ο παρουσιαστής ειρωνευόταν κάποιες πολύ σοβαρές έρευνες αποκαλώντας τες «κουταμάρες πλανόδιων πωλητών» Αναρωτιόταν: « Μα υπάρχει πράγματι αυτός ο ατμοσφαιρικός κίνδυνος; Οι τυφώνες και το τσουνάμι είναι αποτέλεσμα της μόλυνσης ή παροδικά φαινόμενα που κάποιοι έχουν συμφέρον να τα μεταστρέψουν σε κατακλυσμούς της Αποκαλύψεως, για να πουλήσουν βιβλία και ταινίες επιστημονικής φαντασίας ; Είναι γνωστό ότι οι καταστροφές γεμίζουν ταμεία:»…
Τώρα όμως χαλαρώστε, έφτασαν τα χαρμόσυνα νέα! Περί τίνος πρόκειται; Προσοχή! Μπροστά σε αυτό το νέο, ορισμένοι θα πουν ότι πρόκειται για τεράστια καταστροφή, άλλοι θα χειροκροτήσουν ενθουσιασμένοι από το θαύμα, έργο ενός γενναιόδωρου θεού που θέλει τη σωτηρία μας. Τέλος πάντων, περί τίνος πρόκειται; Ποια είναι αυτή η καταστροφή που θα μας σώσει; Απλούστατα, το τέλος του πετρελαίου! Έτσι φαίνεται ότι σύντομα ο κόσμος θα μείνει χωρίς καύσιμα. Νομίζετε ότι αστειεύομαι; Γιατί η τιμή του πετρελαίου ανεβαίνει συνεχώς; Απλούστατα διότι τελειώνει…
Έτσι κάποια ωραία πρωία θα σηκωθούμε από το κρεββάτι μας , θα προσπαθήσουμε να ανάψουμε το φως, αλλά εις μάτην, δεν θα υπάρχει ηλεκτρικό. Μπροστά στα βενζινάδικα τεράστιες ουρές αυτοκίνητων θα περιμένουν υπομονετικά την άφιξη των βυτιοφόρων με τα καύσιμα. Το χειμώνα δεν θα λειτουργούν τα καλοριφέρ, και το καλοκαίρι δεν θα έχουμε κλιματιστικά. Ούτε τα ηλεκτρικά παντζούρια δεν θα μπορούμε να ανεβάσουμε, τα τρόφιμα μέσα στα ψυγεία θα σαπίσουν και δεν θα υπάρχει φωταέριο!!
Απόδοση για το «Δ»: Φανή Μουρίκη
