Αρχικά, η εντύπωση ήταν πως επρόκειτο για μια κακοστημένη παρωδία. Στο εξώφυλλο του περιοδικού Paris Match, ένας μυώδης Εμανουέλ Μακρόν πάνω σε ένα τζετ σκι, με επιμελώς χτενισμένα μαλλιά και «αρρενωπό» στολ πίσω από τα γυαλιά ηλίου, ποζάρει υπό τον πομπώδη τίτλο «Το τελευταίο καλοκαίρι στο τιμόνι».
Ακριβώς από κάτω, η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος: ο ηγέτης της Place Publique, Ραφαέλ Γκλικσμάν, ανταλλάσσει ένα παθιασμένο φιλί μέσα στη θάλασσα της Κορσικής με τη σύντροφό του, δημοσιογράφο Λεά Σαλαμέ, «την ώρα των μεγάλων αποφάσεων».
Στις εσωτερικές σελίδες, ένα οκτασέλιδο «φωτορομάντζο» του ζευγαριού υπόσχεται μια ματιά στην ιδιωτική τους ζωή, συνοδευόμενο από λεζάντες σχεδόν γελοίες.
«Εκείνος τη κρατάει σφιχτά, αλλά για να προετοιμαστεί για την πολιτική θύελλα μπορεί να υπολογίζει σε εκείνη, την «καλύτερη προπονήτριά» του» ή «Γέλια μετά από γλίστρημα στα βότσαλα μιας παραλίας στο Καπ Κορς».
Ποιος, όμως, μπορεί πλέον να πιστέψει αυτούς τους ζαχαρωμένους και ανούσιους πολιτικούς ελιγμούς; αναρωτιέται η Liberation.
Όταν ο κόσμος καίγεται
Ας είμαστε ειλικρινείς: η κοινή γνώμη έχει κουραστεί γράφει η Lilian Alemagna. Έχει κουραστεί να ακούει τους πολιτικούς να παραπονιούνται ότι οι δημοσιογράφοι εστιάζουν μόνο στη «φόρμα» και όχι στην «ουσία» των προτάσεών τους, και στη συνέχεια να τους βλέπει να πρωταγωνιστούν στους ίδιους αυτούς επικοινωνιακούς σχεδιασμούς των σκανδαλοθηρικών έντυπων.
Ακόμη χειρότερα, προκαλεί αγανάκτηση η εικόνα ενός Προέδρου της Δημοκρατίας που επιδίδεται σε ένα θαλάσσιο σπορ όπως το τζετ σκι, προβάλλοντας ένα επιδεικτικά αδιάφορο προς την επικαιρότητα (και την περιβαλλοντική αποκαλυπτική πραγματικότητα) προφίλ.
Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα που η Γαλλία δοκιμάζεται από παρατεταμένο καύσωνα, οι δασικές εκτάσεις φλέγονται, οι πολίτες υποφέρουν σε ενεργειακά απροστάτευτες κατοικίες και η χώρα αναρωτιέται πώς θα προσαρμοστεί αν τα ακραία φαινόμενα του 2026 αποτελέσουν τη νέα κανονικότητα.
Ο Γάλλος Πρόεδρος μοιάζει να έχει αδιαφορήσει πλήρως για όλα όσα πρωταγωνιστούν στην επικαιρότητα της χώρας του ή για τα μηνύματα που οφείλει να «εκπέμπει» -ειδικά τώρα που πλησιάζει η ώρα να αποχωρήσει από το Προεδρικό Μέγαρο.
«Ένα γιγαντιαίο μεσαίο δάχτυλο»
Το γαλλικό HuffPost έγραψε ότι, μετά τις φωτογραφίες, αντίπαλοι του Μακρόν τού απένειμαν την «παλάμη της απρέπειας».
Ακόμα και η συντηρητική στη γραμμή της βρετανική εφημερίδα The Times σχολίασε το φωτογραφικό ρεπορτάζ με τίτλο: «Ο μεγαλομανής Μακρόν κάνει θαλάσσια σπορ την ώρα που η Γαλλία καίγεται».
Δημοσιογράφοι και σχολιαστές στον γαλλικό Τύπο έχουν αποκαλέσει το εξώφυλλο ως «σοκαριστικό» -ιδιαίτερα μετά τις πολύ προβεβλημένες λήψεις με τον Μακρόν στην στην πρώτη γραμμή της διαχείρισης των πυρκαγιών τις προηγούμενες εβδομάδες.
Η προβολή αυτής της αδιαφορίας, σχεδόν κοινωνιοπάθειας, προκάλεσε την άμεση έκρηξη της αριστεράς. Ο Πρώτος Γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ολιβιέ Φορ, στηλίτευσε την εικόνα του Μακρόν σημειώνοντας καυστικά:
«Την ώρα που η Γαλλία φλέγεται και ένα μεγάλο μέρος των πολιτών αδυνατεί να πάει διακοπές, ο Πρόεδρος διασκεδάζει πάνω σε ένα τζετ σκι στο Μπρεγκανσόν. Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπει; Είναι πολύ επιτυχημένο».
Ακόμη πιο σκληρή ήταν η τοποθέτηση της επικεφαλής των Πρασίνων, Μαρίν Τοντελιέ.
Αφού περιέγραψε το φετινό καλοκαίρι ως «αποκαλυπτικό» για τους Γάλλους, χαρακτήρισε τη φωτογράφιση ως «ένα γιγαντιαίο μεσαίο δάχτυλο στην οικολογία», κατηγορώντας τον Μακρόν ότι προσφέρει στον εαυτό του μια συγκαλυμμένη διαφήμιση.
«Μας δείχνει πόσο γρήγορα τρέχει το τζετ σκι του, την ώρα που μετράμε θύματα από πέντε κύματα καύσωνα, ιστορική ξηρασία, πυρκαγιές, κρίση στον αγροτικό τομέα και εκτόξευση της ανεργίας» σχολίασε η Τοντελιέ.
Από την πλευρά της ηγεσίας των Κομμουνιστών, ο ιστορικός, αρχαιολόγος και γερουσιαστής Πιέρ Ουζουλιάς υπογράμμισε πως αυτή η τακτική εκπροσωπεί «την πολιτική που απεχθάνεται», δηλώνοντας πως θα προτιμούσε να δει τον Πρόεδρο «μέσα σε ένα πυροσβεστικό όχημα, στο πλευρό όσων δίνουν μάχη με τις φλόγες».
Ακόμη και από την άκρα δεξιά, η βουλευτής του Εθνικού Συναγερμού, Εντουίτζ Ντιάζ, έκανε λόγο για «άστοχη» κίνηση, αν και συμπλήρωσε πως «όλοι έχουν δικαίωμα σε καλοκαιρινές διακοπές».
Η υπερασπιστική γραμμή
Απέναντι στον κατακλυσμό των επικρίσεων, το περιβάλλον του Γάλλου Προέδρου επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις.
Πηγές από το περιβάλλον του Μακρόν υποστήριξαν ότι ο φωτογράφος δεν είχε καμία «εξουσιοδοτημένη πρόσβαση» και πως πρόκειται για «κλεμμένες φωτογραφίες» που επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε συνάντησή του με δασική αστυνομία, αστυνομικούς και πυροσβέστες μετά τις δασικές πυρκαγιές στο Φοντενεμπλό, στις 16 Ιουλίου 2026. MOHAMMED BADRA/Pool μέσω REUTERS
Παράλληλα, φρόντισαν να διαρρεύσουν ότι οι διακοπές του Μακρόν παραμένουν «εργασιακές», με τον ίδιο να περνά τις ώρες του στο τηλέφωνο, να αθλείται, να τρέχει και να κάνει μποξ.
Οι φωτογραφίες απαθανατίζουν τον 48χρονο Γάλλο πρόεδρο στο Φορ ντε Μπρεγκανσόν, την επίσημη θερινή προεδρική κατοικία στη Βαρ, όπου παραδοσιακά περνά μέρος των καλοκαιρινών διακοπών του.
«Πρόεδρος των Πλουσίων»
Λάδι στη φωτιά ρίχνει και το ιδιοκτησιακό καθεστώς του Paris Match. Το περιοδικό ανήκει από τον Οκτώβριο του 2024 στον όμιλο LVMH του Μπερνάρ Αρνό, μετά την ολοκλήρωση της εξαγοράς από τη Lagardère.
Ο Αρνό, ο πλουσιότερος άνθρωπο στη Γαλλία, έχει χτίσει μια αυτοκρατορία του περιλαμβάνει πλέον σημαντικό τμήμα του γαλλικού Τύπου.
Η Le Monde έχει αναφερθεί επανειλημμένα στην αυξανόμενη παρουσία του Αρνό στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης και στην απόκτηση του Paris Match.
Παράλληλα, οι φωτογραφίες έρχονται σε μια περίοδο που η δημοτικότητα του Μακρόν παραμένει χαμηλή και η πολιτική του επιρροή βρίσκεται υπό πίεση.
Οι ανέμελες διακοπές στο Μπρεγκανσόν ενισχύουν την εικόνα του «Προέδρου των Πλουσίων», ένας χαρακτηρισμός που αποδίδεται στον Μακρόν από τους επικριτές του ως «ένας αλαζόνας, ένας ηγέτης που συνδέθηκε από την αρχή της πολιτικής του διαδρομής με τις ελίτ και τον κόσμο των μεγάλων επιχειρήσεων».
Δύο άλλοι κόσμοι
Το εξώφυλλο με τους ανέμελους Μακρόν και Γκλικσμάν έδωσε αφορμή στην Alemagna να τοποθετηθεί για την πολιτική του lifestyle.
Ο υποτιθέμενος «νέος κόσμος» της πολιτικής αποδεικνύεται ότι προσκολλάται στα πιο παλιά και φθηνά κόλπα του παρελθόντος, γράφει, αντιμετωπίζοντας τους πολίτες ως αφελή θύματα που θα εκλάβουν τη σκηνοθετημένη εικόνα των περιοδικών ως πραγματικότητα.
Πρόκειται για ένα κατασκευασμένο θέαμα, ίδιο με αυτά που σέρβιραν στο παρελθόν πολιτικοί όπως ο Φρανσουά Φιγιόν, ο Νικολά Σαρκοζί, ο Αλαίν Ζυπέ ή ο Φρανσουά Ολάντ.
Οι πολιτικοί ταγοί οφείλουν να αναλογιστούν γιατί έχει δημιουργηθεί ένα τόσο τεράστιο χάσμα ανάμεσα στους ίδιους και τη συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας γράφει.
Η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν κερδίζεται με παραστάσεις για τους παπαράτσι.
Πολύ περισσότερο όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι ανήκει στον χώρο της αριστεράς, τέτοιου τύπου σκηνοθεσίες καταστρέφουν την αξιοπιστία του, ενισχύουν την ισοπεδωτική αντίληψη πως «όλοι ίδιοι είναι» και ξενερώνουν τους ψηφοφόρους που απαιτούν, πάνω απ’ όλα, πολιτική ειλικρίνεια.