Ως μαρτυρικά χωριά, η Ελληνική Πολιτεία με διατάγματα που υπογράφει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, χαρακτηρίζει τα χωριά που υπέστησαν τις βαρβαρότητες των κατοχικών στρατευμάτων, εκείνα τα χωριά που μεγάλος αριθμός των κατοίκων τους εκτελέστηκαν, εκείνα που έχουν πυρποληθεί και αυτά που οι κάτοικοί τους αναγκάστηκαν με διαταγές των κατοχικών αρχών να τα εγκαταλείψουν και να γίνουν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα.
Το σύνολο των μαρτυρικών χωριών της Ελλάδας ανέρχεται στον αριθμό150 στις οκτώ περιφέρειες της χώρας. Η περιφέρεια με τα περισσότερα μαρτυρικά χωριά, είναι αυτή της Κρήτης. Στους τέσσερις νομούς της, Χανίων, Ρεθύμνου, Ηρακλείου και Λασιθίου, κατανέμονται 43 μαρτυρικά χωριά.
Αναλυτικά, τα μαρτυρικά χωριά της Κρήτης κατά νομούς είναι στο Ρέθυμνο 10, στο Ηράκλειο 19, στα Χανιά 10 και στο Λασίθι 4. Συγκεκριμένα είναι : Αβδελλάς Ρεθύμνου, Άγιος Βασίλειος Βιάννου Ηρακλείου, Αμιράς Ηρακλείου, Άνω Βιάννος Ηρακλείου, Άνω Μέρος Ρεθύμνου, Ανώγεια Ρεθύμνου, Βαχός Ηρακλείου, Βορρίζα Ηρακλείου, Βρύσες Αμαρίου Ρεθύμνου, Γδόχια Λασιθίου, Γερακάρι Ρεθύμνου, Δαμάστα Ηρακλείου, Έμπαρος Ηρακλείου, Κακόπετρος Χανίων, Καλάμι Ηρακλείου, Καλή Συκιά Ρεθύμνου, Καλλικράτης Χανίων, Καμάρες Ηρακλείου, Κάνδανος Χανίων, Κάτω Βιάννος Ηρακλείου, Κάτω Σύμη Ηρακλείου, Κεφαλοβρύσι Ηρακλείου, Κοντομαρί Χανίων, Κοξαρέ Ρεθύμνου, Κουστογέρακο Χανίων, Κρύα Βρύση Ρεθύμνου, Λιβαδάς Χανίων, Λοχριά Ρεθύμνου, Μαλάθυρος Χανίων, Μαγαρικάρι Ηρακλείου, Μονή Χανίων, Μουρνιές Λασιθίου, Μύρτος Λασιθίου, Πεύκος Ηρακλείου, Ρίζα Λασιθίου, Σαχτούρια Ρεθύμνου, Σάρχος Ηρακλείου, Σκινέ Χανίων, Σούγια Χανίων, Συκολόγος Ηρακλείου, Σωκαράς Ηρακλείου, Τυμπάκι Ηρακλείου και Χόνδρος Ηρακλείου.
Γενικά, οι απώλειες της χώρας μας στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου καταγράφονται ως εξής : Στο Στρατό ξηράς η χώρα μας θρήνησε 24.000 παλικάρια, 70.000 ήταν οι τραυματίες, οι περισσότεροι των οποίων έπαθαν κρυοπαγήματα στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας. 520 ήταν οι νεκροί άνδρες του ένδοξου ναυτικού μας. Χάσαμε δύο υποβρύχια (Πρωτέα και Κατσώνη) και 46 πολεμικά σκάφη.
Στην αεροπορία οι απώλειες έφτασαν στο 20% της συνολικής δύναμης της 13ης Μοίρας ελαφρού βομβαρδισμού, στο 20% της 335 Μοίρας δίωξης και στο 30% της 336 Μοίρας δίωξης.
Οι εκτελέσεις των Ελλήνων από τους τρεις κατακτητές, (Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους), ξεπέρασαν τις 100.000. Άλλοι 300.000 Έλληνες πέθαναν από την πείνα της κατοχής. Συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία 100.000 όμηροι και στη Γερμανία 80.000.
Ένα εκατομμύριο Έλληνες έμειναν άστεγοι από τους βομβαρδισμούς του πολέμου και τους εμπρησμούς των οικιών τους, (με το αφήγημα των αντιποίνων). Δεκάδες χιλιάδες παιδιά πέθαναν από ασιτία και έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας μετά τη γέννησή τους. Πραγματική γενοκτονία.
Οι Ναζί έκαψαν ή κατέστρεψαν στην Ελλάδα 1750 χωριά, 710 σχολεία και 507 εκκλησίες. Πέρα από τα παραπάνω, η Γερμανία είναι υπεύθυνη για τα κλεμμένα ή κατεστραμμένα αρχαία μνημεία μας που έχουν περιέλθει στα χέρια αλλοδαπών κλεπταποδόχων ή κρατικά μουσεία ξένων χωρών.
Το σιδηροδρομικό μας δίκτυο καταστράφηκε ολοσχερώς. Το 95% των επιβατικών μας πλοίων και το 75% του εμπορικού μας στόλου. Οι κατακτητές άρπαξαν με τη μορφή κατοχικού δανείου το ποσόν των 400 εκατομμυρίων δολαρίων, όπως επίσημο έγγραφο του Γερμανικού Υπουργείου Εξωτερικών αναφέρει (με συμβατική υποχρέωση να επιστραφεί με τη λήξη του πολέμου).
Οδήγησαν στην πείνα και τον θάνατο έναν ολόκληρο υπερήφανο λαό, όταν τα τρόφιμα έφευγαν έβγαιναν έξω από την Ελλάδα, τα καπνά, το λάδι, το βαμβάκι, οι ελιές, τα δημητριακά και τα κτηνοτροφικά προϊόντα. Τέλος, κάηκαν 853.000 ζώα της Ελληνικής υπαίθρου.
Το χωριό Αβδελλάς Μυλοποτάμου, με το Προεδρικό Διάταγμα υπ. αριθ. 71 που υπέγραψε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, χαρακτηρίστηκε μαρτυρικό χωριό και εντάχτηκε στο δίκτυο των μαρτυρικών πόλεων και χωριών της Ελλάδας. Το διάταγμα δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας, με αριθμό φύλλου 146 – πρώτο τεύχος και ημερομηνία 8 Αυγούστου 2025.
Το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2026, ο μαρτυρικός Αβδελλάς υποδέχτηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνο Τασούλα και πραγματοποιήθηκε σεμνή τελετή τιμής και μνήμης για τους εκτελεσθέντες από τα γερμανικά στρατεύματα Κατοχής στον Γουρνόλακκο του Ψηλορείτη, στις 3 και 5 Σεπτεμβρίου 1943.
Τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας υποδέχτηκε ο Δήμαρχος Μυλοποτάμου κ. Γεώργιος Κλάδος, ο Περιφερειάρχης κ.. Σταύρος Αρναουτάκης, εκπρόσωποι της Πολιτείας, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, οι κάτοικοι του Αβδελλά και πλήθος κόσμου.
Μετά την επιμνημόσυνη δέηση ο κ. Πρόεδρος κατέθεσε στεφάνι στο ηρώον του χωριού και ακολούθησε η απόδοση τιμητικών πλακετών στον κ. Τασούλα από την Πρόεδρο του Πολιτιστικού Συλλόγου Αβδελλά κ. Μαρία Λαμπρινού και τον Πρόεδρο της Δημοτικής Κοινότητας Αγίου Μάμα που ανήκει ο οικισμός Αβδελλά.
Η κ. Μαρία Λαμπρινού, αποδίδοντας την τιμητική πλακέτα στον κ. Τασούλα, τον προσφώνησε ως εξής :
«Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνε Τασούλα.
Με ιδιαίτερη τιμή και βαθιά συγκίνηση σας καλωσορίζουμε στον ιστορικό και μαρτυρικό Αβδελλά Μυλοποτάμου.
Η παρουσία σας σήμερα αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή για τον τόπο μας, καθώς η Ελληνική Πολιτεία αναγνωρίζει επίσημα μια ιστορική αλήθεια που οι άνθρωποί μας κράτησαν ζωντανή επί δεκαετίες.
Κύριε Πρόεδρε,
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1943, γερμανικές δυνάμεις συνέλαβαν δέκα κτηνοτρόφους στη νεκρή ζώνη του Ψηλορείτη. Στις 3 Σεπτεμβρίου, στη θέση Γουρνόλακκος τους εκτέλεσαν. Στις 5 Σεπτεμβρίου, όταν συγγενείς και συγχωριανοί ανέβηκαν για να θάψουν τους νεκρούς τους, οι Γερμανοί άνοιξαν ξανά πυρ και τους δολοφόνησαν.
Στις δύο τραγωδίες του Γουρνόλακκου θυσιάστηκαν 32 πατριώτες. Ανάμεσά τους, 23 Αβδελιανοί και οι υπόλοιποι από τα χωριά Άγιο Μάμα, την Κάλυβο τις Αβδανίτες και από τα Λιβάδια Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται ορφανά παιδιά, χήρες γυναίκες, γονείς που έχασαν τα παιδιά τους και οικογένειες που ξεκληρίστηκαν. Ο Αβδελλάς πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος.
Στις 8 Αυγούστου 2025, με το Προεδρικό Διάταγμα 71/2025, ο Αβδελλάς αναγνωρίστηκε επίσημα ως μαρτυρικό χωριό.
Κύριε Πρόεδρε,
Η υπογραφή σας δεν δημιούργησε τη μνήμη μας. Έδωσε, όμως, στην ιστορική αλήθεια την επίσημη αναγνώριση που για δεκαετίες περιμέναμε.
Ως Πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αβδελλά, εκ μέρους όλων των κατοίκων και των απογόνων των θυμάτων, σας προσφέρω αυτή την τιμητική πλακέτα ως ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης.
Στον Αβδελλά δεν ξεχνάμε. Γιατί ένας τόπος που τιμά τους νεκρούς του κρατά ζωντανή την ιστορία και την αξιοπρέπειά του.
Αιωνία η μνήμη τους.
Εξοχότατε κύριε Πρόεδρε, σας ευχαριστούμε από καρδιάς.
Καλώς ήρθατε στον μαρτυρικό Αβδελλά!».
Στην αντιφώνησή του ο κ. Κωνσταντίνος Τασούλας ανέφερε τα εξής :
«Τέλη Ιουλίου του 2025 είχα την τύχη και την τιμή, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να υπογράψω ένα Προεδρικό Διάταγμα, το οποίο εδώ στο οικισμό Αβδελλά του Ρεθύμνου οι κάτοικοι το περίμεναν επί δεκαετίες.
Με αυτό το Προεδρικό Διάταγμα αναγνωρίζεται επιτέλους αυτός ο τόπος ως μαρτυρικός λόγω της τεράστιας δοκιμασίας που υπέστη τον Σεπτέμβριο του 1943 από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Τον Σεπτέμβριο του 1943, 23 κάτοικοι του Αβδελλά, και συνολικά 32 Μυλοποταμίτες, κτηνοτρόφοι, απλοί αγρότες, πολύτεκνοι οι περισσότεροι, νέοι άνθρωποι, αναίτια δολοφονήθηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα.
Αυτή η δολοφονία, αυτό το μαρτύριο, αυτή η δοκιμασία, η οποία μέσα στο 1943 επαναλήφθηκε και στην Κρήτη και σε όλη την Ελλάδα έπειτα από παρόμοιες επιθέσεις των γερμανικών στρατευμάτων, σήμερα μας κάνει να νιώθουμε τεράστια υποχρέωση. Υποχρέωση και δέσμευση προς αυτά τα θύματα.
Η σημερινή μας ελευθερία και η σημερινή μας προσπάθεια για προκοπή της χώρας εδράζεται επάνω στη θυσία εκείνων των ανθρώπων. Είμαστε ελεύθεροι, όχι αυτονόητα. Είμαστε ελεύθεροι γιατί κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους, έδωσαν το μέλλον τους και στερήθηκαν τη χαρά της ζωής, τα παιδιά τους, τις οικογένειές τους.
Σήμερα ο Αβδελλάς, εδώ στο Ρέθυμνο, τιμά τη μνήμη των πεσόντων, που έχασαν τη ζωή τους για έναν υπέρτατο σκοπό, για την ελευθερία της χώρας, την οποία σήμερα εμείς οφείλουμε να προστατεύσουμε από όπου και αν απειλείται, ιδιαίτερα σήμερα, αλλά και να την αξιοποιήσουμε για το καλύτερο μέλλον του τόπου μας».
Στη συνέχεια, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο ιστορικός και εκπαιδευτικός Γεώργιος Α. Καλογεράκης, οδήγησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μπροστά σε δύο κατοίκους (υπέργηρους) του Αβδελλά, που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους στις αποτρόπαιες εκτελέσεις του Γουρνόλακκου στις 3 και 5 Σεπτεμβρίου 1943. Στην Δήμητρα Καλλέργη και στον Γεώργιο Μιχελουδάκη η Σμπίνο.
Δύο από τα πενήντα ορφανά παιδιά που άφησαν πίσω τους οι δύο εκτελέσεις στον Γουρνόλακκο. Πενήντα παιδιά που ντύθηκαν στα μαύρα, περιπλανιόνταν στα στενά και τα σοκάκια του Αβδελλά, προσπαθώντας να πάρουν πίσω τη ζωή τους, να ορθοποδήσουν και να γίνουν χρήσιμα μέλη της κοινωνίας.
Η Δήμητρα Καλλέργη έχασε τον πατέρα της Ιωάννη Καλλέργη και ο Γεώργιος Μιχελουδάκης ή Σμπίνος τον πατέρα του Εμμανουήλ και τον θείο του Χαράλαμπο. Ο αξιότιμος Πρόεδρος συνομίλησε μαζί τους και η Δήμητρα Καλλέργη με βαθύ σεβασμό και μεγάλη συγκίνηση εξέφρασε την επιθυμία της να τοποθετηθεί επιγραφή στο τόπο του μνημείου που θα αναφέρει τα εξής:
Ξένε διαβάτη που περνάς σταμάτα να διαβάσεις,
ονόματα παλικαριών να βαριαναστενάξεις.
Η συνομιλία των δύο ορφανών παιδιών με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας έγινε μπροστά στους μικρούς μαθητές του χωριού, που κρατούσαν στα χέρια τους με μεγάλη περηφάνεια μικρές ελληνικές σημαίες. Με τον τρόπο αυτό, μπροστά στο μνημείο πεσόντων του Αβδελλά, συναντήθηκε η ιστορία με τη νέα γενιά, με τους νέους του Αβδελλά, μία εικόνα σταθμός και μήνυμα της συνέχειας της ιστορικής μνήμης του τόπου.
Το πρόγραμμα του Προέδρου της Δημοκρατίας ολοκληρώθηκε στην καλαίσθητη αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Μελιδονίου, όπου ο Δήμαρχος κ. Γεώργιος Κλάδος ανακήρυξε τον κ. Τασούλα επίτιμο δημότη του Δήμου Μυλοποτάμου.
Τι έγινε στον Γουρνόλακκο στις 3 και 5 Σεπτεμβρίου 1943
Την Πέμπτη 2 Σεπτεμβρίου 1943, μεγάλη δύναμη πάνοπλων Γερμανών στρατιωτών με λυκόσκυλα, εξερευνούσαν τον Ψηλορείτη μετά τη διαταγή του Γερμανού Διοικητή Κρήτης Μπρόγερ. Ένας αριθμός Γερμανών στρατιωτών βρέθηκε στο Αβδελλιανό αόρι και συνέλαβε δεκατέσσερις κτηνοτρόφους.
Όλος ο ορεινός όγκος του Ψηλορείτη είχε κηρυχτεί από τον προηγούμενο Διοικητή Κρήτης Στρατηγό Αντρέ ως νεκρή ζώνη. Μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν τρία δεκαεξάχρονα παιδιά, ο Μιχάλης Νικολ. Πρινάρης, ο Γιάννης Νικηφόρος και ο Ιωάννης Ανδρ. Λαμπρινός.
Ο πρώτος από το χωριό Αβδανίτες με καταγωγή της μητέρας του από τον Αβδελλά, ο δεύτερος από το χωριό Κάλυβος και ο Ιωάννης Λαμπρινός από τον Αβδελλά. Έξι από τους συλληφθέντες ήταν Αβδελλιανοί, (Μιχελουδάκης Ανδρέας, Μιχελουδάκης Γεώργιος, τα αδέρφια Γιάννης και Πέτρος Πανταλός, Μαθιουδάκης Μιχάλης και Μαθιουδάκης Πέτρος). Δύο ήταν από την Κάλυβο, (Παραγιουδάκης Ιωάννης και Κοζορώνης Χαράλαμπος). Τρεις από τον Άγιο Μάμα, (Ορφανός Γρηγόρης, Ρουσσάκης Γιάννης και Σαρρής Ελευθέριος).
Το επόμενο πρωί οδήγησαν τους συλληφθέντες στη θέση Γουρνόλακκος Ψηλορείτη. Οι Γερμανοί άφησαν ελεύθερους δυο νεαρούς, τον Μιχάλη Πρινάρη και τον Ιωάννη Λαμπρινό. Το τρίτο παιδί, ο Γιάννης Νικηφόρος επειδή είχε πρώιμη ανάπτυξη και νομίζοντας οι Γερμανοί την ηλικία του μεγαλύτερη, το κράτησαν με τους υπόλοιπους. Αμέσως έστησαν τα πολυβόλα και άρχισαν να τους εκτελούν.
Ο Λευτέρης Σαρρής τρέχοντας στα πλάγια του Γουρνόλακκου, κατάφερε, αν και σοβαρά τραυματισμένος στο χέρι, να διαφύγει. Οι υπόλοιποι έπεσαν από τις δολοφονικές σφαίρες των κατακτητών. Ο δεκαεξάχρονος Γιάννης Νικηφόρος, βαριά τραυματισμένος, επέζησε της εκτέλεσης, αφού οι Γερμανοί τον θεώρησαν νεκρό και δεν του έδωσαν τη χαριστική βολή όπως έκαναν στους υπόλοιπους.
Έτσι, την Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου, δέκα παλικάρια κείτονταν νεκρά στις πλαγιές του Γουρνόλακκου. Έξι από τον Αβδελλά, δύο από Κάλυβο και δύο από τον Άγιο Μάμα. Ο Λευτέρης Σαρρής που κατάφερε να σωθεί από την εκτέλεση, υπέκυψε αργότερα στα τραύματά του.
Σαν έφτασε στον Αβδελλά το βράδυ της Παρασκευής 3 Σεπτεμβρίου 1943 το μαντάτο της εκτέλεσης, όλοι σάστισαν. Δεν μπορούσαν να δεχτούν ότι έξι άνθρωποί τους, κείτονταν νεκροί στον Γουρνόλακκο. Γυναίκες ξερίζωναν τα μαλλιά τους, παιδιά έκλαιγαν, όλοι γέροι και νέοι ξεκίνησαν το πένθος.
Εκείνο το βράδυ, κανείς στον Αβδελλά δεν κοιμήθηκε. Την επόμενη ημέρα, το Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου, σε σύναξη του χωριού αποφασίστηκε να ανεβούν όσοι μπορούν, συγγενείς και φίλοι στον Γουρνόλακκο και να θάψουν τους νεκρούς τους εκεί ή να τους μεταφέρουν και να τους ενταφιάσουν στον Αβδελλά. Όλοι γνώριζαν ότι η περιοχή είχε κηρυχτεί από την προηγούμενη χρονιά νεκρή ζώνη.
Άρχισαν να αναζητούν ένα ιερέα για να τον πάρουν μαζί τους για την τελετή. Ίσως να πήγαινε και αντιπροσωπεία στο Ρέθυμνο για να διασφαλίσει την άδεια ταφής και μεταφοράς των νεκρών. Η ημέρα περνούσε αλλά ιερέας δεν βρίσκονταν. Άδεια ταφής από τις κατοχικές αρχές δεν δόθηκε ποτέ. Η ημέρα κύλησε με την αγωνία των συγγενών για τους δικούς τους νεκρούς ανθρώπους, μην τους κατασπαράξουν στον Ψηλορείτη τα όρνια.
Το επόμενο πρωί, Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, ο ιερέας των Λειβαδίων παπά Ανδρέας Βαρδιάμπασης δέχτηκε να συνοδεύσει τους συγγενείς των νεκρών στον Γουρνόλακκο. Η πομπή ξεκίνησε από τη θέση «Πηγάδια» του Αβδελλά.
Οι γυναίκες του χωριού παρέμειναν εκεί και περίμεναν την επιστροφή των δικών τους. Κάποιοι έφεραν μαζί και τα μουλάρια τους μήπως μεταφέρουν τους νεκρούς. Μαζί με τους κατοίκους πήγε και ο δάσκαλος του χωριού Νικόλαος Δετοράκης. Συνολικά στον Γουρνόλακκο έφτασαν 23 άτομα. Άφησαν τρεις σκοπούς για να εποπτεύουν την περιοχή και να αντιληφθούν αν έρχονται Γερμανοί και ξεκίνησαν την τελετή.
Οι νεκροί τυλίγονταν σε σεντόνια και ο ιερέας έψαλλε. Οι σκοποί αντιλήφθηκαν μια γερμανική περίπολο να κατευθύνεται στον Γουρνόλακκο και ειδοποίησαν αμέσως. Κάποιοι θέλησαν να φύγουν, επικράτησε όμως η γνώμη να παραμείνουν.
-Οι Γερμανοί τι θα μας κάνουν ; Θα μας σκοτώσουν την ώρα της ταφής των νεκρών ; Αυτά έλεγαν οι περισσότεροι. Και συνέχισαν το μακάβριο έργο τους.
Μόλις οι Γερμανοί έφτασαν στον λάκκο, αμέσως άνοιξαν πυρ και τους δολοφόνησαν. Είκοσι ένα παλικάρια έπεσαν στα βράχια. Μαζί με τους πρώτους νεκρούς, ο αριθμός των σκοτωμένων ανήλθε στους 31. Σ’αυτόν τον αριθμό προστέθηκε και ο Λευτέρης Σαρρής που είχε τραυματιστεί στην πρώτη εκτέλεση.
Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων του Αβδελλά και στις δύο εκτελέσεις ήταν εικοσιδύο (22) νεκροί και ο δάσκαλος του χωριού Νικόλαος Δετοράκης.
Οι ώρες περνούσαν βασανιστικά. Οι γυναίκες του χωριού περίμεναν υπομονετικά στη θέση «Πηγάδια». Ώσπου ήρθε το νέο κακό μαντάτο. Η τραγωδία ολοκληρώθηκε. Ο Αβδελλάς δεν μπόρεσε ποτέ να ξαναγίνει κανονικό χωριό. Είχε πλέον ερημώσει. Τα σπίτια των νεκρών εγκαταλείφθηκαν. Τα μαύρα ρούχα έγιναν καθημερινότητα.
Ένα ακόμη έγκλημα του βάρβαρου ναζιστικού και φασιστικού στρατού, προστέθηκε στα έργα και τις ημέρες του στην Κρήτη.
Ο Γεώργιος Α. Καλογεράκης είναι Δρ. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Καστελλίου