Συμπληρώνονται σήμερα 82 χρόνια από την αποφράδα ημέρα 13η Φεβρουαρίου 1944 που ο Αρχηγός της Ανεξάρτητης Ομάδας Ανωγείων Γιάννης Δραμουντάνης Στεφανογιάννης έπεφτε νεκρός από τα βόλια των ανδρών του φασιστικού και ναζιστικού κατοχικού στρατού.
Βιογραφικό Γιάννη Δραμουντάνη – Στεφανογιάννη
Ο Ιωάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης γεννήθηκε στο ιστορικό χωριό Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου το 1897. Οι γονείς του Στέφανος και Ανεζίνα Δραμουντάνη, (το γένος Σμπώκου), απέκτησαν έξι παιδιά. Τον Γιάννη, (Στεφανογιάννη), τον Γιώργη, (Στεφανογιώργη), τον Ζαχαρία, (Στεφανοζάχαρη) τη Μαρία (Μανουρά), την Ειρήνη (Σταυρακάκη) και την Όλγα (Κεφαλογιάννη).
Σε ηλικία είκοσι ετών (1917) παίρνει μέρος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τα Ελληνικά στρατεύματα που πολεμούσαν στο πλευρό της Αντάντ. Η θητεία του στο στράτευμα συνεχίζεται παίρνοντας μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922 και βιώνει τη Μικρασιατική καταστροφή.
Σε ηλικία 33 ετών, το 1930, παντρεύεται τη Χαρίκλεια Σταυρακάκη και αποκτά μαζί της έξι παιδιά. Την Ειρήνη, σύζυγο Γεωργίου Σκουλά. Τον Ζαχαρία Δραμουντάνη. Τη Στέλλα, σύζυγο Κωνσταντίνου Κεφαλογιάννη. Τη Μαρία, σύζυγο Αντωνίου Μανασάκη. Τον Γεώργιο Δραμουντάνη και την Αγγλία, σύζυγο Άγγελου Παπαδάκη.
Κτηνοτρόφος στο επάγγελμα, ο Ιωάννης Δραμουντάνης απολάμβανε μεγάλο κύρος όχι μόνο από τους κατοίκους του χωριού ή της περιοχής Μυλοποτάμου αλλά και της ευρύτερης περιοχής του Ψηλορείτη. Τα χρόνια της κατοχής οργανώνεται στα Ανώγεια Αντιστασιακή Οργάνωση με Αρχηγό τον ίδιο. Στις 13 Φεβρουαρίου 1944, σε κύκλωση των Ανωγείων από τον κατοχικό στρατό, συλλαμβάνεται και δολοφονείται πισώπλατα.
Το τέλος του Αρχηγού Στεφανογιάννη
Το τέλος του Αρχηγού Στεφανογιάννη περιγράφεται στην ΕΚΘΕΣΗ της Ανεξάρτητης Ομάδος Ανωγείων, που υπογράφεται από τον μετέπειτα Αρχηγό Χριστομιχάλη Ξυλούρη το έτος 1945, ως εξής : «Την 12ην Φ/ρίου 1944 και κατά την σκοτεινήν και θυελλώδη εκείνην νύκτα Γερμανική δύναμις δυνάμεως 2.500 περίπου ανδρών εκ των Νομών Ρεθύμνης και Ηρακλείου, μετ’επιμελεστάτην προπαρασκευήν δι’επιχειρήσεις με όλα τα σύγχρονα μέσα με Ασυρμάτους και με χειρουργικά φορεία ακόμη, επιτυχούσα αιφνιδιασμόν εκύκλωσε την κωμόπολιν με κλιμάκωσιν εις βάθος εις τρόπον ώστε η εκ του κλοιού έξοδος να είναι εντελώς αδύνατος, όλων των Αρχηγών και ανταρτών ευρεθέντων εντός του κλοιού.
Μετά σύντομον σύσκεψιν τινών εξ αυτών εκρίθη ότι ήτο εντελώς αδύνατος ηρωική έξοδος, καθ’ότι αφ’ενός μεν θα εθυσιάζοντο πάντες αφ’ετέρου δε οι Γερμανοί θα προέβαινον εις την εκτέλεσιν ομήρων και θα κατέστρεφον το χωρίον. Δια ταύτα απεφασίσθη η επιμελημένη απόκρυψις των όπλων και πυρομαχικών και η εξασφάλισις των Αρχηγών οίτινες και είχον επικηρυχθή εις υπογείους καταπακτάς και κρύπτας με την ελπίδα ότι και αν ανεκαλύπτοντο τινές θα έμενον τουλάχιστον άλλοι να συνεχίσουν τον αγώνα.
Την πρωίαν της 13ης Φεβρουαρίου 1944 επιμελής και λεπτομερειακή έρευνα επηκολούθησεν επί πέντε ολοκλήρους ώρας αφού πρώτον οι Γερμανοί συνεκέντρωσαν τον πληθυσμόν εις την πλατείαν του χωρίου χωρίς να ανακαλύψουν όπλα ή άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία…
…κατά την διάρκειαν της ερεύνης, η ηρωική Ψυχή του Αρχηγού του Διαμερίσματος Ιωάννου Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη επίστευσεν προς στιγμήν, ότι ήτο δυνατόν να διασχίση τον κλοιόν και να εξέλθη προς τα όρη. Ευθύς αμέσως επεχείρησεν την ηρωικήν του έξοδον εγκαταλείψας τον οπλισμόν του, αλλά προς πάσα κατεύθυνσιν προς την οποίαν εκινείτο συνήντα και εχθρικόν Φυλάκιον δεχόμενος ομαδικά πυρά από όλας τας κατευθύνσεις.
Τότε εσκέφθη και εξηφάνισεν έγγραφα δι’ων θα επροδίδοντο μυστικά της οργανώσεως και θα εξέθετεν εις κίνδυνον άλλους συναγωνιστάς και απεπειράθη την τελευταίαν εξόρμησιν βαίνων προς βέβαιον θάνατον, ότε όμως συνελήφθη υπό Γερμανικού Φυλακίου, το οποίον τον ωδήγησεν εις τον επί κεφαλής της Γερμανικής δυνάμεως Γερμανόν Ταγ/ρχην, διευθύνοντα την όλην επιχείρησιν όπου και εγένετο η εξακρίβωσις της ταυτότητός του.
Εκείθεν μεταφέρθη εις την Πλατείαν του χωρίου, ενώπιον των θρηνούντων γυναικοπαίδων, τω ανεκοινώθη η εις θάνατον καταδίκη του, την οποίαν αντιμετώπισεν με ανδρείαν και ψυχικό σθένος αφάνταστον. Η τελευταία του θέλησις ήτο να μη εκτελεσθή ενώπιον με την σκέψιν ότι είναι ενδεχόμενον να εξεραιθησθούν οι κάτοικοι και να προβούν εις απεγνωσμένας ενεργείας και εκδηλώσεις αποδοκιμασίας των Γερμανών λόγω της εξαιρετικής προς αυτόν αγάπης και διατάξουν την ολοκληρωτικήν εκτέλεσιν των κατοίκων και την καταστροφήν του χωρίου.
Μετά ταύτα μετεφέρθη δέσμιος εις την παρυφήν του χωρίου, κατά την κίνησιν δε τούτου περιφρονών τους Δημίους του εζητοκραύγασεν υπέρ της Πατρίδος και της Ελευθερίας, ότε και εξετελέσθη δι’ομαδικών Πυρών ταχυβόλου.
Ο θάνατος του ήρωος Αρχηγού Ιωάννου Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη εχαρακτηρίσθη ως εξαιρετική επιτυχία πράγμα όπερ απεδείχθη και εκ του ότι αυτοστιγμή οι Γερμανοί έλυσαν την πολιορκίαν του χωρίου και απήλθον, βραδύτερον δε εξέδωκαν Διαταγάς προς όλας τας Μονάδας της Κρήτης περί του θανάτου τούτου και επανηγύρισαν το γεγονός…».
Η ίδρυση και οι στόχοι της Ανεξάρτητης Ομάδος Ανωγείων Α.Ο.Α.
Αμέσως μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανοϊταλούς την 1η Ιουνίου 1941, άρχισαν οι συζητήσεις στα Ανώγεια για την ίδρυση μυστικής πατριωτικής οργάνωσης. Στις 15 Αυγούστου 1941, στο σπίτι του Ιωάννη Δραμουντάνη ή Στεφανογιάννη, οι συζητήσεις αυτές λαμβάνουν υπόσταση, η οργάνωση δημιουργείται και ονομάζεται Επιτροπή Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως
(Ε. Ε. Α. Δ.). Πρόεδρος ορίζεται ο Ιωάννης Δραμουντάνης, συνάπτεται πρακτικό το οποίο υπογράφουν ο Πρόεδρος και οι Μιχάλης Ξυλούρης ή Χριστομιχάλης, παπα-Γιάννης Σκουλάς, Γεώργιος Δραμουντάνης ή Στεφανογιώργης και Νικόλαος Σταυρακάκης ή Αεροπόρος. Όλοι οι παραπάνω ανήκαν στο Βενιζελικό κόμμα.
Στο πρακτικό αναφέρονται και τα ονόματα των γιατρών Νικολάου Μανούσου και Κωνσταντίνου Κουνάλη που ανήκαν στο Λαϊκό κόμμα, καθώς επίσης και τα ονόματα του Ανθ/ρχου Δημητρίου Κίππη και του γιατρού από τον Άγιο Ιωάννη Μυλοποτάμου Ελευθερίου Δρανδράκη. Ο σκοπός και οι στόχοι της Επιτροπής Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως ορίζονταν με σαφήνεια από το παραπάνω Πρακτικό.
Τον Ιανουάριο του 1942, με δύο ακόμη πρακτικά (στις 11 και 16 του μηνός), συμπληρώθηκε η Επιτροπή Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως με νέα μέλη και απλώθηκε σ’ολόκληρο το Μυλοπόταμο και στο Δυτικό Μαλεβύζι.
Τη νύχτα της 24ης Ιανουαρίου 1942, γερμανική δύναμη 1500 ανδρών κυκλώνουν το χωριό Ανώγεια. Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στην πλατεία Αρμί και ζητούν επίμονα την παράδοση όπλων από τους Ανωγειανούς καθώς και την παράδοση των Άγγλων πρακτόρων οι οποίοι είχαν, σύμφωνα με το Γερμανό αξιωματικό επικεφαλής, την έδρα τους στα Ανώγεια.
Κατόπιν αναζήτησαν με κατάλογο 10 από τα σημαίνοντα στελέχη της Επιτροπής Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως μεταξύ των οποίων και τους αδελφούς Δραμουντάνη εναντίον των οποίων από τον Σεπτέμβριο του 1941 είχε εκδοθεί ένταλμα συλλήψεως για τη δράση τους στη μάχη της Κρήτης.
Αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών από τα Ανώγεια η Διοικούσα επιτροπή αποφασίζει να μετατρέψει την παθητική αντίσταση σε ενεργό αντίσταση, τη μετάλλαξη της Οργάνωσης σε ένοπλη ανταρτική Ομάδα με την ονομασία Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων, (Α.Ο.Α.)
Αρχηγός της Ομάδας ορίστηκε από τους συναγωνιστές του ο Ιωάννης Δραμουντάνης-Στεφανογιάννης και λημέρι της η περιοχή Κορακόπετρα του Ψηλορείτη όπου βρισκόταν το μητάτο του Στεφανογιάννη.
Στις 25 Νοεμβρίου 1942 στο σπίτι του Αρχηγού Στεφανογιάννη έγινε σύσκεψη των μελών της Οργανώσεως στην οποία πήραν μέρος πλέον των 100 ατόμων. Στη σύσκεψη αυτή αποφασίστηκε η ένταξη της Οργάνωσης στο Ε.Α.Μ.
Η Επιτροπή Εθνικής Απελευθερωτικής Δράσεως μετονομάζεται σε Επαρχιακή Επιτροπή Άνω Μυλοποτάμου, (Ε.Ε.Α.Μ.).
Στις 6 Ιουνίου 1943 σε συνεδρίαση της Επαρχιακής Επιτροπής Άνω Μυλοποτάμου με παρόντα τα έξι από τα επτά μέλη αποδέχεται την αποχώρηση από την Επιτροπή του Κομουνιστικού μέλους και αποφασίζει τη μετονομασία της Επαρχιακής Επιτροπής σε Περιφερειακή Διοίκηση Άνω Μυλοποτάμου, (Π.Δ.Α.Μ.). Εθνικής Οργανώσεως Ρεθύμνης (Ε.Ο.Ρ.) και την ένταξή της στην Εθνική Οργάνωση Κρήτης (Ε.Ο.Κ.) μέχρι το τέλος της τετράχρονης γερμανοϊταλικής Κατοχής, τον Μάιο του 1945.
Η συμβολή της Ανεξάρτητης Ομάδας Ανωγείων στην Αντίσταση και απελευθέρωση της Κρήτης από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής, ήταν ανεκτίμητη. Υπό την άξια Αρχηγία του Ιωάννη Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη κατόρθωσε :
α) Να διατηρήσει άσβεστη τη σπίθα και τη δίψα της λευτεριάς σε μια μεγάλη εδαφική περιφέρεια της κεντρικής Κρήτης, (Άνω και Κάτω Μυλοπόταμο – Δυτικό Μαλεβύζι)
β) Να διατηρήσει αδούλωτο τον Ψηλορείτη, το μοναδικό ίσως ελεύθερο τμήμα του νησιού μας, βρίσκοντας εκεί καταφύγιο οι καταδιωκόμενοι από τους Γερμανούς Κρήτες αλλά και οι Άγγλοι στρατιώτες οι οποίοι δεν κατάφεραν να ακολουθήσουν τους συντρόφους τους μετά τη μάχη της Κρήτης.
γ) Το δυσκολότερο έτος της Κατοχής, το 1942, όταν οι αντάρτες που λημέριαζαν στα βουνά μετρούνταν στα δάχτυλα των χεριών, έδωσε καταφύγιο στις συμμαχικές αποστολές οι οποίες με τους σταθμούς ασυρμάτου που έφεραν στον τόπο μας διατήρησαν επαφή με το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, (τον ελεύθερο τότε κόσμο).
Τα Ανωγειανά μητάτα, Κορακόπετρα, Μίθια, Πετροδολάκια, ήταν τα ασφαλή καταφύγια των σταθμών ασυρμάτου και των Άγγλων Αξιωματικών Συνδέσμων Τομ Ταμπάμπιν, Ραλφ Στόκμπριτζ, Πάτρικ Λη Φέρμορ κ.ά.
δ) Οργάνωσε δίκτυο κατασκοπίας στους νομούς Ρεθύμνου και Ηρακλείου από ικανά στελέχη, οι πληροφορίες των οποίων ήταν πολύτιμες, μεταδίδονταν στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής και αξιοποιούνταν αναλόγως.
ε) Η Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων ήταν η μία από τις πέντε ένοπλες Αντιστασιακές ομάδες που έδρασαν καθ’όλη τη διάρκεια της Γερμανοϊταλικής Κατοχής στην Κρήτη, (οι άλλες ήταν του Καπετάν Μανόλη Μπαντουβά, του Καπετάν Πετρακογιώργη, του Αντώνη Γρηγοράκη-Σατανά και του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου ΕΑΜ). Στα Ανωγειανά λημέρια οργανώθηκαν οι πρώτες συσκέψεις των Αρχηγών της ένοπλης Κρητικής Αντίστασης, (Κορακόπετρα-Μίθια, Απρίλιο-Μάιο 1942).
στ) Διατήρησε, (με τη μοναδική συμβολή του ιδρυτικού της μέλους Νίκου Σταυρακάκη-Αεροπόρου), όλα τα έγγραφα που στέλνονταν σ’αυτήν τα χρόνια 1941-1945, παραδίδοντας στις νεότερες γενιές ένα μοναδικό Αρχείο, το πιο πλήρες Ελληνικό Κατοχικό Αρχείο ένοπλης ομάδας που γνωρίζουμε ως σήμερα και το οποίο φυλάσσεται στον Δήμο Ανωγείων.
Χιλιάδες έγγραφα μας αποκαλύπτουν την διαδρομή της Κρητικής Αντίστασης, μιας πρωτοπόρου Αντίστασης, όχι μόνο στον Ελληνικό αλλά σε ολόκληρο τον Ευρωπαϊκό χώρο, μιας αντίστασης που ξεκίνησε αμέσως με την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανοϊταλούς και που κυρίαρχη θέση καταλαμβάνει σ’αυτήν η Ανεξάρτητη Ομάδα Ανωγείων.
Μελετώντας αυτό το σημαντικό αρχείο, μέσα από 82 έγγραφα, 140 επιστολές που είχαν παραλήπτη τον Γιάννη Δραμουντάνη Στεφανογιάννη, 18 δελτία πληροφοριών, ένα χάρτη, αποκόμματα εφημερίδων, 9 τραγούδια, μαντινάδες, αφηγήσεις και 91 φωτογραφίες, (οι περισσότερες των οποίων ανέκδοτες), προσεγγίστηκε η μορφή, ο χαρακτήρας, οι αξίες και κυρίως η μοναδική παρουσία και συμμετοχή στον αντιστασιακό αγώνα της Κρήτης του Αρχηγού Ανωγείων και Άνω Μυλοποτάμου Γιάννη Δραμουντάνη-Στεφανογιάννη σε ένα βιβλίο 740 σελίδων το έτος 2008.
Ενός άξιου ηγήτορα που, όχι μόνο οδήγησε τους συμπολεμιστές του τα δύσκολα χρόνια της ναζιστικής κατοχής, αλλά πρόσφερε στο τέλος και την ίδια τη ζωή του στον βωμό των υπέρτατων αξιών της Ελευθερίας και της Ανεξαρτησίας, όταν στις 13 Φεβρουαρίου 1944 έπεφτε νεκρός στα χώματα του ηρωικού χωριού του από τις δολοφονικές σφαίρες των κατακτητών.
Το συγκλονιστικό μήνυμα του Αρχηγού Στεφανογιάννη, 31 Δεκεμβρίου 1943
Ένα συγκλονιστικό μήνυμα υπέγραψε και απηύθυνε στους συναγωνιστές του ο Αρχηγός Στεφανογιάννης, την Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 1943. Σαράντα τέσσερις ημέρες αργότερα, θα πέσει νεκρός από τις δολοφονικές σφαίρες των Γερμανών. Σε μια περίοδο που “το σφαδάζον τέρας του Ναζισμού”, όπως γράφει και ο ίδιος στο μήνυμά του, δέχεται “το τελειωτικόν κτύπημα”.
Το μήνυμα απευθύνεται σε όλους τους Κρητικούς και αυτό ήταν η αιτία θανάτου του Αρχηγού. Οι Γερμανοί ενοχλήθηκαν αφάνταστα από το “θράσος” του Στεφανογιάννη να απευθύνει δακτυλογραφημένο μήνυμα στους Κρήτες πατριώτες, κάτι που δεν το τόλμησε κανείς άλλος στα χρόνια της γερμανικής κατοχής.
Μόλις το μήνυμα έπεσε στα χέρια του Διοικητή του Φρουρίου Κρήτης Στρατηγού Μίλερ, το μόνο πράγμα που επεδίωξε ήταν η εξόντωση αυτού του “ενοχλητικού” Κρητικού, που δεν φοβήθηκε τις κατοχικές δυνάμεις και αναπτέρωνε το ηθικό των σκλαβωμένων συμπατριωτών του. Το ρολόι είχε αρχίσει να μετρά αντίστροφα για τον Στεφανογιάννη. Για την επίτευξη του σκοπού του, ο Μίλερ χρησιμοποίησε καταδότες, (δυστυχώς αυτοί ποτέ δεν εξέλειπαν στο διάβα της ιστορίας), και κάθε ύπουλο μέσο που μπορούσε να μεταχειριστεί.
Και ο σκοπός του πραγματοποιήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1944. Δυστυχώς ο ήρωας Στεφανογιάννης δεν επέζησε του πολέμου για να δει το τέλος του ναζισμού, όμως οι παρακαταθήκες που άφησε κοσμούν τις σελίδες της ιστορίας μας και αποδίδουν μέγιστη τιμή στο χωριό του Ανώγεια Μυλοποτάμου, ένα ιστορικό χωριό που ήταν πάντα πρωτοπόρο στους αγώνες για Ελευθερία και Ανεξαρτησία της πολύπαθης πατρίδας μας.
Συγκεκριμένα, το μήνυμα του Αρχηγού Στεφανογιάννη έλεγε τα εξής :
«Το λήξαν έτος 1943 υπήρξεν δια την χειμαζομένην εκ του αγρίου πολέμου ανθρωπότηταν καταστρεπτικότατον, διότι εντός αυτού διεξείχθησαν αι πλέον μεγάλαι και καταστρεπτικαί μάχαι του πενταετούς πολέμου. Εντοσαύτω όμως υπήρξεν και το πλέον ελπιδοφόρον έτος δια τους Συμμάχους και τους λαούς των φιλειρηνικών Κρατών, διότι μέσα στο έτος τούτο εδόθησαν εις τα φασιστικά και Βάρβαρα κράτη τα πλέον τρομερά και αποτελεσματικά κτυπήματα τα οποία μας επιτρέπουν να ατενίζομεν μετά βεβαιότητος εις το Ανατέλλων έτος 44 ότι θα χαρίση την Ειρήνην και γαλήνην εις την ανθρωπότητα των οποίων τόσον έχει ανάγκη.
Το 1943 τα Συμ. Στρατεύματα των ΑΪΖΕΧΑΟΥΕΡ και ΜΟΝΤΚΟΜΕΡΥ ανακτήσαντα εις όλα τα μέσα διεξαγωγής του πολέμου την υπεροχήν, ήρχισαν την καταδίωξιν των ληστρικών ορδών του Μουσολίνι και του Ρόμελ εκ της ΕΛ ΑΛΑΜΕΙΝ και Δ. Αφρικής και τους έφεραν εις την καταστρεπτικήν ήτταν της Τύνιδος, διανύσαντα δύο χιλ. χιλιόμετρα, εκ του Αν. Μετώπου τα στρατεύματα του Στρατάρχου Τιμοσένκο, από Στάλικγραντ και Καύκασον κατεδίωξαν τας στρατιάς του Χίτλερ μέχρι των Πολωνικών συνόρων. Το 1943, αι Σ. Η. Δυνάμεις εκέρδισαν την μάχην του Ατλαντικού, το σημαντικότερον κατόρθωμα του Πολέμου.
Το 1943, η Συμ. Αεροπορία κατάφερεν τα τρομερώτερα πλήγματα εις τα κέντρα βάσεις και συγκοινωνίας του εχθρού και τέλος κατά την διάρκειαν του έτους τούτου επήλθεν η κατάρευσις του ενός σκέλους της συμμαχίας Χίτλερ-Μουσολίνι. Αυτά όσον αφορά το πολεμικόν επίπεδον.
Το 1943, επραγματοποίησεν την πλήρη συμφωνίαν των Ηνωμένων Εθνών δια την μεταπολεμικήν περίοδον, δια την ανόρθωσιν του κόσμου και την επούλωσιν των πληγών του σκληρού πολέμου, και ενός καλλιτέρου επιπέδου διαβιώσεως των Ανθρώπων. Αυτά επετελέσθησαν κατά την διάρκειαν του ιστορικού τούτου έτους του οποίου το πέρασμα άφισεν Ιστορικάς Αναμνήσεις εις την Ανθρωπότητα.
Το Ανατέλλον έτος 1944 την Ανατολήν του οποίου χαιρετίζομεν με πλήρη πεποίθησιν ότι θα φέρη την Νίκην και θα χαρίση την ευτυχίαν εις τον κόσμον, ευρίσκει τα Ηνωμένα Έθνη τόσον ηνωμένα και ισχυρά ώστε εντός ολίγου να δώσουν το τελειωτικόν κτύπημα εις το σφαδάζον τέρας του Ναζισμού.
Το νέον έτος, δι’Ημάς τους Κρήτας έχει ιδιαιτέραν σημασίαν, διότι μας ευρίσκει υπέρποτε άλλοτε ηνωμένους και πειθαρχημένους εις τους αξίους αρχηγούς μας δια την εκτέλεσιν του υπερτάτου προς την Πατρίδα καθήκοντος, δια την ανάκτησιν της Ελευθερίας μας. Επί τη ευκαιρία του Ανατέλλοντος έτους 1944, σφίγγω το χέρι σας όλων των καλών εργατών ενός καλυτέρου Ελληνικού Μέλλοντος και σας εύχομαι κάθε ευτυχίαν να εορτάσωμεν την ανάστασιν του Γένους».