Το Πρώτο Θέμα, ζήτησε από επιδραστικούς δημοσιογράφους κορυφαίων διεθνών ΜΜΕ που επηρεάζουν μεγάλες ταξιδιωτικές αγορές, να πουν την γνώμη τους για το πώς η Ελλάδα θα διατηρήσει την αυθεντικότητά,άρα και την ποιότητά της ως προορισμός ξεφεύγοντας από την μαζικοποίηση και τον υπερτουρισμό.
Ξεχωρίσαμε την άποψη της Ρέιτσελ Χάουαρντ
Συγγραφέας και ταξιδιωτική συντάκτρια («Condé Nast Traveller», «Travel + Leisure») που συνοψίζει όλα εκείνα που δεν πρέπει να γίνουμε κι όλα αυτά, που οφείλουμε να διατηρήσουμε.
Αμεσότητα, αυθορμητισμός, ζεστασιά
– Όταν γράφετε για την Ελλάδα για όσους πιστεύουν πως τα έχουν δει όλα, ποια είναι η αδιαπραγμάτευτη υπόσχεση που τους δίνετε – το συναίσθημα για το οποίο έρχονται πέρα από τα αξιοθέατα;
Η αμεσότητα. Η αυθόρμητη ζεστασιά των ανθρώπων, η αποστομωτική λαμπρότητα του φωτός, η ωμή ομορφιά των τοπίων που σε χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά.
Η απογυμνωμένη από τα στολίδια της πολυτέλειας εμπειρία. Η χαρά των απλών απολαύσεων. Για μένα, η Ελλάδα είναι αυτό: η απίθανη αίσθηση ότι είσαι ζωντανός.
– Πότε ένας προορισμός περνά από το «σφύζει από ζωή» στο «δεν αντέχεται»;
Όταν αρχίζουν να δένουν τα κρουαζιερόπλοια στο λιμάνι. Οι κρουαζιέρες δεν αφήνουν ουσιαστικό, μόνιμο όφελος στους προορισμούς, προκαλούν ανυπολόγιστη ζημιά στο περιβάλλον και ασκούν τεράστια πίεση στις τοπικές υποδομές. Ένα δεύτερο καμπανάκι είναι η άφιξη των μεγάλων ξενοδοχειακών αλυσίδων: δείχνει ότι η αυθεντικότητα έχει μετατραπεί σε προϊόν προς συσκευασία. Ως δημοσιογράφος της παλιάς σχολής είμαι επίσης επιφυλακτική με τους influencers. Τα social media έχουν καταστρέψει πολλά μέρη στην Ελλάδα, για παράδειγμα το Σαρακήνικο στη Μήλο και την Καλντέρα στη Σαντορίνη.
Αν θέλεις να παραμείνεις αυθεντικός, δεν θέλεις να γίνεις viral.
– Η Ελλάδα παλεύει με το νέο χωροταξικό πλαίσιο. Αν μεταφράζαμε την πολιτική σε εμπειρία, με τι μοιάζει ο καλός σχεδιασμός για ταξιδιώτες που νοιάζονται για την ομορφιά, την άνεση και την αυθεντικότητα;
Η κυβέρνηση έχει λανθασμένες προτεραιότητες. Μια πραγματικά στρατηγική επένδυση θα σήμαινε χρηματοδότηση για ανθεκτικότητα στην κλιματική κρίση, για αγροτική παραγωγή και για υποδομές που στηρίζουν τα εισοδήματα και την ευημερία των τοπικών κοινωνιών όλο τον χρόνο. Το να ξεπουλάς την ανεκτίμητη ακτογραμμή και τα νησιά της Ελλάδας στον υψηλότερο πλειοδότη δεν είναι ούτε συνετό ούτε βιώσιμο. Οι παράκτιες ζώνες προστατεύονται από το Σύνταγμα και πρέπει να παραμείνουν προστατευμένες. Το ίδιο ισχύει και για τις περιοχές Natura.
Παραδοσιακά επαγγέλματα και προϊόντα που εξαρτώνται από τη σωστή διαχείριση της γης εξαφανίζονται στο όνομα της ανάπτυξης. Στην Ιο, για παράδειγμα, βοσκοί αναγκάζονται να πουλήσουν τα κοπάδια τους επειδή οι βοσκότοποι εκποιούνται για να χτιστούν κιτς θέρετρα με ψεύτικους καταρράκτες και πισίνες σε σχήμα καρδιάς. Στη Σαντορίνη η γη είναι τόσο ακριβή και το νερό τόσο σπάνιο που σύντομα ίσως να μην υπάρχουν πια αμπελώνες. Από την πλευρά του ταξιδιώτη, αν δεν μπορείς να επισκεφτείς ένα τοπικό τυροκομείο ή ένα οινοποιείο ή να φας ψάρι που το έφερε μόλις ο ψαράς, η εμπειρία σου θα είναι λιγότερο ουσιαστική και άψυχη.
– Κάποιοι προορισμοί (Μήλος, Σπέτσες κ.ά.) από καλά κρυμμένο μυστικό πέρασαν στο παγκόσμιο προσκήνιο. Τι προστατεύει έναν τόπο από το να γίνει αντίγραφο κάθε άλλης ηλιόλουστης παραθαλάσσιας ακτής;
Οι τοπικές αρχές και κοινότητες παίζουν κρίσιμο ρόλο: να διαφυλάξουν και να αναδείξουν τα δικά τους μοναδικά χαρακτηριστικά. Πολύ συχνά, όμως, παραμερίζονται από πολιτικές από πάνω, οι οποίες δεν λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις τοπικές ανάγκες. Κοιτάξτε τη Σίκινο: ο δήμαρχος θέλει να απαγορεύσει τις πισίνες, τις ξαπλώστρες και τα μεγάλα ξενοδοχεία και οι κάτοικοι τον στηρίζουν. Ποιος θα κερδίσει άραγε;
– Αν μπορούσατε να αλλάξετε ένα πράγμα για να προστατευτεί η μακροπρόθεσμη γοητεία της Ελλάδας -ένας κανόνας, μια προτεραιότητα, μια κόκκινη γραμμή-, ποιο θα ήταν και γιατί;
Θα σταματούσα να δίνω άδειες για τεράστια resorts που κινδυνεύουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε δεύτερη Κόστα δελ Σολ (σ.σ.: παράκτια περιοχή στην Ανδαλουσία της Ισπανίας). Τα μεγάλα ξενοδοχεία, που συχνά ανήκουν σε διεθνή funds, επιβαρύνουν κρίσιμους πόρους όπως το νερό και η στέγαση. Ταυτόχρονα φουσκώνουν τις τιμές κάνοντας τους προορισμούς απρόσιτους για τους Ελληνες και τους ταξιδιώτες μεσαίου βαλαντίου.
Αντί γι’ αυτό, η Ελλάδα θα μπορούσε να ακολουθήσει το παράδειγμα των Βαλεαρίδων Νήσων (σ.σ.: επίσης στην Ισπανία), που έχουν απαγορεύσει τα νέα ξενοδοχεία. Θα επέτρεπα μόνο νέες μονάδες έως 25 δωμάτια, θα απαγόρευα τις ιδιωτικές πισίνες και θα έθετα αυστηρότερους κανόνες για τη βιώσιμη δόμηση και τον σεβασμό της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς.
– Τα ταξιδιωτικά Μέσα, ειδικά αυτά με τα οποία συνεργάζεστε, μπορούν να μετατρέψουν έναν απλό ψίθυρο σε μαζική τάση. Πώς γράφετε σήμερα υπεύθυνα και τι θα λέγατε στους Έλληνες που φοβούνται ότι η χώρα μπορεί να χάσει ακριβώς όσα την έκαναν τόσο αγαπητή;
Νιώθω πράγματι διχασμένη ως ταξιδιωτική συντάκτρια σε μια εποχή υπερτουρισμού και ανεξέλεγκτης ανάπτυξης. Προσπαθώ να θέτω αυτά τα ζητήματα στα κείμενά μου και να εστιάζω στις καλές πρακτικές – υπάρχουν πολλοί άνθρωποι και τόποι στην Ελλάδα που προσφέρουν υπεύθυνο, αναγεννητικό τουρισμό.
Αγαπώ την Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλο μέρος στον κόσμο, οπότε προσπαθώ να χρησιμοποιώ τη φωνή μου για να προστατεύσω όσα με έκαναν να την ερωτευτώ.