Απόκριες προ των πυλών ξανά. Μια ανάσα από την Τσικνοπέμπτη και μετά γλέντια και πανηγύρια ως την Καθαρά Δευτέρα. Τούτες οι Απόκριες που έρχονται, μέχρι τώρα είναι σχεδόν ανεπαίσθητες και όχι μόνο γιατί το Πάσχα είναι νωρίς, και φτάνουμε στις Απόκριες πριν καλά – καλά αφήσουμε πίσω μας τις γιορτές των Χριστουγέννων.
Είναι εκείνη η αίσθηση πως όλα γύρω μας μαυρίζουν συνεχώς και πως η ζωή παίρνει περίεργους δρόμους. Και όχι, δεν έχει να κάνει με υπαρξιακές αναζητήσεις ή μελαγχολίες που προκαλεί το πέρασμα του χρόνου και η ηλικία.
Ας το δούμε λίγο πιο απλά. Ξυπνάμε το πρωί και συνηθίζουμε να ακούμε ειδήσεις στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, να διαβάζουμε στα sites, ή και στις λιγοστές εναπομείνασες εφημερίδες, όσοι εξακολουθούν να μένουν πιστοί στην έντυπη ενημέρωση.
Πόσες φορές αλήθεια έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε, να δούμε ή να διαβάσουμε ένα ρεπορτάζ ή μια είδηση που θα μας κάνει χαρούμενους, που θα μας φέρει μια νότα αισιοδοξίας στη ζωή μας; Λίγες, ελάχιστες και να λέμε πάλι καλά που υπάρχουν κι αυτές.
Δεν είναι μόνο ότι οι δημοσιογράφοι έχουν ροπή στην αρνητική είδηση και οι αναγνώστες αρέσκονται σε αυτή. Είναι πως τα μέσα ενημέρωσης είναι εκεί για να παρέχουν πληροφόρηση για όσα θετικά και αρνητικά συμβαίνουν σε αυτόν τον κόσμο.
Μόνο που δυστυχώς τα αρνητικά είναι απείρως περισσότερα και με τη διάχυση της πληροφορίας που υπάρχει στην εποχή του διαδικτύου, μεταδίδονται με αστραπιαία ταχύτητα.
Αλλά να το δούμε και αλλιώς. Αν κάποιος μάς ρωτήσει για έναν δικό μας στον δρόμο, θα του πούμε αν είναι καλά αλλά θα σταματήσουμε εκεί και δεν θα αναλύσουμε την καθημερινότητά του. Αν όμως συμβαίνει κάτι που δεν είναι καλό, ακόμα και απλό -ένας χωρισμός, μια αρρώστια, μια δουλειά που χάθηκε- θα το αναφέρουμε.
Το πιο σύνηθες και αναμενόμενο είναι ότι ο συνομιλητής μας δείχνει και περισσότερο ενδιαφέρον να μάθει όταν η «είδηση» είναι αρνητική.
Αναρωτιόμαστε μερικές φορές όταν διαβάζουμε ή ακούμε ειδήσεις στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, πότε θα έρθει «η συντέλεια του κόσμου» ή ακόμα αν ήρθε και δεν το καταλάβαμε.
Φυσικά μπορούμε να αλλάξουμε κανάλι, να πάμε σε άλλη ιστοσελίδα ή να αφήσουμε την εφημερίδα στην άκρη. Το γιατί δεν το κάνουμε προφανώς έχει διάφορες ερμηνείες, πέρα από την προφανή που θα λέγαμε για εθισμό στον αρνητισμό.
Αλλά αλήθεια, βγείτε στον δρόμο, δείτε τον συνωστισμό, τις λακκούβες, τους οδηγούς να τσακώνονται. Πηγαίνετε στο σούπερ μάρκετ και προσπαθήστε να ψωνίσετε ώστε να βγάλετε τον μήνα χωρίς να τελειώσουν τα λεφτά. Πληρώστε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, δραστηριότητες των παιδιών.
Αν σας μείνει… κανένα ψιλό, πιείτε και έναν πανάκριβο καφέ. Μπείτε στον προβληματισμό του αύριο, αν θα πάρουμε σύνταξη, πότε θα την πάρουμε και πόση θα είναι. Πηγαίνετε για το τσεκ-απ σας, αν μπορείτε να πληρώσετε, αλλιώς μπείτε στην ουρά της δημόσιας υγείας και να παρακαλάτε να μην χρειαστείτε νοσηλεία ή κάτι παραπάνω.
Θα μπορούσα να γράφω για πολλές ώρες, αλλά τα παραπάνω είναι ενδεικτικά. Αν τα παραπάνω έχουν πάει καλά, που δεν υπάρχει περίπτωση δηλαδή, δείτε και μια πολιτική συζήτηση. Έτσι, για να αισθανθείτε ότι η χώρα βρίσκεται… σε πορεία ανάπτυξης.
Αλλά μην ισχυριστείτε μετά από όλα αυτά πως οι ειδήσεις μάς φταίνε που χάνουμε το κέφι μας! Μήπως μάλιστα τις βλέπουμε ή τις διαβάζουμε για να αισθανθούμε πως υπάρχουν και χειρότερα;
Αλλά Απόκριες έρχονται. Και ίσως να μην χρειαστεί να βάλουμε τις μάσκες για να γίνουμε χαρούμενοι. Ίσως αρκεί να πετάξουμε το βάρος των πολλών δικών μας προσωπικών σταυρών που σηκώνουμε.