Στη σκιά της τραγωδίας στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», έγινε μια σύσκεψη χθες στο Ηράκλειο για την υγιεινή και την ασφάλεια στους χώρους εργασίας.
Η σύσκεψη προφανώς δεν έλυσε τα προβλήματα, ούτε καν τα κατέγραψε, ήταν όμως μια καλή αρχή για να αρχίσουμε να συζητάμε. Οι ελλείψεις στους περισσότερους χώρους εργασίας, τεράστια και ο ρόλος του τεχνικού ασφαλείας να τα διαπιστώνει και να προτείνει όσα πρέπει να γίνουν, κρίσιμος.
Στις περισσότερες των περιπτώσεων, οι τεχνικοί ασφαλείας κάνουν τη δουλειά τους ως προς την καταγραφή, τι πρέπει να γίνει, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται.
Μια σοβαρή ένσταση έχω όμως, σε σχέση με το ποιος ελέγχει αν εφαρμόζονται τα μέτρα, αν τα ελέγχει κανείς.
Δυστυχώς μαθαίνουμε ότι δεν τηρούνταν, όταν είναι αργά. Στην περίπτωση της «Βιολάντα», όταν οι πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους. Το μαθαίνουμε κάθε τόσο σε οικοδομές ή σε δημόσια έργα, σε τραγωδίες ή απλώς ατυχήματα, όταν έχουν ήδη συμβεί.
Αλλά η προστασία του εργαζομένου στον χώρο εργασίας, είναι μια μεγάλη και πολύπλοκη υπόθεση. Υπάρχουν νόμοι; Υπάρχουν. Τηρούνται; Μερικές φορές, και ίσως τις περισσότερες, τηρούνται. Αλλά το πρόβλημα είναι στις λιγοστές που δεν τηρούνται.
Τα πρωτόκολλα που υπάρχουν σε διάφορες περιπτώσεις, όπως και τα μέτρα ασφαλείας, αντιμετωπίζονται χαλαρά μέχρι να συμβεί το κακό. Αλλά όπως λέει και η λαϊκή παροιμία: «πολλές φορές θα πάει το σταμνί στη βρύση, μια φορά θα σπάσει».
Πόσοι εργαζόμενοι άραγε κατήγγειλαν τους εργοδότες τους ότι δεν τηρούσαν τα μέτρα ασφαλείας;
Πόσες φορές οι ίδιοι οι εργαζόμενοι δεν τα τηρούν; Και μην πείτε ότι δεν συμβαίνουν αυτά. Για κάντε μια βόλτα στις οικοδομές που είναι και ανοιχτοί χώροι, γιατί σε εργαστήρια, βιοτεχνίες κ.λπ. δεν επιτρέπεται η είσοδος. Δείτε πόσοι φορούν κράνη, ειδικά άρβυλα και ό,τι άλλο ο νόμος προβλέπει.
Ακόμα χειρότερο είναι πως ο λόγος που δεν τα φορούν, δεν είναι πάντα γιατί δεν τους τα χορηγούν οι εργοδότες τους, αλλά και γιατί και οι ίδιοι το αμελούν. Η κουλτούρα της ασφάλειας στον χώρο εργασίας δεν είναι ακόμα στην κουλτούρα μας.
Είναι όμως ανάγκη ζωής να την αποκτήσουμε αυτήν την κουλτούρα. Όχι μόνο για να σωθεί έστω και μια ζωή, όπως ανέφερε χθες ο αντιπεριφερειάρχης Κοινωνικής Πολιτικής Στέλιος Βοργιάς στη σύσκεψη, αλλά για να σωθούν όλες οι ζωές τελικά.
Γιατί ατυχήματα στον χώρο εργασίας είναι και αυτά που συμβαίνουν συχνά πυκνά στην Κρήτη με τρακτέρ, με πολλούς ανθρώπους να χάνουν τις ζωές τους.
Πάντως θα πρέπει να παραδεχθούμε πως η χθεσινή σύσκεψη, και χρήσιμη ήταν και απαραίτητη. Γιατί έγινε μια αρχή. Μπήκε στο τραπέζι το θέμα της ασφάλειας στους χώρους εργασίας.
Αν μάλιστα ακολουθήσουν κι άλλες ενέργειες, θα μπορούμε να ελπίζουμε σε μείωση των εργατικών δυστυχημάτων αλλά και στην αποφυγή των τραγωδιών, όπως αυτή στη «Βιολάντα». Η αλήθεια όμως είναι πως στην περίπτωση των εργοστασίων, των εργαστηρίων κ.λπ., το θέμα είναι ακόμα σοβαρότερο. Χρειάζονται αυστηροί έλεγχοι και κατασταλτικά μέτρα αν είναι ανάγκη. Γιατί είναι άδικο, πολύ άδικο τελικά να σκοτωνόμαστε στο μεροκάματο.