Χρόνια τώρα ξηλώνεται το πουλόβερ. Όλοι το ξέρουν και κανείς δεν έκανε τίποτα για να το σταματήσει. Και αυτό δεν είναι μια απλή πολιτική ανορθογραφία. Δεν είναι ένα στιγμιαίο λάθος που το βλέπουμε και το διορθώνουμε.
Είναι μια στοχευμένη πολιτική επιλογή, η Βικελαία όχι μόνο να συρρικνωθεί σε προσωπικό, αλλά και σε σχέση με την ίδια την ουσία της ύπαρξής της. Και για να ακριβολογούμε, η αποδόμησή της σε προσωπικό, είναι ο δρόμος που οδηγεί στην αποδυνάμωση του ρόλου της.
Είναι προφανές ότι η βαθύτερη ουσία της υποστελέχωσής της είναι αποτέλεσμα ενός πολιτικού πατερναλισμού, που επιθυμεί η Βικελαία να μην επιτελεί τον ρόλο της ως πρωταγωνιστή πολιτιστικών γεγονότων παγκόσμιας εμβέλειας, όπως αυτά που είδαμε στις «χρυσές» εποχές της, με την έκθεση εικόνων της Κρητικής Σχολής, την έκθεση έργων του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου για τα 450 χρόνια από τη γέννησή του και ασφαλώς την έκθεση «από τα πορτραίτα του φαγιούμ στις απαρχές της τέχνης των βυζαντινών εικόνων».
Η αφαίμαξη της Βικελαίας σε προσωπικό, ψαλιδίζει όλο και πιο βαθιά τις δυνατότητες και τις προοπτικές να επιτελέσει τον ρόλο της και τελικά πρεσάρει την ίδια της την ύπαρξη της σε ένα κουτάκι πολύ συγκεκριμένων δραστηριοτήτων, όπου αξιοποιείται το κέλυφος του κτηρίου της και όχι η ίδια η ουσία της.
Και για να είμαστε ειλικρινείς, ακόμα και το κέλυφος του κτηρίου της απαξιώνεται, αφού ούτε τις στοιχειώδεις υπηρεσίες καθαρισμού δεν απολαμβάνει, γεγονός που κάποιοι θεωρούν ότι αποτελεί και μέτρο για το πώς αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι που την κρατούν ακόμα όρθια και πώς αντιμετωπίζονται οι άνθρωποι που την επισκέπτονται.
Και στο σημείο αυτό δεν μπορεί να μη σχολιάσει κανείς το σπουδαίο έργο των ανθρώπων που στελεχώνουν μέχρι και σήμερα τη Βικελαία, καθώς κυριολεκτικά υπερβαίνουν τον εαυτό τους, αφού αναγκάζονται να επιτελέσουν πολλαπλά καθήκοντα για να μη διαταραχθεί η λειτουργία της υπηρεσίας.
Ωστόσο, όπως και οι ίδιοι επισημαίνουν στη δημόσια επιστολή τους προς τη Δημοτική Αρχή, «η κατάσταση αυτή, δεν είναι πλέον βιώσιμη, καθώς εγκυμονεί κινδύνους για την ομαλή λειτουργία της Βιβλιοθήκης και δημιουργεί αυξημένη εργασιακή πίεση στο προσωπικό».
Σε όλα αυτά, θα πρόσθετα ότι αν υπήρχε το στοιχειώδες ενδιαφέρον από τον Δήμο Ηρακλείου, σήμερα θα είχε καλυφθεί η κενή οργανική θέση βιβλιοθηκονόμου, που δυστυχώς παραμένει ακάλυπτη.
Και βέβαια η πολιτική υπόσχεση που έχει δοθεί, για την πρόσληψη κάποιων συμβασιούχων, είναι αυταπόδεικτο πόσο θνησιγενής είναι, αφού το κρίσιμο ζητούμενο είναι η Βιβλιοθήκη να ανατροφοδοτηθεί με μόνιμο προσωπικό, στο οποίο θα μεταλαμπαδευτεί η γνώση των σημερινών εργαζομένων, που επιμένουν μέσα στη βαρυχειμωνιά αυτού του κόσμου να κρατούν, με όλες τους τις δυνάμεις, ψηλά τον πνευματικό φάρο της Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης.