Σε λίγες μέρες μπαίνει και επίσημα η άνοιξη, καθώς λιγότερο από είκοσι μέρες έμειναν από την εαρινή ισημερία. Το θέμα μου προφανώς δεν είναι το «δελτίο καιρού», αλλά η γενικότερη κατάσταση και οι πτυχές της καθημερινότητας που «σημαδεύουν» την πιο όμορφη εποχή του χρόνου και την κάνουν σχεδόν αβάσταχτη.
Δεν είναι εκείνος «ο αλήτης ο βοριάς», που λέει το τραγούδι, που σε κάνει να μην μπορείς να αντέξεις εύκολα την άνοιξη, αν και μπορεί τελικά να είναι και αυτός.
Είναι όσα μας πνίγουν, όσα μας προκαλούν και όσα μας πληγώνουν καθημερινά.
Θαρρείτε πως είναι λίγα; Από το πολιτικό σκηνικό που μοιάζει να «εκδικείται» καθημερινά τον πολίτη ως τα μέτρα που όλο μάς κάνουν να βάζουμε το χέρι στην τσέπη. Αλήθεια, πόσοι θυμούνται τις εποχές που ο μισθός έφτανε έστω και κουτσά στραβά, χωρίς να μετράμε κάθε μέρα το τάλιρο;
Μακρυνές εποχές που μάλλον δεν θα τις ζήσουμε ξανά. Και όσοι ισχυρίζονται πως τα «λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία» μάλλον τους περισσεύουν. Δεν πάνε πολλές μέρες που είδα μια νεαρή κοπέλα με δύο παιδιά στο σούπερ μάρκετ να προσπαθεί να τους εξηγήσει ότι δεν μπορούν να παίρνουν σοκολάτες κάθε μέρα, όχι γιατί τους κάνουν κακό, αλλά γιατί δεν φτάνουν τα χρήματα.
Μακάρι, όμως, να ήταν μόνο οικονομικά τα προβλήματα. Όταν γυρίσει κανείς το βλέμμα στην ανατολή, σκέφτεται τον πόλεμο, όταν διαβάσει εφημερίδες, ακούσει ραδιόφωνα ή δει τηλεόραση, απελπίζεται από τον πόλεμο αλλά και όλα τα άλλα.
Τον πόνο, τη μιζέρια, τα συγκλονιστικά γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας. Κυρίως, όμως, ανακαλύπτουμε καθημερινά με πόσο τερατώδη τρόπο λειτουργούμε ως είδος.
Στα μικρά και στα μεγάλα, είμαστε πάντα μικροί και κυρίως μικρόψυχοι. Στον πόλεμο, στη διπλωματία, στην πολιτική, στην καθημερινότητα. Στον καβγά με τον γείτονα, στο τροχαίο των υλικών ζημιών, σε όλα τα μικρά της ζωής μας.
Θλιβερή διαπίστωση που δυστυχώς δεν αλλάζει αν σταματήσουμε να μαθαίνουμε όσα άσχημα συμβαίνουν γύρω μας, γιατί ακόμα και αν δεν τα βλέπουμε ή δεν τα ακούμε, η πραγματικότητα είναι εκεί απειλητική.
Καλούμαστε, λοιπόν, να αντέξουμε κι αυτή την άνοιξη στη συλλογική μας κατάθλιψη, στον μαζικό μας θυμό και στην υστερία του όχλου. Δύσκολο, εύκολο, αυτό θα είναι και δεν αλλάζει.
Υπάρχουν λέτε και αισιόδοξες πτυχές; Μα, το ίδιο το γεγονός ότι έρχεται η άνοιξη και εμείς θα είμαστε εκεί για να τη ζήσουμε. Με πολιτική αστάθεια, με οικονομικά μέτρα, με πολέμους, με το αστυνομικό δελτίο να είναι καθημερινά γεμάτο!
Είναι η ζωή που μας «τραβάει» πάνω στα δύσκολα και μας κάνει να είμαστε εκεί για να παλεύουμε να τα κάνουμε εύκολα. Θα την αντέξουμε, λοιπόν, κι αυτή την άνοιξη!