Τίποτα δεν είναι τζάμπα σε αυτή τη χώρα. Όλα είναι ακριβοπληρωμένα σε μια ζωή μίζερη και κακορίζικη, στην οποία «καταδικάζονται» εκπαιδευτικοί, εργάτες, δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι!
Το ξέρουν όλοι και σίγουρα η συγγνώμη της «βουλευτίνας» της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνας Αλεξοπούλου, είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή, καθώς αναφέρθηκε σε μια πολλαπλώς κακοποιημένη τάξη, αυτή των εκπαιδευτικών.
Πρόκειται για ανθρώπους στους οποίους εμπιστευόμαστε τη νέα γενιά, το μέλλον του τόπου, αλλά δεν τους δίνουμε τη δυνατότητα να ζήσουν αξιοπρεπώς. Και εκεί, στα 800 ευρώ, έρχεται να κουνήσει το δάκτυλο η κυρία Αλεξοπούλου και να πει με περισσό θράσος και περισσότερη ειρωνεία «ο τζάμπας πέθανε».
Δυστυχώς δεν πείθει όταν ζητά συγγνώμη η κυρία Αλεξοπούλου. Γιατί ουσιαστικά, η άδικη φράση που εκστόμισε δεν αναφερόταν στα «λεφτόδεντρα» που επικαλείται η αντιπολίτευση, όπως ισχυρίστηκε εκ των υστέρων. «Τσουβάλιαζε» όλους τους χαμηλόμισθους αλλά και τους χαμηλοσυνταξιούχους, λέγοντάς τους ούτε λίγο ούτε πολύ, αν δεν έχουν λεφτά… να μη ζουν!
Φυσικά ούτε κουβέντα για τις πολιτικές ευθύνες που προφανώς βαρύνουν σχεδόν εξ ολοκλήρου την Κυβέρνηση και για τα χαμηλά εισοδήματα αλλά και για την ουσιαστική εξόντωση των οικονομικά ασθενέστερων τάξεων.
«Κατανοώ ότι από τη στιγμή που υπήρξαν τόσες αντιδράσεις, η διατύπωσή μου ήταν προβληματική», είπε η βουλεύτρια και συνέχισε: «Αλλά αλίμονο αν εγώ είμαι το πολιτικό τέρας που δεν καταλαβαίνω τους πολίτες».
Ανάμεσα στους πολίτες που αντιμετωπίζουν χαμηλούς μισθούς στην ελεύθερη αγορά και χαμηλότερους από τους άνδρες, είναι οι γυναίκες. Η ευαλωτότητά τους αλλά και οι συνεχείς αλλαγές που απειλούνται κάθε τόσο στο ασφαλιστικό σύστημα, τις κάνει πιο ανασφαλείς αλλά και πιο ευαισθητοποιημένες.
Έτσι κατά χιλιάδες, όπως δήλωνε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο εργατολόγος Αλέξης Μητρόπουλος, ετοιμάζονται και φέτος, κάτι που έγινε και πέρυσι, να καταθέσουν αιτήσεις συνταξιοδότησης. Στόχος να κατοχυρώσουν το δικαίωμα, πριν αλλάξουν τα όρια ηλικίας και βρεθούν να δουλεύουν πολλά χρόνια περισσότερα.
Φαντάζομαι ότι και αυτές οι γυναίκες κινδυνεύουν να ακούσουν μια τέτοια φράση από την ίδια ή έναν άλλο πολιτικό για τον «τζάμπα που πέθανε».
Το ότι όλα τα πληρώνουμε σε αυτή τη ζωή ως πολίτες, δεν το ξέρουμε απλά – το βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Στους μισθούς, στις συντάξεις, στα ενοίκια, στις μετακινήσεις, στα σούπερ μάρκετ. Κι όποιος προσπαθεί να σπουδάσει παιδιά, το ξέρει ακόμα καλύτερα.
Δεν ξέρουμε αν ένα κοινωνικό πείραμα να ζήσει ένας πολιτικός με τα εισοδήματα ενός απλού πολίτη και το ανάποδο θα βοηθούσε να δούμε -κυρίως αυτοί να δουν- τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα.
Γιατί τότε θα δουν και αυτοί -εμείς το ξέρουμε- πως τζάμπα σε αυτή τη χώρα είναι μόνο η μαγκιά! Όπως αυτή της κυρίας Αλεξοπούλου, όταν απευθύνεται σε πολίτες.
Υ.Γ. Δεν πρέπει να ξεχνούν ότι πλησιάζει ο καιρός που θα ζητήσουν ξανά την ψήφο μας. Μόνο που, αυτή τη φορά, ας μην κάνουν «σημαία» τις αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, γιατί δεν θα τους πιστέψουμε!