Είναι κάτι παραπάνω από εμφανής η αντικειμενική δυσκολία της Λότζια να πάρει θέση στην πολύκροτη υπόθεση των πάρκινγκ μετά το φουρνέλο που άναψε η εμπλοκή της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας, που απαγορεύει τη στάθμευση σε συγκεκριμένα σημεία των Ενετικών Τειχών.
Και η δυσκολία δεν έγκειται μόνο στο γεγονός ότι δεν υπάρχει «μαγική λύση» στη σπαζοκεφαλιά της στάθμευσης, αλλά και στο γεγονός ότι η «σκιά της ευθύνης» για το αδιέξοδο που χτίστηκε, πέφτει βαριά σε όλα τα πρόσωπα που σήμερα βρίσκονται στο πολιτικό προσκήνιο, για όλα αυτά που έκαναν ή δεν έκαναν τα προηγούμενα χρόνια.
Και αυτό διότι τα πρόσωπα που απαρτίζουν σήμερα τη Δημοτική Αρχή είναι προέκταση όλων των Δημοτικών Αρχών που προηγήθηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, και άρα φέρουν την ευθύνη και για τους χειρισμούς των τελευταίων δεκαετιών, αλλά και για τη διαχείριση που έχει γίνει μέχρι και σήμερα.
Εδώ και δεκαετίες, στοχευμένα, γίνονταν αβασάνιστα γενναίες διαπλατύνσεις πεζοδρομίων (και, μάλιστα, κάποιες από αυτές, στο μακρινό παρελθόν, έγιναν και με την οικονομική συμβολή ιδιωτών) με δεδομένη τη μείωση θέσεων στάθμευσης.
Ήταν μια συνειδητή πολιτική επιλογή που «έτρεξε» με το «κερασάκι» τη βελτίωσης της κίνησης των πεζών, το οποίο αυτόματα συνέβαλλε στην οικονομική ενίσχυση των ιδιωτικών πάρκινγκ, που όλος ο κόσμος σχολιάζει σκωπτικά ότι το κόστος χρέωσής τους χρόνο με το χρόνο γινόταν όλο και πιο αβάσταχτο.
Φυσικά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έπρεπε να υπάρξει αναβάθμιση στις συνθήκες προσβασιμότητας των πεζών, που δυστυχώς εξακολουθεί να είναι μεγάλο «αγκάθι», ακριβώς επειδή προχωρά αποσπασματικά και χωρίς στρατηγικό σχέδιο διαχείρισης, μετά τον ενταφιασμό της μελέτης ανάπλασης της παλιάς πόλης.
Όμως, δεν μπορούμε να μη διαπιστώσουμε ότι οι αδιάκοπες αφαιρέσεις θέσεων στάθμευσης δεν ενεργοποίησαν στην πράξη τις κατά καιρούς δεσμεύσεις των Δημοτικών Αρχών για τα σχέδια κατασκευής υπόγειων πάρκινγκ, που, σε κάθε δύσκολη συγκυρία, έβγαιναν από τα συρτάρια και, μόλις καταλάγιαζε ο θόρυβος, επέστρεφαν στο ίδιο σημείο.
Αντίστοιχα, δεν κίνησαν τη διαδικασία για τη δημιουργία θέσεων στάθμευσης περιφερειακά της πόλης, που είναι επίσης μια «χιλιομασημένη τσίχλα, που έχει χάσει τη γεύση της».
Η απόφαση του ΚΑΣ να σταματήσει τη χρήση του πάρκινγκ στα Τείχη εκδόθηκε το 2016, μετά από προσφυγές των ιδιωτικών πάρκινγκ, που προκλήθηκαν εξαιτίας της απόφασης του Δήμου να εισπράττει έσοδα από τη στάθμευση στο μνημείο.
Η επίμαχη απόφαση είναι προφανές ότι δεν θα υπήρχε, αν ο Δήμος δεν είχε την αντίληψη ότι θα πρέπει να απομυζά «ζεστό» χρήμα από την ανάγκη του πολίτη να αφήσει το αυτοκίνητο του, χωρίς να χρειαστεί να πληρώσει -με δεδομένη την ανεπάρκεια των μέσων μαζικής μεταφοράς να ανταποκριθούν στις ανάγκες του-.
Ωστόσο, η απόφαση του ΚΑΣ δημιουργεί μια συνθήκη απολύτως προβληματική, αλλά και βαθιά υποκριτική, αφού, για παράδειγμα, είναι προσβολή στο μνημείο να σταθμεύουν οχήματα στην Πύλη Ιησού, αλλά είναι «κανονικότητα» τα όσα απερίγραπτα συμβαίνουν στην είσοδο της Πύλης Σαμπιονάρα, ή στη Χανιόπορτα.
Στην κρίσιμη αυτή συγκυρία, ο Δήμος λέει ότι το πρόβλημα μπορεί να λυθεί από τη νέα προγραμματική σύμβαση των Ενετικών Τειχών, που εγκρίνει τη στάθμευση για τους επισκέπτες του μνημείου× και, διασταλτικά, όλοι ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία.
Μέχρι τότε, βέβαια, δηλώνει αναγκασμένος να κόβει κλήσεις σε όσους σταθμεύουν στα συγκεκριμένα σημεία, για να αποδείξει στην Εθνική Αρχή Διαφάνειας ότι εφαρμόζεται η απόφαση του ΚΑΣ, εξέλιξη που δεν φαίνεται να τον δυσκολεύει κάπου, αφού θα εισρεύσει φρέσκο χρήμα στο δημοτικό ταμείο.
Το θέμα, βέβαια, είναι ότι, ακόμη και όταν ενεργοποιηθεί η πρόβλεψη της προγραμματικής σύμβασης, ο πολίτης και πάλι θα κληθεί να πληρώνει, αφού το σχέδιο της Λότζια είναι να δημιουργήσει 800 θέσεις ελεγχόμενης -δηλαδή επί πληρωμή- στάθμευσης περιμετρικά των Ενετικών Τειχών.
Αυτά τα νέα χαράτσια που ετοιμάζονται, παραπέμπουν στη γνωστή ιστορία του Νασρεντίν Χότζα, που φόρτωνε όλο και πιο πολύ το γάιδαρό του μέχρι… που τον «έσκασε…».
Γιατί, δυστυχώς, εκεί οδηγείται το μέλλον της παλιάς πόλης, που γίνεται όλο και πιο αφιλόξενη για τους κατοίκους της, για τους εργαζόμενους και για τους δημότες, από τους οποίους υπάρχουν συνεχώς αυξανόμενες οικονομικές απαιτήσεις για τις όλο και λιγότερες παροχές που τους δίδονται…