Να κάνει ένα «άλμα πιο γρήγορο από τη φθορά», θα επιχειρήσει η Δημοτική Αρχή για τις ανάγκες της πολιτικής επιβίωσής της αυτό τον κρίσιμο χρόνο. Όμως η φθορά με την οποία έχει να αναμετρηθεί, είναι αδυσώπητη και το γεγονός αυτό, ανεβάζει στα ύψη τη δυσκολία του εγχειρήματος.
Όλος ο αστικός εξοπλισμός, όλες οι υποδομές της πόλης βρίσκονται σε μια άθλια κατάσταση. Τα πεζοδρόμια σε διάλυση, οι δρόμοι χιλιοτρυπημένοι, οι ρίζες του αστικού πρασίνου πολυτεμαχισμένες από το πέρασμα των δικτύων κοινής ωφελείας, και μέσα σε όλα αυτά, ολόκληρη η πόλη ξανασκάβεται για να περάσουν οπτικές ίνες.
Σε αυτό το ναρκοπέδιο των προβλημάτων, όπως είναι φυσικό, περισσεύει η αγανάκτηση των πολιτών που εισέπραξαν τόσες βεβαιότητες για ένα καλύτερο αύριο και στην πράξη ζουν όλες τις αποχρώσεις της ταλαιπωρίας στην καθημερινότητά τους.
Την ίδια ώρα, η πληθώρα δομικών προβλημάτων του Ηρακλείου που παραμένουν άλυτα, απειλεί με κοινωνικές εκρήξεις, όπως αυτές που καταγράφονται για το θέμα των σκουπιδιών που έχει εξαγριώσει μαζικά, αφενός για την αποδόμηση της υπηρεσίας Καθαριότητας που αξιοποιήθηκε χειραγωγικά για την είσοδο του ιδιώτη και αφετέρου για την δραματική επιστροφή της εικόνας της πόλης στη δεκαετία του ‘80, όταν ακόμα δεν υπήρχαν ούτε καν κάδοι απορριμμάτων και τα σκουπίδια στοιβάζονταν χύμα στους δρόμους, σχηματίζοντας μικρές διάσπαρτες χωματερές.
Αντίστοιχα στο θέμα του νερού, οι βάνες του Αποσελέμη δεν μπορούν να αντέξουν ανοικτές για πάνω από 30 μέρες, και έχω πραγματική απορία πώς θα βγει αυτό το καλοκαίρι, αν τελικά το φράγμα δεν ανατροφοδοτηθεί δυναμικά.
Και δεν θα πρέπει να λανθάνει της προσοχής μας ότι, ενώ όλοι δείχνουν με το δάχτυλο τον ουρανό, από τον οποίο περίπου ζητούν τα ρέστα τους που δεν βρέχει, κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνες για το ότι όλα αυτά τα 4 χρόνια της λειψυδρίας, η Δημοτική Αρχή δεν διεκδίκησε αποφασιστικά την αντικατάσταση του αγωγού των Μαλίων, από όπου χάνεται το 40-50% του νερού, το οποίο, αν είχαμε στη διάθεσή μας, η κατάσταση θα ήταν εντελώς διαφορετική.
Τέσσερα χρόνια τώρα, δεν έγινε η αντικατάσταση των διάτρητων αγωγών, αλλά ούτε μπήκε στο κάδρο ένα στρατηγικό σχέδιο διαχείρισης του νερού. Πλέον η πόλη έχει εγκλωβιστεί στο μαρτύριο της σταγόνας και στην αργή βία της στέρησης και επιχειρείται να εμφανιστεί ως βολικά αναπόφευκτη -σχεδόν «σωτήρια»- η εγκατάσταση δύο μονάδων αφαλάτωσης στη Ν. Αλικαρνασσό, ενώ όλοι ξέρουν ότι η παραγωγή τεχνικού νερού, εκτός των άλλων, έχει βαρύ περιβαλλοντικό αποτύπωμα.
Δεν συζητώ για το κυκλοφοριακό που βαραίνει αδιάκοπα, αφού οι διαπλατύνσεις των πεζοδρομίων αφαιρούν όλο και περισσότερες θέσεις στάθμευσης που δεν αναπληρώνονται και την ίδια ώρα ο Δήμος δεν αναλαμβάνει καμία πρωτοβουλία για τη δημιουργία νέων χώρων στάθμευσης, όπως για παράδειγμα στην οδό Πινδάρου που αρχικά είχε ακουστεί ότι θα αξιοποιηθεί για τον σκοπό αυτό.
Ο βασανιστικός βαλτότοπος της καθημερινότητας είναι ξεκάθαρο ότι δεν αποκαθίσταται ούτε με φιγουρατζίδικα καμώματα ούτε με αυτο-απαλλακτικές τακτικές. Χρειάζεται ουσιαστική διεκδίκηση, ακόμα και ρήξεις, που αναρωτιέμαι αλήθεια ποιος θα τις κάνει, βλέποντας ότι κάποιοι προτιμούν να «δαγκώσουν τη γλώσσα τους» από το να χαλάσουν τις σχέσεις τους με την Κυβέρνηση και αφού κανείς δεν θέλει να υποστεί ούτε καν πολιτική αμυχή στη βάση της συλλογικής διεκδίκησης.
Το θέμα είναι ότι η πραγματικότητα που ζούμε είναι αναπόδραστη, τα προβλήματα δεν λύνονται μόνα τους και ο κόσμος έχει κουραστεί να πληρώνει τέλη και φόρους χωρίς αντίκρισμα. Το σίγουρο είναι ότι αργά ή γρήγορα ο λογαριασμός θα έρθει. Και τότε κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν ήχησαν εμπρόθεσμα τα «καμπανάκια» της πολιτικής κριτικής που ασκείται έγκαιρα και αυστηρά.