Βόλεψε τόσο καιρό η πολιτική τυφλόμυγα. Ένα – ένα τα μετρήσαμε τα τέσσερα χρόνια της λειψυδρίας. Βλέπαμε το φράγμα Αποσελέμη να αδειάζει και ποντάραμε πάντα στο καλό σενάριο, ότι κάποια στιγμή θα βρέξει.
Και η στάθμη του νερού έπεφτε συνεχώς και εμείς αναλωνόμασταν σε θεωρητικές αναλύσεις, που ποτέ δε μετουσιώθηκαν σε στρατηγικό σχεδιασμό διαχείρισης του νερού, στο βόρειο παραλιακό μέτωπο του Ηρακλείου.
Πέρασαν τέσσερα ολόκληρα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων δεν κάθισαν ποτέ όλες οι εμπλεκόμενες πλευρές στο ίδιο τραπέζι, να συζητήσουν για την επόμενη μέρα. Και τώρα που είμαστε στην επόμενη μέρα και ο εφιάλτης μάς κοιτά κατάματα, κάποιοι βαθιά μέσα τους ελπίζουν ακόμα από απελπισία ότι θα γίνει ένα μικρό θαύμα και τελικά θα βρέξει, τόσο ώστε να μπουν κάποια εκατομμύρια κυβικά νερού για να μας ξελασπώσουν και να «βγει» και αυτό το καλοκαίρι.
Όμως πίσω από αυτή την τυφλή ελπίδα, καραδοκεί το μοιραίο ερώτημα: «Και αν δε βρέξει;». Στο τέλος ποιος θα βρει τον μπελά του, ο Αλμυρός ή ο Αποσελέμης; Ακραία σκωπτικό ακούγεται το ερώτημα, αλλά είναι απόρροια της έλλειψης πολιτικής αυτοκριτικής και της απουσίας πολιτικής εγρήγορσης, για τη διαχείριση μιας κατάστασης που μας έχει φέρει στο χείλος της καταστροφής.
Υπάρχει τεράστια ευθύνη για τα χαλαρά αντανακλαστικά, την εφιαλτική απρονοησία και την αυτο-απαλλακτική εμμονή, που φαίνεται ότι δεν έχει γίνει συνείδηση του πόσο αυστηρά βαθμολογείται από την κοινωνία. Προφανώς επειδή αντιμετωπίζεται η δημόσια μνήμη ως ενοχλητική λεπτομέρεια.
Όμως κάποιος πρέπει να απαντήσει μέσα σε αυτά τα τέσσερα χρόνια, που επαναλάβαμε όλοι μαζί, χιλιάδες φορέας, ότι ο αγωγός των Μαλίων που κατασκευάστηκε το 1961, είναι διάτρητος και χάνεται μέχρι και το 50% του νερού, γιατί δεν έγινε κεντρικό ζήτημα διεκδίκησης στην Κυβέρνηση η αντικατάστασή του, όπως επίσης και του αγωγού της Τυλίσου που εμφανίζει θέματα στενότητας, εκτός από παλαιότητας.
Εδώ κάποιος πρέπει να πάρει την ευθύνη. Ή αυτοί που δεν διεκδίκησαν αποφασιστικά ή η Κυβέρνηση που έμεινε απαθής. Όπως επίσης κάποιος πρέπει να πάρει την ευθύνη γιατί φτάσαμε στο σημείο να προτεραιοποιείται ως άμεση η λύση της αφαλάτωσης στα πρώην σφαγεία στη Νέα Αλικαρνασσό, ενώ είναι η τελευταία δυνατή επιλογή σύμφωνα με τις επίσημες επιστημονικές αξιολογήσεις. Αλλά ακόμα και αυτή η περίφημη άμεση λύση, άραγε έχει εξασφαλίσει χρηματοδότηση και σε πόσο διάστημα θα έχει ενεργοποιηθεί;
Είναι πραγματικά σοκαριστικό αυτό που μας συμβαίνει… Να υπάρχει τόσο φρέσκο νερό δίπλα μας από τον Αλμυρό ποταμό που μπορεί να μας ξεδιψάσει και εμείς να οδηγούμαστε στην επιλογή της αφαλάτωσης, δηλαδή του τεχνητού νερού, ως άμεση λύση, επειδή εδώ και τέσσερα χρόνια δεν μπορεί να υπάρξει μια στοιχειώδης συνεννόηση ανάμεσα στους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης με την επιστημονική κοινότητα για να προκύψει από κοινού ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός.
Τι άλλο πρέπει να γίνει δηλαδή για να καθίσουν όλες οι πλευρές στο τραπέζι, να παρατεθούν όλες οι επιστημονικές προτάσεις που υπάρχουν και επιτέλους να οδηγηθούμε σε μια λύση που αδιαπραγμάτευτα οφείλει να έχει πρόταγμα την προστασία και τον σεβασμό του φυσικού πόρου; Οι ευθύνες είναι μπροστά μας προσωποποιημένες και κανείς δεν μπορεί να αποδράσει.
Είναι η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων και της διεκδίκησης χρηματοδοτήσεων, στη βάση μιας λύσης που θα προστατεύει και θα σέβεται το φυσικό περιβάλλον. Ένας σπουδαίος Βρετανός ποιητής, ο Ουίσταν Ώντεν, τον περασμένο αιώνα είχε γράψει «το νερό είναι η ψυχή της Γης»… Ας μην την πουλήσουμε στον διάβολο…