Αλήθεια, τι θα κάνατε αν δεν σας περίσσευε μια ώρα για ξόδεμα; Προφανώς και όχι ό,τι έκανα εγώ και πιθανότατα και άλλοι πολίτες, στην αγωνία τους να κλείσουν ραντεβού σε έναν γιατρό.
Επρόκειτο λοιπόν για απογευματινό ραντεβού σε δημόσιο νοσοκομείο, με την ανάλογη αμοιβή που προβλέπεται και εδώ και χρόνια έχει γίνει αποδεκτό στοιχείο της καθημερινότητας στη δημόσια υγεία, μια και έχεις και το δικαίωμα να επιλέξεις τον γιατρό.
Μεσημέρι και στο πρώτο κουδούνισμα ακούγεται από την άλλη πλευρά: «Είστε σε γραμμή προτεραιότητας. Περιμένετε, έχετε το νούμερο εννιά». Δεν είναι και πολλά σκέφτομαι. Και ω του θαύματος, στο τρίτο κουδούνισμα ακούω: «Έχετε το νούμερο οκτώ».
«Καλά πάμε, δεν θα αργήσω» μονολογώ. Κι εδώ ακριβώς αρχίζει ένας μαρτυρικός Γολγοθάς, που θα τον ζήσω για την επόμενη μία ώρα. Ο χρόνος περνά βασανιστικά αργά, η χελώνα πηγαίνει απίστευτα γρηγορότερα από τα νούμερα. Τα λεπτά περνούν και τα νεύρα τεντώνονται, αλλά έχω αποφασίσει να κλείσω το περιβόητο ραντεβού.
Δέκα, είκοσι λεπτά, μισή ώρα. Και να ακούω συνέχεια δύο γυναικείες φωνές από το τηλεφωνικό κέντρο, πιθανότατα ΑΙ, η μία να μου λέει ότι είμαι σε γραμμή προτεραιότητας και η άλλη να μου δίνει με νούμερο τη θέση στην οποία βρίσκομαι.
Στα 37 λεπτά ακούω με ανακούφιση ότι πλέον είμαι το νούμερο 2. Μια αισιοδοξία με κατακλύζει, καθώς πιστεύω πως είμαι η επόμενη στη σειρά. Δυστυχώς ακούω πολλές φορές -αμέτρητες μου φάνηκαν- πως είμαι το νούμερο 2, για τα επόμενα 20 λεπτά. Απελπίζομαι αλλά κάνω υπομονή, με το κινητό μου τηλέφωνο απασχολημένο στην ίδια γραμμή για 57 ολόκληρα λεπτά.
Και ξαφνικά ακούω ότι είμαι το νούμερο 1. Παίρνω βαθιά ανάσα καθώς πιστεύω πως ήρθε η σειρά μου. Φρούδες ελπίδες. Για πέντε λεπτά περιμένω στο νούμερο ένα. Πάω βόλτες πάνω – κάτω, κρατώντας το τηλέφωνο στα χέρια μου μέσα στο σπίτι, έξω στο μπαλκόνι κοιτώντας τους δρόμους, τους περαστικούς και στο Ηράκλειο.
Έχει περάσει μία ώρα και τρία λεπτά από την ώρα που πήρα, όταν επιτέλους αποφασίζω να κλείσω το τηλέφωνο, κρατώντας και ένα στιγμιότυπο οθόνης για να θυμάμαι την ταλαιπωρία που υπέστην, χωρίς τελικά να κλείσω ραντεβού.
Λέτε να έκανα λάθος που δεν περίμενα να γίνω απλώς το νούμερο μηδέν, που με τα λίγα μαθηματικά που ξέρω σημαίνει τίποτα; Αλλά μάλλον το λάθος που έκανα, που κάνω πολλά χρόνια τώρα, εγώ και οι άλλοι συμπολίτες μου, είναι ότι δέχθηκα να γίνω απλώς ένα νούμερο, σε ένα τηλεφωνικό κέντρο, σε μια ζωή, σε ένα κράτος που δεν δείχνει τον παραμικρό σεβασμό στον χρόνο και στην υγεία μου.
Τελικώς το ραντεβού δεν το έκλεισα. Βλέπετε, δεν είχα χρόνο να περιμένω κανένα δίωρο, απλώς πήγα νηστική στη δουλειά.
Αναρωτιέμαι μάλιστα τι θα έκανε στη θέση μου ένας παππούς ή μια γιαγιά, που δεν ήξεραν να χρησιμοποιήσουν το σύστημα -το πόσο καλά το ήξερα κι εγώ, το είδατε- αλλά θα είχαν τον γιατρό μεγαλύτερη ανάγκη από μένα.
Η υγεία εκσυγχρονίζεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες του πολίτη, όπως σχεδόν καθημερινά δηλώνει ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης. Ας είναι τούτο το μικρό το απειροελάχιστο περιστατικό ένα «δωράκι» στον κύριο υπουργό, για να μαθαίνει κι αυτός πώς λειτουργούν τα συστήματα εξυπηρέτησης του πολίτη.