Σκότωσε τη μητέρα του, σκότωσε τον πατέρα του, θα σκότωνε και τα αδέλφια του.
Και όμως, αυτά τα φρικτά εγκλήματα που είχαν προαναγγελθεί, θα μπορούσαν να μην γίνουν.
Θα μπορούσαν να προληφθούν, αν ζούσαμε σε ένα σύγχρονο κράτος, που δεν υποχρεώνει τον ψυχικά ασθενή να περνάει 2 φορές τον μήνα από το Αστυνομικό Τμήμα για να δίνει παρουσία, αλλά τον έχει υπό ιατρική παρακολούθηση.
Σε οργανωμένη δημόσια δομή, που ελέγχει αν ο ασθενής ο οποίος κρίθηκε επικίνδυνος για τον εαυτό του και τους άλλους, παίρνει τα φάρμακά του.
Ο 34χρονος τότε, μητροκτόνος, όπως διαβάσαμε στα ΜΜΕ, εμφανίζεται τον Μάρτιο του 2014 στο Α.Τ. και ομολογεί ότι σκότωσε τη μητέρα του, στο μπάνιο του σπιτιού τους στη Γλυφάδα.
Λίγο πριν παραδοθεί, είχε αναζητήσει και τον πατέρα του. Ήθελε να τον σκοτώσει κι εκείνον. Δεν τον βρήκε και παραδόθηκε.
Καταδικάζεται σε 16 χρόνια κάθειρξης για ανθρωποκτονία με μειωμένο καταλογισμό, λόγω ψυχολογικών προβλημάτων.
Μόλις 4 χρόνια αργότερα, ο μητροκτόνος αποφυλακίζεται. Ο νόμος τότε επέτρεπε να εκτίσει τη μισή ποινή και επειδή κρατούταν σε ψυχιατρείο, κάθε μέρα μετρούσε για διπλή.
Μετά την αποφυλάκιση, οδηγήθηκε στο Δρομοκαΐτειο, όπου νοσηλεύτηκε.
Ωστόσο, παραμένει άγνωστο μέχρι στιγμής πώς και πότε βγήκε.
Αποφυλακίστηκε με τους περιοριστικούς όρους:
-της υποχρέωσης διαμονής στην οικία του πατέρα του και
-την υποχρέωση εμφάνισής του κάθε 1η και 16η του μήνα στο αστυνομικό τμήμα διαμονής του.
Τελευταία φορά που έδωσε το «παρών» στο Αστυνομικό Τμήμα Γλυφάδας, ήταν στις 16 Ιανουαρίου.
Οι αστυνομικοί δεν είναι όμως ψυχίατροι και δεν μπορούσαν να ξέρουν ότι ο 46χρονος με το σοβαρό ψυχικό νόσημα, θα γινόταν και πάλι δολοφόνος.
Γνωρίζοντας τι συμβαίνει στην Ελλάδα με τις διαλυμένες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, δεν απορούμε για την ανυπαρξία οποιασδήποτε κρατικής μέριμνας για αυτόν τον άνθρωπο, που στην εισαγγελική παραγγελία περιγράφεται ως άτομο επικίνδυνο για τον εαυτό του και το περιβάλλον του.
Ποιος ευθύνεται για τα εγκλήματά του; Εκείνος που μετά τον φόνο της μητέρας του καταδικάστηκε για ανθρωποκτονία με μειωμένο καταλογισμό, λόγω σοβαρών ψυχολογικών προβλημάτων, ή το κράτος που τον αποφυλάκισε και στην συνέχεια άφησε αβοήθητο μαζί με τον 80χρονο πατέρα του, μέχρι που τον σκότωσε και αυτόν;
Στην Κρήτη, λένε όσοι γνωρίζουν, υπάρχουν αρκετές τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων που δεν έχουν καμία φροντίδα, σε οικογένειες που δεν διαθέτουν ούτε τις γνώσεις για να την αναζητήσουν. Σύμφωνα με τους ειδικούς, όσοι ακολουθούν αγωγή και είναι υπό παρακολούθηση, μπορεί να διαπράξουν εγκληματικές ενέργειες στο ίδιο ποσοστό με τον γενικό πληθυσμό.
Όταν όμως αφεθούν «στη μοίρα τους», χωρίς φάρμακα, ο κίνδυνος πενταπλασιάζεται.
Η European Psychiatric Association, αναφέρει ότι η Ελλάδα εμφανίζει τον υψηλότερο δείκτη ανισότητας στην Ευρώπη στις ανεκπλήρωτες ανάγκες ψυχικής φροντίδας.
Οι γεωγραφικές ανισότητες εντείνουν την ανισορροπία. Η πρόσβαση σε γιατρούς πρωτοβάθμιας φροντίδας και σε οργανωμένες δομές ψυχικής υγείας διαφέρει αισθητά, με αποτέλεσμα ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού να βασίζεται αποκλειστικά στον ιδιωτικό τομέα.
Ο τελευταίος καλύπτει πλέον πάνω από το 60% των εξωνοσοκομειακών δαπανών. Ψυχιατρική φροντίδα, λοιπόν, όχι για όλους όσοι την χρειάζονται -επικίνδυνους και ακίνδυνους- αλλά μόνο για εκείνους που έχουν τις γνώσεις για να την αναζητήσουν και κυρίως την ικανότητα να την πληρώσουν.