Ας ξεκινήσουμε από το αυτονόητο: η Μαρία Καρυστιανού έχει το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, όπως και κάθε Έλληνας πολίτης, που δεν έχει αποτρεπτικά νταραβέρια με τον νόμο. Και μάλιστα, η κυρία Καρυστιανού έχει κάνει σημαία την εφαρμογή του νόμου και την απονομή της Δικαιοσύνης -όχι μόνο στην περίπτωση της τραγωδίας των Τεμπών, αλλά και σε κάθε έκφανση του δημόσιου βίου, που ταλανίζεται από μια σειρά (υποψίας και διαπιστωμένων) σκανδάλων.
Σαφώς και ξεπήδησε μέσα από το σιδηροδρομικό δυστύχημα ως η μητέρα της Μάρθης, που ζητά δικαιοσύνη όχι μόνο για την κόρη της, αλλά συνολικά για τα 57 θύματα της ανείπωτης τραγωδίας, με τα πολλά αναπάντητα ερωτηματικά, τις γκρίζες ζώνες, τους χειρισμούς χειρίστου είδους και τις αυταπόδεικτες ευθύνες.
Αυτό δεν σημαίνει ωστόσο ότι εργαλειοποιεί μια τραγωδία, για να ικανοποιήσει τις πολιτικές της φιλοδοξίες, όπως της καταλογίζουν συγκεκριμένα κέντρα ελαφρά τη καρδία. Ακόμα πιο χυδαίο ακούγεται ότι παραμερίζει το πένθος της, για να βγει στο μπαλκόνι…
Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη, ούτε φυσικά και η τελευταία που πολιτεύεται, κουβαλώντας ένα βαρύ πένθος. Ένα πένθος που θα κουβαλά σε όλη της τη ζωή, καθώς πρόκειται για παιδί που έχασε σε εξαιρετικά τραγικές συνθήκες. Αυτό δεν της απαγορεύει να συνεχίζει να ζει ως ενεργός πολίτης.
Αυτή είναι η μια πλευρά της πραγματικότητας, που αφορά στην παιδίατρο, που τουλάχιστον στην παρούσα φάση έχει κάνει άνω κάτω το πολιτικό σκηνικό -ειδικά από τη στιγμή που οριστικοποίησε τη δημιουργία κόμματος, για να αποτελέσει την εναλλακτική των επόμενων εκλογών με την επωδό «πάμε για κάτι πολύ μεγάλο».
Από τη στιγμή εκείνη, διέβη τον Ρουβικώνα και μπήκε στα βαθιά και ενίοτε βρόμικα νερά της πολιτικής. Αίφνης έπαψε να είναι η «Μητέρα των Τεμπών» και έγινε ένα πολιτικό πρόσωπο υψηλής δημοφιλίας, που θα δέχεται και θα ανταποδίδει τα πυρά των αντιπάλων. Υπό την έννοια αυτή, μοιάζει αφελές να παραπονείται πως «…Κυβέρνηση και αντιπολίτευση λειτουργούν ως “μια γροθιά”.
Όχι όμως για το κοινό καλό, αλλά απέναντι σε έναν πολίτη, σε μια μάνα και σε ένα κίνημα πολιτών, που μάχεται κατά της διαφθοράς». Αυτό είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού, όπως και η απάντησή της… Εξάλλου, και η ίδια από το Kontra Channel επιτέθηκε με σφοδρότητα στον Τσίπρα, και του οποίου παρεμπιπτόντως το κόμμα κυοφορείται.
Συνεπώς, η πίτα, η δεξαμενή των ψήφων, τα κουκιά είναι ο στόχος. Φυσιολογικό, ανθρώπινο και πολιτικά εξηγήσιμο. Πόσο μάλλον, όταν η κυρία Καρυστιανού έχει βάλει στόχο την πρώτη θέση με την πρώτη απόπειρα;
Βεβαίως και είναι ένα θέμα και όχι δευτερεύον, το πότε θα φτιάξει κόμμα και πρόγραμμα, πότε θα διαμορφώσει προτάσεις κυβερνησιμότητας, πότε θα βρει τα στελέχη, που θα πλαισιώσουν το εγχείρημα και πότε θα πείσει τον κόσμο; Κάποια στιγμή μπορεί να τα βρει όλα αυτά και να φτάσει στον θρίαμβο.
Στην παρούσα φάση, ωστόσο, παραμένουν ζητούμενα και κακώς εξεγείρονται οι πολυπληθείς υποστηρικτές της Καρυστιανού, όταν τα επισημαίνει η μια ή άλλη πλευρά.
Τα οικονομικά επίσης και η ιδεολογική ταυτότητα του επερχόμενου κόμματος, είναι κομβικά θέματα που πρέπει να αποσαφηνιστούν. Πόσο μάλλον για ένα κόμμα, που -από τα σπάργανά του- ευαγγελίζεται την κάθαρση και την πάταξη της διαφθοράς και της διαπλοκής. Η απάντηση «Αγαπάμε τους πάντες… Θέλουμε αξιοκρατία, ισονομία, να είμαστε όλοι καλά…» δεν αποσαφηνίζει το ιδεολογικό πρόσημο.
Το ξυλόλιο, η πυρόσφαιρα και το αδιαμφησβήτητο μπάζωμα, που αλλοίωσε το τοπίο του δυστυχήματος, ήταν μια χαρά επιχειρήματα και προτάγματα για τον Σύλλογο «Τέμπη 2023», ο οποίος αγκαλιάστηκε από εκατομμύρια Ελλήνων που βγήκαν στους δρόμους στα μεγαλειώδη συλλαλητήρια για Δικαιοσύνη και Οξυγόνο.
Προφανώς και μπορεί να σηματοδοτήσουν την ανάγκη μιας πολιτικής αλλαγής, αλλά από μόνα τους δεν εξασφαλίζουν την ομαλή και επιτυχή διακυβέρνηση μιας ήδη ταλαιπωρημένης χώρας.
Η κυρία Καρυστιανού φέρεται ήδη σαν πολιτικός αρχηγός, που προσπαθεί με μεγάλο διασκελισμό να καλύψει τις αποστάσεις. Δεν λέει κάτι καινούριο, κάτι πρωτοποριακό. Επαναλαμβάνει αυτά που έχουν πει κι άλλοι για το «σύνταγμα-κουρελόχαρτο», τη «θεσμική εκτροπή» και την «πληγωμένη δημοκρατία».
Επίσης, επέδειξε γρήγορα αντανακλαστικά, καταγγέλλοντας τη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ένωσης–Mercosur, υποστηρίζοντας ότι δίνει το «τελειωτικό χτύπημα» στον αγροτικό κόσμο, με τον πρωτογενή τομέα να οδηγείται σε αφανισμό και τη διατροφική ασφάλεια να τίθεται σε κίνδυνο. Κάποιοι μάλιστα έσπευσαν να αναρωτηθούν πότε πρόλαβε να διαβάσει τις 1.100 σελίδες της συμφωνίας; Κακίες…