Φτάσαμε λοιπόν στην ανατολή της νέας χρονιάς. Αγκαλιές, φιλιά και αμέτρητες ευχές, γεμάτες τόσες προσδοκίες και ελπίδες που αποζητούν με λαχτάρα να μην προδοθούν. Και ίσως εκεί βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα. Να μην προδώσουμε τις ελπίδες και τις προσδοκίες μας για ένα καλύτερο κόσμο για μας και τα παιδιά μας.
Σε αυτή την τόσο κρίσιμη ιστορικά συγκυρία των ληστρικών πολέμων, της αιματοχυσίας χιλιάδων αθώων, της πείνας, του λοιμού και της κατάφορης κοινωνικής αδικίας, που ξεχειλίζει σε αυτό το αδίστακτο σύστημα που αναπαράγει στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αν κάτι δεν πρέπει να απαρνηθούμε, είναι να κρατάμε το μίτο των πανανθρώπινων αξιών που μας δένει με όλες τις φυλές της γης που αποζητούν ειρήνη, αγάπη, κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία ισότητα, αξιοπρέπεια.
Να μην προδίδουμε τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Έτσι ακριβώς όπως το έχει περιγράψει ο αθάνατος Ρασούλης: «τίποτα να μη μου δίνουν εγώ δίνομαι, κι όταν όλοι με προδίνουν δεν προδίνομαι…». Και έχει τόση ομορφιά αυτή η ακλόνητη επιμονή και βεβαιότητα ότι ο κόσμος αλλάζει…
Όχι βέβαια με τους ρυθμούς που εμείς έχουμε ανάγκη, αλλά με τον τρόπο που ξέρει η Ιστορία να χαράζει τον δρόμο της. Μέσα από έστω και μικρές, καθημερινές νίκες τις οποίες κερδίζουμε, αρκεί να μείνουμε όρθιοι και αποφασισμένοι. Ακόμα και μέσα από πικρές ήττες που πάντα κάτι καινούριο έχουν να μας διδάξουν.
Οι μάχες που θα ακολουθήσουν μικρές και μεγάλες, με νίκες και με ήττες αργά ή γρήγορα -κανείς δεν ξέρει πότε- θα φέρουν ανατροπές. Και αυτές οι ανατροπές δείχνουν ότι είναι πιο κρίσιμες, πιο αναγκαίες από ποτέ, καθώς η νεότερη ιστορία της χώρας γράφεται από έναν ασυγκράτητο μαυραγοριτισμό, που σκορπά όλο και μεγαλύτερη φτώχεια, καθώς αλωνίζει η τοκογλυφική υποκρισία αυτών που ομνύουν στο όνομα του λαού και την ίδια ώρα κατασπαράσσουν τις σάρκες του.
Στους ενδιαφέροντες καιρούς που περπατάμε, που κατά τους Κινέζους είναι κατάρα να ζεις, αν κάτι έχει αποκαλυφθεί θεαματικά, είναι η τρομακτική δυσκολία της επιβίωσης αλλά και η απερίγραπτη ομορφιά του αγώνα.
Στο χέρι μας είναι ο αγώνας αυτός να είναι και νικηφόρος απέναντι στους πολιτικούς νάνους και μικροκομματικούς τσάτσους που μας περιτριγυρίζουν και είναι ταγμένοι να υπηρετούν την πολυτέλεια της καλοπέρασης των λίγων και τη δυστυχία των πολλών.
Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, η νέα χρονιά να ανθίσει και να καρπίσει μέσα στη βαρυχειμωνιά αυτού του κόσμου, όπως η «τρελή ροδιά» του Οδυσσέα Ελύτη: «Πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει, τινάζοντας απ’ τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της, ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά.
Πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων, στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;».