Ακούστηκαν πολλά στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για το πόσο μη ελκυστικό έχει γίνει πλέον το δημόσιο, που, ασφαλώς, είναι μια πραγματικότητα που στοιχίζεται στα αίτια της εσωτερικής αιμορραγίας του προσωπικού της αυτοδιοίκησης, που μέρα με τη μέρα καταρρέει και αποκτά όλο και βαθύτερο χάσμα σε σχέση με το ιστορικό παρελθόν της ισχυρής διάρθρωσης των Δήμων, όπως το γνωρίσαμε πριν την εφιαλτική είσοδο των μνημονίων.
Ασφαλώς, και ένας αρχιτέκτονας ή ένας μηχανικός δεν έχει ισχυρά κίνητρα να στελεχώσει μια δημόσια υπηρεσία, όταν ξέρει ότι μετά από τόσα χρόνια σκληρής μελέτης στο Πανεπιστήμιο θα βρεθεί να εισπράττει 900 ευρώ το μήνα για να διαχειριστεί ένα απίστευτο όγκο δουλειάς και τις μισές μέρες του μήνα θα πρέπει να τρέχει στα δικαστήρια, καθώς θα έχει μπλέξει στο γόρδιο δεσμό άλυτων προβλημάτων, που γεννά η εκχώρηση αρμοδιοτήτων στην αυτοδιοίκηση, χωρίς πόρους ανθρώπινο δυναμικό και μέσα. Λίγα τα λεφτά και η δουλειά ασήκωτη, αλλά το θέμα δεν είναι να αναπτύξουμε επιτυχημένες αναλύσεις, αλλά να αποφασίσουμε αν θα γίνει κάτι γι’ αυτό.
Η χθεσινή κάθοδος του υφυπουργού Εσωτερικών κ. Π. Σπανάκη ήταν μια εξαιρετική αφορμή στο περιθώριο της εκδήλωσης για τη νεανική παραβατικότητα να τεθούν ζητήματα όπως αυτό και να δρομολογηθούν λύσεις για την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της αυτοδιοίκησης τον οποίο οφείλουν να στηρίξουν οι σημερινοί αιρετοί και όχι να τον υποκαταστήσουν με ιδιώτες επειδή δεν έχουν ταμπού.
Αλλά, όπως φαίνεται, τέτοιες αγωνίες έχουν υποκατασταθεί από τη βολική ή εύκολη ιδιωτικοποίηση και τη μετακύλιση των ευθυνών στους δημότες που παραμένουν τα ακλόνητα εξιλαστήρια θύματα για να πληρώνουν ξανά και ξανά και ξανά με το κυνικό επιχείρημα ότι «όποιος θέλει υπηρεσίες, πληρώνει».
Και μάλιστα, κάθε φορά που αναγκάζονται οι πολίτες να πληρώνουν τα ίδια πράγματα από την αρχή, θα τους υπενθυμίζουν πόσο τυχεροί είναι για τη μεγαλοψυχία των Δημοτικών Αρχών που, ενώ θα μπορούσαν να τους χρεώσουν ακόμα περισσότερα, το κρατάνε για αργότερα…
Ωστόσο, ομολογώ ότι το πρόσφατο επιχείρημα που επιστρατεύθηκε στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ανοίγει ξεχωριστό κεφάλαιο στην πολιτική αντιπαράθεση, αφού, όπως ενημερωθήκαμε, κάποιοι που βρίσκονται απέναντι στην πολιτική επιλογή της εκχώρηση υπηρεσιών καθαριότητας σε ιδιώτες, θέλουν να αποτύχει το εγχείρημα με σκοπό να παραμείνει βρώμικη η πόλη για να δικαιωθούν(!).
Αυτή η προσέγγιση, εκτός από το ότι είναι βαθύτατα προσβλητική, καθώς αποδίδει έλλειψη ήθους σε όσους έχουν άλλη άποψη για την ιδιωτικοποίηση, αυτόματα αντιμετωπίζει χειραγωγικά ως «εχθρούς» της πόλης εκείνους που ζητούν την ενίσχυση του δημόσιου χαρακτήρα της υπηρεσίας με μόνιμο προσωπικό.
Και όλα αυτά για να αποδειχτεί τι ακριβώς; Ότι όσοι, αντί να στελεχώνουν τις υπηρεσίες με μόνιμο προσωπικό και αναγκάζουν τους πολίτες να πληρώνουν ακόμα πιο ακριβά δημοτικά τέλη, είναι «πραγματικοί φίλοι»;