Αν στα τέλη του Οκτώβρη έλεγε κάποιος ότι ο ΟΦΗ θα βρισκόταν αυτή την στιγμή στο σημείο να διεκδικεί με αξιώσεις μια θέση στο γκρουπ «5-8» και να έχει προκριθεί back to back στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, διεκδικώντας κάτι παραπάνω από ένα τρόπαιο, θα τον περνούσαν για τρελό.
Τρελό μοιάζει και αυτό που συμβαίνει τώρα, για μια ομάδα που είχε 35 χρόνια να πάει σε τελικό και μέσα σε λιγότερο από 12 μήνες έχει παίξει ήδη έναν και ετοιμάζεται για έναν ακόμα, ενώ συμμετείχε και στον τελικό του Σούπερ Καπ. Κι όλα αυτά, σε μια σεζόν που το ξεκίνημά της έμοιαζε καταστροφικό για τον ΟΦΗ, σε σημείο που πολλοί έκαναν μαύρες σκέψεις για το μέλλον.
Ό,τι αρχίζει με πόνο τελειώνει ωραία, για να παραφράσουμε τους στίχους του γνωστού τραγουδιού και μπορεί τίποτα να μην έχει τελειώσει ακόμα, αφού η σεζόν έχει πολύ δρόμο μπροστά, αλλά ο ΟΦΗ έχει ήδη καταφέρει να πετύχει πολλά και να αποτελεί το σημείο αναφοράς για αυτήν την τεράστια μεταμόρφωσή του από ασχημόπαπο σε κύκνο, από μια ομάδα που τρίκλιζε στον αγωνιστικό χώρο σε ένα σύνολο που πλέον μπαίνει στο γήπεδο και δεν… βλέπει μπροστά του κανένα αντίπαλο.
Κι όλα αυτά με τους ίδιους παίκτες οι οποίοι στην αρχή της σεζόν δεν μπορούσαν να αλλάξουν δεύτερη πάσα. Αποδείχθηκε ότι δεν ήταν θέμα ποιότητας, ούτε ότι οι παίκτες ήταν απλήρωτοι όπως κάποιοι εντέχνως διέδιδαν, αλλά ήταν καθαρά ψυχολογικό και χρειαζόταν μόνο μια σπίθα για να ανάψει ξανά και να μεγαλώσει την φωτιά.
Αυτή την έδωσε ο Χρήστος Κόντης και το επιτελείο του που ήρθαν αρχές Νοεμβρίου και μέσα σε λίγο διάστημα κατάφεραν με τους ίδιους παίκτες συν τις σημαντικές και στοχευμένες προσθήκες που έγιναν τον χειμώνα, να παρουσιάσουν μια ομάδα που ήταν η μέρα με την νύχτα σε σχέση με αυτήν που παρέλαβαν.
Τον ΟΦΗ που έχανε με κάτω τα χέρια στο Ηράκλειο από τις Κηφισιές και τους Ατρόμητους να μεταμορφώνεται σε μια ανίκητη ομάδα, η οποία αυτή την στιγμή βρίσκεται μπροστά στην μεγαλύτερη πρόκληση της ιστορίας της.
Αν ο περσινός τελικός ήταν μια φορά σημαντικός, γιατί ο ΟΦΗ είχε 35 χρόνια να ζήσει το όνειρο, ο φετινός είναι αυτός που μπορεί να του αλλάξει την μοίρα και να τον ανεβάσει επίπεδο. Το διακύβευμα δεν είναι μόνο το ιστορικό τρόπαιο που θα κάνει παρέα στο ένα και μοναδικό που υπάρχει στην συλλογή του από το 1987. Είναι ο ορίζοντας που ανοίγεται με την συμμετοχή σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Μια προοπτική που μπορεί να δώσει όχι μόνο τεράστια οικονομικά οφέλη αλλά και όραμα για το μέλλον.
Το κίνητρο είναι μεγάλο και για τον Μιχάλη Μπούση για να επαναφέρει στο τραπέζι της συζήτησης το θέμα του γηπέδου. Αυτός άλλωστε ήταν και ο στόχος από την πρώτη στιγμή, έστω κι αν στην πορεία προέκυψαν εμπόδια, που έμοιαζαν να είναι ανυπέρβλητα.
Αλλά πόσες φορές δεν κατάφερε ο ΟΦΗ να νικήσει πάσης φύσης εμπόδια; Γιατί είναι τεράστιο ποδοσφαιρικό μέγεθος και το απέδειξε για άλλη μια φορά, αλλάζοντας άρδην την μοίρα του μέσα σε μια σεζόν, όταν όλοι τον είχαν ξεγραμμένο. Όταν απέκλεισε την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια και όταν έσπασε όλα τα ρεκόρ κόντρα στον μέχρι πρότινος αλώβητο Λεβαδειακό. Το έδειξε όμως και με την παρουσία τού κόσμου του.
Δεν συμβαίνει συχνά να ταξιδεύουν πάνω από 800 άτομα από αέρος και θαλάσσης, χωρίς να έχουν εισιτήριο αγώνα και να μην ξέρουν αν θα μπουν στο γήπεδο. Ο ΟΦΗ είχε 300 ηρωικούς φιλάθλους εντός και πολύ περισσότερους εκτός, στα γύρω βουνά της Λιβαδειάς και όλοι τους μαζί με την ομάδα έδωσαν την καλύτερη απάντηση στα όσα κωμικοτραγικά έγιναν από τον μεγαλομέτοχο των γηπεδούχων.
Veni, vidi, vici (ήρθα, είδα, νίκησα), είχε πει ο Ιούλιος Καίσαρας για να περιγράψει τη γρήγορη νίκη του σε μια από τις μάχες του. Αυτό έκανε και ο ΟΦΗ στη Λιβαδειά, όσα εμπόδια κι αν βρέθηκαν στον δρόμο του. Τώρα ανοίγεται μπροστά του ένας άλλος δρόμος, εξίσου δύσκολος αλλά πιο καθαρός, ο οποίος στο τέρμα του μπορεί να βγάλει εκεί που χρόνια υπομονετικά περίμενε ο κόσμος του…