Γυρίζοντας τους δρόμους του Ηρακλείου, δεν βλέπεις απλώς πολλά που αφορούν ομορφιές και ασχήμιες της πόλης. Βλέπεις και ανθρώπους, γίνεσαι μάρτυρας σε σκηνές, παρατηρείς και εκπλήσσεσαι – συνήθως αρνητικά, αλλά και κάποτε θετικά.
Χθες, όταν κατηφόρισα στο κέντρο της πόλης, «έπεσα» πάνω σε ένα περιστατικό που με έκανε, αλήθεια, αρκετές στιγμές να σκεφτώ σε τι κόσμο ζούμε. Μια γυναίκα με ένα αυτοκίνητο και ένα «Ν» (του νέου οδηγού στο πίσω παρμπρίζ), βρέθηκε σε έναν δρόμο στενό, δεν ήταν σίγουρη ότι μπορούσε να περάσει και σταμάτησε να το ελέγξει. Τι ήταν να το κάνει; Άκουσε διάφορους να φωνάζουν: «άντε, πέρνα τι κάνεις; Δεν βλέπεις;».
Τρία λεπτά αργότερα, η νέα οδηγός είχε καταφέρει να περάσει τον «Γολγοθά». Έτσι νόμιζε τουλάχιστον! Λίγο παρακάτω, την περίμενε μια δύσκολη στροφή. Το τι άκουσε είναι δύσκολο και απρεπές να αναφερθεί στις στήλες μιας εφημερίδας. Αναφέρω τα περισσότερο κόσμια: «οι γυναίκες δεν πρέπει να πιάνουν τιμόνι», «άντε να πλύνεις κανένα πιάτο», «ούτε αεροπλάνο να οδηγούσες».
Αυτά τα έλεγαν άντρες. Υπήρξε όμως και μια κυρία, που είχε παρκάρει ένα δίκυκλο στην πορεία του αυτοκινήτου και προφανώς εμπόδιζε, η οποία αναφώνησε: «Τι θες και οδηγείς;».
Προσωπικά, ένιωσα άσχημα από αυτήν την επίθεση σε μια οδηγό, στα πρώτα της ίσως βήματα πίσω απ’ το τιμόνι. Αν πει κάποιος ότι δεν θα έπρεπε να μπει στην πόλη, υπάρχει και το επιχείρημα ότι, δυστυχώς, επιδεξιότητα ως οδηγός αποκτά κανείς στην πόλη και όχι αλλού.
Δεν θα αναφερθώ στην επίθεση με βάση το φύλο, παρά το γεγονός ότι ήταν ξεκάθαρη. Όμως δεν προβληματίζει, πιστεύω και άλλους, το γεγονός ότι έχουμε χάσει την ευγένειά μας αλλά και την ανθρωπιά μας;
Βγαίνουμε θυμωμένοι και… μάγκες στον δρόμο και την πληρώνει όποιος βρεθεί στον δρόμο μας.
Γιατί φυσικά το χθεσινό περιστατικό δεν ήταν μεμονωμένο. Λίγα βήματα πιο κάτω, κάποιος έβαλε φασαρία σε μια μητέρα γιατί το παιδί της έκλαιγε, ενώ από τα πυρά δεν γλίτωσε και ένας ηλικιωμένος με μπαστούνι που περπατούσε αργά, ενοχλώντας την κυρία που ερχόταν βιαστική πίσω του.
Συχνά ακούμε φασαρίες που ξεφεύγουν από τα όρια, με βρισιές και χειροδικίες ακόμα και για ένα παρκάρισμα, μια γλάστρα, μια ζαρτινιέρα ή ένα στραβοκοίταγμα. Και αυτό τείνει να γίνει σχεδόν καθεστώς σε πόλεις όπως τη δική μας.
Η αλήθεια είναι πως το Ηράκλειο, ως πόλη έχει πολλούς λόγους για να εκνευρίσει όποιον γυρίζει σε αυτό: λακκούβες, σκουπίδια, σκαμμένοι δρόμοι από οπτικές ίνες ή άλλους λόγους! Και όλα αυτά, είναι μια πονεμένη ιστορία!
Δυστυχώς δεν είναι η μοναδική, αφού η επιθετικότητα φαίνεται να ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς και αυτό προφανώς είναι κάτι που δεν μπορεί να αναλυθεί από τα ΜΜΕ. Αυτό είναι δουλειά ψυχιάτρων, και ίσως κοινωνικών επιστημόνων.
Συχνά όμως θυμάμαι κάποιες συμβουλές που μας έδιναν οι μεγαλύτεροι, σαν ήμασταν παιδιά, όπως αυτές: «Δώσε τόπο στην οργή» και «αν δε θέλει ο ένας, οι δυο δεν τσακώνονται». Σκέφτομαι ότι αυτές θα ήταν χρήσιμες πριν βγούμε στον δρόμο για να κρίνουμε, να κατακρίνουμε και να επιτεθούμε, έστω και λεκτικά, στον καθένα.
Άλλωστε, η αλληλεγγύη σε ανθρώπους που δυσκολεύονται για κάτι, όπως η νέα οδηγός που δεν μπορούσε να πάρει τη στροφή, δίνει προστιθέμενη αξία στην υπόσταση «άνθρωπος».