Αυτή η εβδομάδα των Παθών μοιάζει να έρχεται να αποκτήσει ένα βαθύτερο συμβολισμό μέσα μας, καθώς επισφραγίζει οδυνηρά τα ατέλειωτα μαρτύρια του τόσο σκληρά δοκιμαζόμενου λαού μας, που, από τη μια πλευρά, κάνει αγώνα να αντέξει τη φρενίτιδα της ακρίβειας, της εργασιακής ανασφάλειας και της συντριβής της υγείας, της παιδείας, του κοινωνικού κράτους και, από την άλλη, καλείται να διαχειριστεί όλο τον παραλογισμό και τον ανορθολογισμό μιας καθημερινότητας του εκχυδαϊσμού του πολιτικού βίου.
Είναι αβάσταχτο να βλέπει κανείς τα εξαγριωμένα «πίτ μπουλ» της εξουσίας να τρώνε τις σάρκες του ελληνικού λαού, να στήνονται Τέμπη παντού, οι εργαζόμενοι να έχουν μόνο υποχρεώσεις και οι εργοδότες μόνο δικαιώματα, να απλώνεται ασυγκράτητα η πολιτική σαπίλα των σκανδάλων και η βιομηχανία των παρανομιών των μηχανισμών των πελατειακών σχέσεων και, μέσα σε όλα αυτά, να αποδύεται το «βαθύ κράτος» των επισυνδέσεων.
Στις «επιτυχίες» των «αρίστων», προστίθεται η ενεργή εμπλοκή της χώρας μας στο μακελιό της Μέσης Ανατολής και στοιχίζεται στο πλευρό του γενοκτόνου κράτους, που στραγγίζει, με κτηνώδη έπαρση και βαμπιρική αυταρέσκεια, το αίμα χιλιάδων αθώων αμάχων.
Αλλά αυτό που είναι πραγματικά αβάσταχτο αυτές τις μέρες είναι η εικόνα των μικρών παιδιών της Παλαιστίνης, που αναπαριστούν στα παιδικά παιχνίδια τους μια κηδεία. Κι όμως…
Οι κηδείες είναι η σταθερή συνθήκη της καθημερινότητας τους. Είναι αβάσταχτο αυτό που συμβαίνει σε αυτά τα ανυπεράσπιστα πλάσματα που, στην πιο τρυφερή τους ηλικία της ζωής τους, αντί για παιδικά τραγούδια, μεγαλώνουν με μοιρολόγια, κραυγές θρήνων, αβάσταχτες απώλειες και τα μάτια τους βλέπουν βόμβες, αίμα και νεκρούς.
Δεν ξέρω πως μπορεί να αντέξει κανείς αυτή την εικόνα, όπως και τόσες άλλες με τα τρεμάμενα κορμάκια τους από την απόγνωση της πείνας και της δίψας του κρύου.
Είναι εκείνες οι στιγμές που ντρέπεσαι για όλα όσα έχεις μέσα στη θαλπωρή και την ασφάλεια του σπιτιού σου, μπροστά στην εξαθλίωση αυτών των αδύναμων παιδιών, που βάζουν τον θάνατο στο παιδικό τους παιγνίδι, που δε γνωρίζει ούτε από ξεγνοιασιά ούτε από διασκέδαση.
Όλη η φρίκη του δυτικού «πολιτισμού», που επαίρεται για τη «δημοκρατία» του, ενσαρκώνεται στο γεγονός ότι αυτά τα παιδιά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά αριθμοί. Κουκίδες που μπορούν να εξαφανιστούν από τον χάρτη με ένα πάτημα κουμπιού, το οποίο δεν θα τους προκαλέσει καμία θλίψη, καμία τύψη ή ενοχή, παρά ρίγη αυτοθαυμασμού για το πόσο ευθύβολοι αποδείχτηκαν.
Είναι ακριβώς, όπως είχε πει ο κορυφαίος μας ποιητής, Κωστής Παλαμάς: «Στην αργατιά, στη χωρατιά το χιόνι, η γρίπη, η πείνα, οι λύκοι, ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη. Χειμώνας άγριος. Κι η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά μου. Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου».