Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, από το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, που «πάγωσε» όλη την Ελλάδα με 57 ανθρώπους, κυρίως νέους, να αφήνουν την τελευταία τους πνοή στις «ράγες του κέρδους και της αναλγησίας», όπου τη μόνη ευθύνη έχει, όπως πάντα, η «μαρίδα» και ποτέ η εξουσία.
«Τα Τέμπη δεν ήταν μια κακιά στιγμή. Ήταν έκφραση μιας απάνθρωπης πολιτικής, που μπροστά στην ανταποδοτικότητα και στο κέρδος, δεν λογαριάζει ούτε την ανθρώπινη ζωή, που γεννά και συγκαλύπτει εγκλήματα», αναφέρουν οι γονείς των θυμάτων, που δεν θα πάψουν να θρηνούν.
Η Μαρία Λαζαρίδου από τη Θεσσαλονίκη, ταξίδευε με την μόλις 6,5 μηνών κόρη της, και ήταν επιβάτιδα στο 3ο βαγόνι της μοιραίας αμαξοστοιχίας που συγκρούστηκε με το εμπορικό στα Τέμπη. Είναι επιζήσασα κι αξίζει να δούμε τη μαρτυρία της.
Δεν μπαίνει πια ούτε στο μετρό, δεν αντέχει τον θόρυβο, δεν ξεχνά, και νιώθει έτοιμη να σταθεί ενώπιον του δικαστηρίου στις 23 Μαρτίου, για να καταθέσει τη μαρτυρία της για εκείνη την αποφράδα νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου 2023.
Τα είδε και τα έζησε όλα, στον υπερθετικό βαθμό. Τρία πανέμορφα κορίτσια που έμοιαζαν μεταξύ τους, εξαφανίστηκαν στο λεπτό, μια άλλη εξίσου όμορφη κοπέλα που έβλεπε ταινία στην αγκαλιά του αγαπημένου της, επίσης δεν υπάρχει… Ο φόβος του θανάτου έδωσε τη θέση του στον θυμό, ο θυμός έγινε ενοχές και σήμερα, τρία χρόνια μετά, εντυπώθηκε βαθιά μέσα της η επιθυμία «να μην ξεχαστεί».
«Πλέον συνειδητοποιώ -λέει στη Voria η Μαρία Λαζαρίδου- ό,τι συνέβη. Ο χρόνος απαλύνει τα αισθήματα. Στην αρχή είχα τον φόβο του θανάτου. Μετά αυτό, έγινε θυμός. Θυμός για όσα έλεγε καθένας και όσα μετέδιδαν σχετικοί και άσχετοι, αλλά και θυμός γιατί κανείς δεν αναλάμβανε την ευθύνη για ό,τι έγινε».
Κι έπειτα, όλο αυτό, έγινε ενοχές. «Ενοχές γιατί εγώ έζησα και η κοπέλα δίπλα μου όχι. Ενοχές γιατί εγώ ήμουν κοντά στα 30 και είχα αποκτήσει παιδί, άρα είχα εκπληρώσει ένα μέρος των ονείρων μου, κι εκείνη ήταν 20, και δεν είχε ζήσει ακόμη τη ζωή της. Το έριχνα πάνω μου όλο αυτό. Γιατί πήγα αυτή την εκδρομή;».
Η Μαρία Λαζαρίδου αποφάσισε να ταξιδέψει στα Τρίκαλα, όπου ζούσε η αδερφή της, για να περάσει μαζί της το τριήμερο της Αποκριάς. Δεν το είχε σχεδιάσει. Λίγο πριν τα Τέμπη, η 6,5 μηνών κόρη της άρχισε να κλαίει και η νεαρή μητέρα ετοίμασε γάλα. «Την ώρα που έβαζα το μπιμπερό στο στόμα της μικρής, έγινε η σύγκρουση».
Και μετά σκοτάδι. Κενό. Άνοιξε τα μάτια της κι ήταν πεσμένη στον διάδρομο. Καπνός και φωτιά γύρω της, πάνω της, δίπλα της. Άνθρωποι τσιρίζουν, άλλοι δεν ακούγονται καν. Η μητέρα της δίπλα της, η κόρη της άφαντη. Ουρλιάζει το όνομά της. «Το μωρό μου», και ξανά, «το μωρό μου». Το μωρό την ακούει και κλαίει. Αντιλαμβάνεται ότι έχει πέσει κάτω από ένα κάθισμα. Χωράει μόνο το χέρι της και δεν μπορεί να βγάλει το παιδί. Ο Μιχάλης, «ένα αγόρι με κίτρινη μπλούζα», την καθησυχάζει, «θα τη βρούμε». Η μητέρα της τραβάει το κοριτσάκι και το βγάζει.
«Χρειάστηκε να περάσουν 2,5 χρόνια για να πω σήμερα πως είμαι καλά. Νιώθω ότι έζησα για να ζήσει το παιδί μου. Αν δεν υπήρχε η μικρή, δεν ξέρω αν θα είχα βγει από το τρένο, γιατί εγώ φοβάμαι τα ύψη, φοβάμαι το σκοτάδι. Και τώρα μιλάω για να μην ξεχαστεί αυτό που συνέβη, για να φτάσει όλο αυτό στους υπεύθυνους και να μπορέσουν έτσι να νιώσουν τι βιώσαμε, για να συναισθανθούν ίσως για λίγα λεπτά πώς είναι να χάνεις το παιδί σου ή να συνεχίσουν να κουνούν το δάχτυλο θεωρώντας ότι είναι ανώτεροι από τους πολίτες αυτής της χώρας», λέει.
Σήμερα, τρία χρόνια μετά, η Μαρία Λαζαρίδου στέκεται πιο σταθερά στα πόδια της. Θέλει να συναντήσει τους γονείς άλλων παιδιών, που έχασαν τη ζωή τους στην τραγωδία. Σήμερα θα κατέβει στην πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, και τον Μάρτιο έχει κληθεί στη δίκη ως μάρτυρας προς υποστήριξη της κατηγορίας.
Στο αμφιθέατρο του ΤΕΙ Λάρισας, θα σταθεί για πρώτη φορά ενώπιον της Δικαιοσύνης και θα μιλήσει δημόσια – κανείς ως σήμερα δεν της ζήτησε κατάθεση για όσα έζησε. «Όσα νιώθω δεν είναι μόνο δικό μου βίωμα. Ήμασταν πολλοί που προσπαθούμε να βγούμε από αυτό, αλλά κανείς, ούτε από μας, ούτε από σας, δεν πρέπει να ξεχάσει. Να μην ξεχάσουμε, αυτό μόνο θέλω να φωνάξω»…