Σήμερα τα Φώτα και οι φωτισμοί και χαρά μεγάλη και αγιασμοί! Είναι όμως έτσι, ή απλά η 6η Ιανουαρίου είναι η συγκυρία μιας θρησκευτικής ημερομηνίας και μιας λαϊκής δοξασίας, που θέλει τον διωγμό των καλικάντζαρων με την αγιαστούρα τού παπά, μετά τον αγιασμό των υδάτων;
Το βέβαιο είναι ότι παρέρχεται το Δωδεκαήμερο των γιορτών, στο οποίο δεν χωρά ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, ούτε και ο Γιάννης ο απλοϊκός, που μνημονεύει ο λαϊκός στίχος με το σπαραξικάρδιο ερώτημα: πώς μπόρεσε η καρδιά σου τον Γιάννη να πικράνει;
Αλλά τι να πουν και οι καλικάντζαροι που ξαποστέλνονται στα έγκατα της γης, απ’ όπου συνεχίζουν να πριονίζουν το δέντρο της; Φροντίζουν πάντα, ωστόσο, να αφήνουν αυθεντικούς εκπροσώπους τους επί της γης, για να μην ξεμένουμε από σκάνδαλα, ζαβολιές, ασχήμιες και βρομιές, ολοχρονίς του χρόνου!
Έχοντας στο μυαλό μας τις φιγούρες του Τραμπ και του Μαδούρο, που δεσπόζουν στην επικαιρότητα, μετά την απαγωγή του δεύτερου από τον πρώτο, αναρωτιέται κανείς ποιος είναι πιο καλικάντζαρος από τον άλλο και παράλληλα μετρά τους υποστηρικτές του ενός έναντι του άλλου.
Στην Ελλάδα, βρήκαμε ακόμα έναν λόγο για να διχαστούμε, αλλά -πάλι καλά- όχι σε μαδουριστές και αντιμαδουριστές. Η Κυβέρνηση προφανώς και είναι με τον σερίφη και την επικράτηση του δίκαιου του ισχυρού, ενώ η αποκαλούμενη και προοδευτική αντιπολίτευση βάλλει κατά της Κυβέρνησης, επικαλούμενη το Διεθνές Δίκαιο που παραβιάστηκε κατάφορα – συνθήκη που δεν μπορεί να παραβλέπει προκλητικά και κυνικά ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, τα επιχειρήματα του οποίου χαρακτήρισε ναζιστικά ο ΥΠΕΞ της Βενεζουέλας!
Φυσικά ούτε ο Τραμπ, ούτε ο Βενεζουελάνος πρόεδρος και για πολλούς δικτάτορας, είναι για αγιογραφίες που υποκαθιστούν την ιστορία που τρέχει… Εξάλλου δεν είναι δα και Καποδίστριες! Ο Τραμπ με μια καταιγιστική και σύντομη επιχείρηση στο Καράκας, έπιασε τον Μαδούρο με τις παντούφλες, του φόρεσε χειροπέδες, τον φωτογράφισε και τον παρέδωσε στην αμερικάνικη δικαιοσύνη, προκειμένου να τον δικάσει για «ναρκο-τρομοκρατία» και εισαγωγή κοκαΐνης στις ΗΠΑ.
Οι παραπάνω λόγοι, μπορεί να είναι και προσχηματικοί, καθώς τα πετρέλαια της Βενεζουέλας και η αξιοποίησή τους, μοιάζουν ένα κίνητρο πιο κοντά στη λογική Τραμπ, που προχώρησε στη γκανγκστερικού τύπου αρπαγή του Νικολάς Μαδούρο, τάχα μου για να σπάσει τα δεσμά μιας καταπιεσμένης χώρας. Μια επέμβαση, που ανοίγει μια επικίνδυνη φάμπρικα που επιτρέπει στον πλανητάρχη (και όχι μόνο) -ή αλλιώς «ειρηνοποιό» με το πλατινέ μαλλί- χειρουργικές επεμβάσεις, όπου γης, φτάνει να εξυπηρετούν τα συμφέροντά του.
Σήμερα η Βενεζουέλα, αύριο η Κούβα, μετά η Κολομβία, ύστερα το Μεξικό και πάει λέγοντας, μπορεί και… κλαίγοντας μέχρι τη Γροιλανδία, δημιουργώντας ιστορικά προηγούμενα.
Και μέσα σε αυτό το σκηνικό έχουμε μια ελληνική Κυβέρνηση που κινείται στη λογική: τα συμφέροντά του είναι και δικά μας! Και που συγκαταλέγεται στο γκρουπ των πρόθυμων ηλιθίων και νοσταλγών του «Δόγματος Μονρόε»!…
Ο κόσμος πλέον μπαίνει σε μια νέα φάση και η αρπαγή Μαδούρο μοιάζει με την απαρχή μιας νέας Γιάλτας, χωρίς να προηγηθεί Παγκόσμιος Πόλεμος. Σα να ξαναμοιράζεται ο κόσμος ένα πράγμα, ενώ επανέρχεται το καθεστώς των προτεκτοράτων. Η Βενεζουέλα φλερτάρει να γίνει προτεκτοράτο των ΗΠΑ, η Ουκρανία της Ρωσίας, ενώ ανοίγει ο δρόμος για την τρίτη των υπερδυνάμεων Κίνα προς την Ταϊβάν…
Αλλά η χώρα μας ακόμα αντιστέκεται, πιστή στο αριστερόστροφο σύνθημα «η Ελλάδα δεν είναι προτεκτοράτο»! Αλλά χωρίς τον Καποδίστρια, δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ακόμα!
Υ/Γ: Αμφιβάλλω αν ακόμα και η σκληροπυρηνική ΕΡΕ που ίδρυσε ο αείμνηστος Κωσταντίνος Καραμανλής, σαν προχθές, πριν από ακριβώς 70 χρόνια, ακολουθούσε την ίδια τακτική με τον κλώνο της, τη σημερινή Νέα Δημοκρατία του κυνικού Κυριάκου Μητσοτάκη.