«Η ποίηση ανήκει σ’ εκείνους που την έχουν ανάγκη κι όχι σ’ αυτούς που την γράφουν»: η περίφημη ρήση στην ιταλική ταινία «Ο ταχυδρόμος» (“Il postino”), όπου ένας απλός διανομέας γραμμάτων καταφέρνει, μέσα από τη συναναστροφή του με τον μεγάλο Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα, ν’ αφυπνιστεί και να βιώσει την ιαματική και παρηγορητική δύναμη της, μου έρχεται πάντα στο μυαλό τη σημερινή ημέρα.
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, που γίνεται κτήμα εκείνου που τη χρειάζεται, που βρίσκει σε αυτήν απαντήσεις, παρηγοριά ή «καθρέφτισμα των συναισθημάτων του», καταδεικνύοντας ότι δεν είναι μια ελιτίστικη ενασχόληση, αλλά μια πανανθρώπινη γλώσσα, που ανήκει σε όποιον την κάνει δική του.
«Κάθε χρόνο, στις 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, γιορτάζει μια από τις πιο πολύτιμες μορφές πολιτιστικής και γλωσσικής έκφρασης και ταυτότητας της ανθρωπότητας», αναφέρει η UNESCO.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού, η ιστορία της ξεκινά από την Ελλάδα, όταν το 1997, ο ποιητής Μιχάλης Μήτρας τής «συγκεκριμένης» και της «οπτικής» ποίησης πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να γιορτάζεται η ημέρα της Ποίησης.
Η Λύντια Στεφάνου, από τις γνωστές ποιητικές φωνές της Μεταπολεμικής Ποίησης, είπε ότι η πρώτη μέρα της Άνοιξης είναι η κατάλληλη για τη γιορτή της Ποίησης. Και ο Βασίλης Βασιλικός, πρέσβης στην UNESCO, πρότεινε, την 21η Μαρτίου, ημέρα για να κηρυχτεί η Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης. Στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO, τον Οκτώβρη του 1999, η 21η Μαρτίου κηρύχτηκε η Παγκόσμια μέρα της Ποίησης.
«Το ποίημα -έγραφε ο μεγάλος μας Γιάννης Ρίτσος- ανακαλύπτεται κατά τη γραφή του και ο ποιητής είναι ο πρώτος έκπληκτος αναγνώστης. Το ποίημα ξεπηδάει από μιαν ανάγκη να αποδοθεί η σιωπή, από μιαν εντολή ανθρώπινης προϊστορίας, ιστορίας και μεθιστορίας. Μια εντολή που δίνεται στον ποιητή άθελά του και εκφράζεται μέσα από αυτόν».
Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο κάτι που είπε κάποιος που δεν ήταν ποιητής: «Όπου και αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής ήδη είχε πάει εκεί». Ζίγκμουντ Φρόυντ.