Το ΠΑΣΟΚ πάντοτε ήξερε να κάνει καλά συνέδρια! Με παλμό, χρώμα, ρυθμό και ενθουσιασμό! Αυτά αποτελούν παρακαταθήκη από τις κραταιές εποχές του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και αργότερα που η συμμετοχή ήταν αδιαπραγμάτευτη παρά τις δυσκολίες συγκλίσεων και διαφωνιών, όπως, για παράδειγμα, η εποχή Σημίτη, Τσοχατζόπουλου, αλλά και αργότερα στα δύσκολα χρόνια των μνημονίων.
Το 4ο Τακτικό Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που ολοκληρώθηκε στο TAE KWON DO, στο Φάληρο, ίσως ήταν το πρώτο στα δύσκολα χρόνια της κρίσης του ΠΑΣΟΚ ως κόμμα εξουσίας που αναπτέρωσε τις ελπίδες ότι μπορεί να επιφέρει με σωστό σχεδιασμό μια στρατηγική ήττα στη Ν.Δ στις επερχόμενες εκλογές!
Το συνέδριο χαρακτηρίστηκε από διάθεση για ενότητα. Το ενωτικό κλίμα εγγυήθηκε και απέδειξε ότι το κατάφερε ο πρόεδρος του Συνεδρίου, Κώστας Σκανδαλίδης, που γεφύρωσε διαφορές στο τελικό κείμενο – ψήφισμα, προσθέτοντας εκείνη τη διατύπωση που κάλυψε στο τέλος την επιτακτική απαίτηση του Χάρη Δούκα να συμπεριληφθεί ότι η συνεργασία με τη Ν.Δ αποκλείεται.
Ωστόσο, η διατύπωση του πολύπειρου Σκανδαλίδη ικανοποίησε την πλευρά Δούκα, που δεν κατέβασε ξεχωριστό ψήφισμα, αλλά το έκανε με λιγότερο απόλυτο τρόπο.
Συνεπώς, εδώ θα έλεγε κάποιος ότι, ουσιαστικά, ο Δούκας κατέβασε σε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το ιδεολογικό στίγμα του, επιθυμώντας να ασκήσει και μια κάποια πίεση ότι βρίσκεται αριστερότερα του Ανδρουλάκη, που πλέον εμφανίζεται ως ο απόλυτος εγγυητής του καθαρού κέντρου!
Σε αυτό το μήκος κύματος, ο ΓΑΠ επανέφερε την αυτοθεσπιζόμενη κοινωνία του Καστοριάδη, την κοινωνία που αυτό-νομείται, δηλαδή νομοθετεί τους νόμους της στη συνείδηση των μελών της, υπάρχει συλλογική συμμετοχή και συνεχής αμφισβήτηση.
Η αναφορά του Γιώργου Παπανδρέου στη ζημιά που έκανε η Αριστερά και, με κάποιον τρόπο, και ο Τσίπρας, ουσιαστικά, ενίσχυσε το αμιγώς κεντρώο προφίλ του Ανδρουλάκη, ενώ, πλέον, φάνηκε ότι ο στόχος είναι κοινός και στρατηγικός.
Όμως, η κάλπη είναι κάλπη! Και πριν από αυτήν, ο μόνος τρόπος να ανέβει το ηθικό, που είναι βασική προϋπόθεση για να τραβήξει τον κόσμο, όπως περιέγραψε ο Σκανδαλίδης για τον Γκάντι, στον δρόμο του αλατιού, είναι ο «αέρας» της νίκης και της καλής ψυχολογίας ότι οι προτάσεις του ΠΑΣΟΚ αντικατοπτρίζουν αυτό που η ελληνική κοινωνία πλέον επιζητεί σε μια εποχή που, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, το gaslighting έχει γίνει κομμάτι της πολιτικής και ο αναθεωρητισμός, σε όλα τα επίπεδα, κυρίαρχο όπλο επιβολής του φόβου. Κι ο φόβος ελέγχει τις καρδιές, τη λογική και τα πλήθη!
Κι αν κάποιοι γέλασαν με το σύνεδρο, που είπε ότι τώρα πρέπει με ένα βαν να γυρίζουν την Ελλάδα για να μεταδώσουν τα μηνύματα του Συνεδρίου και τις προτάσεις διακυβέρνησης, θα πρέπει να ξανασκεφτούν καλύτερα ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να αναπτερωθεί το ηθικό, παρά μόνο με τη συνεχή επαφή με την κοινωνία, που θα αποτυπωθούν δημοσκοπικά και θα δημιουργήσουν το ρεύμα του Γκάντι, όταν έρθει η ώρα…