Τελικά γύρισε μπούμερανγκ στη Δημοτική Αρχή του Ηρακλείου, η διάχυση της δημοσκόπησης του Aftodioikisi.gr, η οποία κατατάσσει τον Αλέξη Καλοκαιρινό στο top ten των δημάρχων της χώρας, ανάμεσα σε Σημανδηράκη (Χανιά), Μαρινάκη (Ρέθυμνο) και Αχιλλέα Μπέο – οποία τιμή!
Και αυτό, γιατί όλοι θυμήθηκαν τα στοιχεία μιας άλλης έρευνας – κόλαφο για τον Δήμο Ηρακλείου, η οποία είχε βγει στον αέρα τον περασμένο Ιούνιο και δεν επικοινωνήθηκε από τη Λότζια. Και πώς να επικοινωνηθεί, όταν ο Δήμος Ηρακλείου εμφανιζόταν στην προτελευταία θέση, μεταξύ 184 Δήμων, με βαθμολογία 2,5 (!);
Χωρίς να θέλουμε να αμφισβητήσουμε τα ευρήματα των δυο ερευνών, μεταξύ τους υπάρχει μια τρομερή αντίφαση: πώς γίνεται ο κ. Καλοκαιρινός να είναι στη δεκάδα των δημοφιλέστερων δημάρχων και ο Δήμος στην εσχατιά της αποτελεσματικότητας, σύμφωνα με την έρευνα που διεξήχθη ηλεκτρονικά, μέσω της πλατφόρμας Αξιολόγησης Δημόσιας Διοίκησης;
Εκτός και αν πιστέψουμε ότι μέσα σε 8 μήνες άλλαξε τόσο θεαματικά η εικόνα του Ηρακλείου. Μάλλον απίθανο, καθώς έχουμε να κάνουμε με τους μήνες που κορυφώθηκαν τα προβλήματα της καθαριότητας αλλά και της ύδρευσης, που είναι και από τα βασικότερα της καθημερινότητας του δημότη.
Είναι μάταιος κόπος να μπούμε στη λογική της κατανόησης του μυστηρίου, όταν όλοι είμαστε αποδέκτες της καθημερινής εικόνας που εκπέμπει η πόλη και η οποία στη διετία της παρούσας Δημοτικής Αρχής έχει ξεκάθαρο αρνητικό αποτύπωμα. Και φυσικά δεν μπορεί η πόλη να έχει τέτοια υστέρηση και ο δήμαρχος να είναι στο απυρόβλητο, αποκρούοντας με ευκολία το πολιτικό κόστος.
Ο λογαριασμός δεν βγαίνει με τίποτα και το βλέπουμε στα social media, κάτω από κάθε ανάρτηση για τον Δήμο Ηρακλείου, ανεξάρτητα αν αυτή είναι θετική ή αρνητική. Ο σχολιασμός είναι στη συντριπτική πλειοψηφία του αρνητικός και οργίλος για τον δήμαρχο και τη Δημοτική Αρχή, από την οποία σαφέστατα είχε άλλες προσδοκίες.
Ο δήμαρχος πάντως έδωσε μια απάντηση, πριν ακόμα γίνουν γνωστά τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης για την υψηλή δημοφιλία του. Κατά την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας της δημοτικής παράταξης που ηγείται («Δικαίωμα στην πόλη»), στον οικείο χώρο του κήπου του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης, τόνισε ότι το 2026 θα είναι το έτος της καθημερινότητας και οι δημότες θα δουν τα αποτελέσματα των προσπαθειών που έκανε η Δημοτική Αρχή, τα δυο προηγούμενα χρόνια. Κάτι που σε ελεύθερη μετάφραση ακούγεται και ως εξής: δυο χρόνια σπέρναμε και φέτος θα θερίσουμε!
Οι πρώτες 40 ημέρες σίγουρα δεν τον δικαιώνουν, καθώς επί της ουσίας η Λότζια δεν έχει ούτε προϋπολογισμό! Ή μάλλον έχει ψηφισμένο από το Δημοτικό Συμβούλιο αλλά όχι εγκεκριμένο από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση, που βρήκε κάποια λάθη στον καταλογισμό των τελών για τους επαγγελματικούς χώρους.
Η ουσία είναι ότι ο Δήμος δεν μπορεί να κάνει πράξεις, μεταξύ των οποίων να πληρώσει και τον μικρό εργολάβο («γέφυρα») της καθαριότητας. Και τα αποτελέσματα είναι ορατά στους κάδους απορριμμάτων. Η αποκομιδή είναι τουλάχιστον πλημμελής και αυτό με όρους επιείκειας…
Το πεζοδρομημένο κέντρο εξακολουθεί να έχει τα χάλια του σε πολλά σημεία, καθώς οι κυβόλιθοι θέλουν συντήρηση. Τα προβλήματα με τις οπτικές ίνες οξύνονται και η Λότζια μένει στα λόγια και τις ανεφάρμοστες κανονιστικές. Τα προβλήματα στην υδροδότηση εξακολουθούν να υφίστανται και μέσα στο καταχείμωνο, την ώρα που ο δήμαρχος ανακοινώνει ως άμεση λύση δυο μικρές μονάδες αφαλάτωσης στα (παλιά) σφαγεία της Αλικαρνασσού!
Ο οδοφωτισμός παραμένει στα μαύρα σκοτάδια, ακόμα και σε κεντρικά σημεία. Η κυκλοφορία των οχημάτων γίνεται μετ’ εμποδίων και η εξεύρεση θέσεων στάθμευσης… βάσανο μεγάλο. Να έχουν άραγε δρομολογηθεί λύσεις για όλα τα παραπάνω; Πολύ καλό για να είναι αληθινό. Ποντάρει κανείς τα λεφτά του στην καθολική αντιστροφή της εικόνας και του κλίματος; Πολύ φοβάμαι ότι τόσο επιθετικοί τζογαδόροι σπανίζουν και εντός της πλειοψηφούσας ομάδας, καθώς ήδη γίνονται κινήσεις για την επόμενη ημέρα σε άλλη κατεύθυνση.
Όμως, το χειρότερο δεν είναι αυτό, αλλά ο θυμός του κόσμου! Πρώτη φορά, τις τελευταίες δεκαετίες, τόσοι πολλοί δημότες είναι θυμωμένοι με τη Δημοτική Αρχή. Μακάρι ο δήμαρχος και οι συνεργάτες του να μας εκπλήξουν για τα σκάρτα τρία χρόνια που απομένουν. Οι πιθανότητες δεν είναι με το μέρος τους, μα η ζωή είναι όλο ανατροπές και διαψεύσεις. Αλλά όχι πια με όρους επικοινωνίας και λαμπερών drones, που εκτοξεύονται από την ενετική οχύρωση της πόλης, για να αναχθούν σε οράματα…