…ανοίξτε αγκαλιές ειρηνοφόρες,
ομπροστά στους αγίους και φιληθείτε,
φιληθείτε γλυκά χείλη με χείλη,
πέστε «Χριστός Ανέστη» εχθροί και φίλοι.
Διονύσιος Σολωμός.
Θρησκευτική κατάνυξη, μεγαλειώδεις μέσα στην απλότητα τους ύμνοι για το θείο Πάθος, «ω γλυκύ μου έαρ», Επιτάφιοι στολισμένοι, άρωμα λεμονανθών και άνοιξης, μυρωδιές από καλτσούνια που ψήνονται και σου «παίρνουν τη μύτη», δοκιμάζοντας την υπομονή σου μετά από σαράντα και πλέον μέρες νηστείας, κόκκινα αυγά. Ελληνικό Πάσχα, το δικό μας Πάσχα, η σημαντικότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης.
Ένα αίσθημα χαρμολύπης που κορυφώνεται την Μεγάλη Παρασκευή, ο πένθιμος ήχος από τις καμπάνες των εκκλησιών που, όμως, φέρει την υπόσχεση για το Αναστάσιμο Φως, που θα πλημμυρίσει τη ζωή μας.
Εικόνες, συναισθήματα, χρώματα, έθιμα, λαμπάδες και δώρα από τους νονούς στα βαφτιστήρια, μαζί με αγαπημένους ανθρώπους, με τις θύμησες των αγαπημένων μας που έφυγαν, τους δικούς μας προσωπικούς αγίους.
Όλα αυτά μαζί, αλλά κυρίως η νίκη της ζωής πάνω στον θάνατο. Η Εκκλησία μας ψάλλει, την περίοδο αυτή, το τροπάριο που εμπεριέχει σε συμπύκνωση όλο το νόημα του Πάσχα: «Χριστός Ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι, ζωήν χαρισάμενος».
Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὁ Δαμασκηνός, ὁ ποιητὴς τοῦ Κανόνος τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας, περιγράφει τὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς Άναστάσεως: «Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τὴν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν».
Μια άλλη ζωή, σε μια εποχή που ο πόλεμος «σπέρνει» βία και νεκρούς, «το κακό δεν έχει τον τελευταίο λόγο στην ιστορία», όπως επισημαίνει ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, αναδεικνύοντας τη βαθύτερη σημασία της Ανάστασης ως νίκης της ζωής απέναντι στον θάνατο.
«Το “Χριστός Ανέστη” -τονίζει- είναι άρνηση της βίας και του φόβου και πρόσκληση σε έναν ειρηνικό τρόπο ζωής».
Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, τό «ἅλας τῆς γῆς», τό «φῶς τοῦ κόσμου», ἡ πόλις, «ἡ ἐπάνω ὄρους κειμένη», ὁ λύχνος, ὁ «ἐπὶ τῆν λυχνίαν», δίδει ἐμπράκτως ἐν τῷ κόσμῳ ἐνώπιον τῶν σημείων τῶν καιρῶν τήν μαρτυρίαν περί τῆς ἐλθούσης χάριτος καί «τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος».
«Ὁ λόγος τοῦ Σταυροῦ καί τῆς Ἀναστάσεως ἠχεῖ σήμερον ὡς Εὐαγγέλιον εἰρήνης, καταλλαγῆς καί Δικαιοσύνης. Ὁ πόλεμος, τό μῖσος καί ἡ ἀδικία ἀντιστρατεύονται τάς θεμελιώδεις χριστιανικάς ἀρχάς, διά τήν πραγμάτωσιν καί ἑδραίωσιν τῶν ὁποίων προσεύχεται καί ἐργάζεται καθ᾿ ἡμέραν ὁ λαός τοῦ Θεοῦ.
Ἐν τῷ φωτί τῆς Ἁναστάσεως, δεόμεθα τοῦ Κυρίου ὑπέρ τῶν θυμάτων τῆς πολεμικῆς βίας, τῶν ὀρφανῶν, τῶν θρηνουσῶν τά τέκνα των μητέρων, ὑπέρ πάντων ὅσων φέρουν εἰς τό σῶμα καί τήν ψυχήν των τά ἐνεργήματα τῆς ἀνθρωπίνης σκληρότητος καί ἀναλγησίας.
Τό “Χριστὸς Ἀνέστη” εἶναι ἄρνησις καί καταδίκη τῆς βίας καί τοῦ φόβου καί πρόσκλησις εἰς βίον εἰρηνικόν. Ὁ πόλεμος παράγει ὀδυρμόν καί θάνατον, ἡ Ἀνάστασις νικᾷ τόν θάνατον καί χαρίζεται ἀφθαρσίαν».
«Χριστός Ανέστη – Αληθώς, ο Κύριος».