Δεν μας τα λέει καθόλου καλά το 2026. Ο νέος χρόνος μπήκε με το… αριστερό για τη χώρα μας, η οποία μετράει τις πληγές της και τα θύματα από τις μεγάλες δύο εθνικές τραγωδίες, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» και στον «δρόμο του θανάτου» στη Ρουμανία.
Από την μια η εθνική οδός, την οποία οι Ρουμάνοι έχουν χαρακτηρίσει δρόμο – καρμανιόλα και που μοιάζει με τον δικό μας «μαρτυρικό» ΒΟΑΚ, «κατάπιε» επτά φιλάθλους του ΠΑΟΚ, που έκαναν το ταξίδι από Ελλάδα για Γαλλία, για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα και οι οποίοι δεν θα γυρίσουν ποτέ πίσω στις οικογένειές τους.
Από την άλλη ένα εργοστάσιο που μέχρι τώρα αποτελούσε σημείο αναφοράς για την παραγωγή του, έμελλε να αποτελέσει τον τάφο για τις πέντε άτυχες εργαζόμενες μητέρες που δούλευαν νυχτοκάματο για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους και να μπορούν τη μέρα να είναι κοντά στα παιδιά τους.
Δεν το χωράει πραγματικά ο ανθρώπινος νους. Μέσα σε δυο μέρες η Ελλάδα θρηνεί 12 νεκρούς. Αν προσθέσουμε και τον φίλαθλο του ΠΑΟΚ που «έφυγε» από ανακοπή, μην αντέχοντας στο άκουσμα της είδησης για την τραγωδία στην οποία ένα από τα θύματα ήταν στενός του φίλος, αλλά και την άτυχη φιλόλογο η οποία έχασε τη ζωή της από τις φονικές πλημμύρες στη Γλυφάδα, παρασυρόμενη από τα ορμητικά νερά, τότε ο αριθμός μεγαλώνει, όπως μεγαλώνει και ο πόνος και πληθαίνουν τα «γιατί».
Γιατί να συμβεί το πολύνεκρο δυστύχημα με τους οπαδούς του ΠΑΟΚ; Το τι έγινε στα δευτερόλεπτα του «ζιγκ-ζαγκ» που έκανε το βανάκι μέχρι να προσκρούσει με φοβερή δύναμη πάνω στο φορτηγό που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση, είναι πιθανό να μην το μάθουμε ποτέ.
Γιατί όσο κι αν υπάρχει η εικόνα που σοκάρει, κανείς δεν μπορεί να ξέρει -ίσως ούτε όσοι επέζησαν της τραγωδίας- τι έγινε σε αυτά τα δυο-τρία δευτερόλεπτα που χωρίζουν τη ζωή από τον θάνατο. Ανατριχιαστικό και άκρως συγκλονιστικό το σκηνικό – το οποίο δυστυχώς αναπαράγεται συνεχώς από τα ΜΜΕ, που κάνουν πράξη το παλιό κλισέ ότι εκείνο που πουλάει περισσότερο είναι το τρίπτυχο «αίμα – σπέρμα – στέμμα».
Από την άλλη, σοκαριστικό είναι το πόρισμα της Πυροσβεστικής για τα αίτια που προκάλεσαν την τραγωδία στο εργοστάσιο στα Τρίκαλα, όπου υπάρχουν ξεκάθαρες παραλείψεις.
Η μοίρα έπαιξε σκληρό παιχνίδι και στους οπαδούς του ΠΑΟΚ και στις εργαζόμενες μητέρες. Σε μια στιγμή χάθηκαν όλα και οι οικογένειές τους διαλύθηκαν. Οι γονείς έχασαν τα παιδιά τους -ό,τι χειρότερο μπορεί να υπάρξει- και τα παιδιά τις μητέρες τους. Ακόμα όμως κι αυτοί που επέζησαν από την τραγωδία στη Ρουμανία, θα κουβαλούν για πάντα στην ψυχή τους αυτά τα δυο-τρία δευτερόλεπτα που άλλαξαν τη ζωή τους: η τύχη ήταν με το μέρος τους, αλλά οι στιγμές της φρίκης θα τους στοιχειώνουν μέχρι να πεθάνουν.
Το ίδιο και για τις εργάτριες που γλίτωσαν από τη λαίλαπα της φωτιάς στο εργοστάσιο. Τα μπισκότα βάφτηκαν με αίμα και ό,τι και να γίνει από ‘δω και πέρα, όσο κι αν αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων, το κακό έγινε. Και κανείς δεν μπορεί να μπει στη θέση των ανθρώπων που έχασαν τόσο άδικα τους δικούς τους. Εμείς θα προχωρήσουμε, η ζωή θα συνεχιστεί αλλά ο πόνος τους θα ζει για πάντα στην ψυχή και την καρδιά τους…
ΥΓ: Αν μπορεί το σκοτάδι να γεννήσει μια ελπίδα, είναι η ομοψυχία των οπαδών μετά την τραγωδία της Ρουμανίας. Ο θάνατος ένωσε τους οπαδούς όλων των ομάδων. Γιατί ενδεχομένως να μπήκαν όλοι στη σκέψη ότι θα μπορούσαν να είναι οι ίδιοι στην θέση αυτών που χάθηκαν.
Γιατί όλοι λίγο – πολύ έχουν ταξιδέψει για την ομάδα τους. Είθε αυτή η τραγωδία να αποτελέσει την αφορμή για να πάψει επιτέλους ο κύκλος αίματος μεταξύ των οπαδών. Για 90΄αντίπαλοι, μετά δεν έχουν να χωρίσουν απολύτως τίποτα. Η ζωή είναι αυτή που πρέπει να τους ενώνει…