Το δικαίωμα στη στέγαση αποτελεί πλέον τη θρυαλλίδα της κοινωνικής συνοχής στην Ευρώπη. Το ισπανικό κίνημα αποτελεί προειδοποίηση ότι η ανεξέλεγκτη δράση των κερδοσκοπικών κεφαλαίων, η ραγδαία εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων (Airbnb) και η έλλειψη προσιτής κατοικίας δημιουργούν μια νέα γενιά «νεόπτωχων».
Η στεγαστική πίεση δεν είναι πια απλώς ένα οικονομικό πρόβλημα, αλλά ένας μοχλός πολιτικής αποσταθεροποίησης, ικανός να λυγίσει κυβερνήσεις, όπως αυτή του Πέδρο Σάντσεθ που οδήγησε τη χώρα σε πρόωρες κάλπες.
Στην Ελλάδα, όπου το κόστος στέγασης απορροφά δυσανάλογο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος, οι εξελίξεις αυτές λειτουργούν ως καθρέφτης του άμεσου μέλλοντος.
Το στεγαστικό θα βρεθεί στο επίκεντρο της πολιτικής ατζέντας και αντιπαράθεσης, στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.
Η κυβέρνηση εκ των πραγμάτων και εξαιτίας της…ισπανικής πίεσης, θα πιεστεί να πάρει μέτρα για να τη λαϊκή δυσαρέσκεια, αν όχι, ίσως ο Μητσοτάκης να υποχρεωθεί να ακολουθήσει το Σάντσεθ, στο δρόμο των πρόωρων…
Το παράδειγμα της Ισπανίας δείχνει, ότι όποιος υποτιμήσει το στεγαστικό, κινδυνεύει με σκληρή πολιτική τιμωρία στην κάλπη.