1946 — 2026
το ΧΘΕΣ
80
Συναντά το ΑΥΡΙΟ
80 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΤΡΙΣ · Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΔΕΙΣ →

Η ιστορική μνήμη αποτελεί θεμέλιο για την ταυτότητα και τη συνέχεια ενός λαού.

Μέσα από τη γνώση του παρελθόντος, οι χρηστές κοινωνίες κατανοούν τις συνέπειες των λαθών τους και τις επιτυχίες των σωστών ενεργειών τους, χαράζοντας έτσι με σοφία το μέλλον.

Η διατήρηση της μνήμης ενισχύει τη συλλογική συνείδηση. Είναι, τελικά, η γέφυρα που ενώνει τις γενιές και κρατά ζωντανή την κοινή τους πορεία.

Το ποίημα που ακολουθεί γράφτηκε στις 16/11/2025.

Το χρέος μας

Ήταν δεκαεπτά Νοέμβρη

κι ήταν όλες και όλοι τους είκοσι χρονών∙

άντε με μια απόκλιση, πάνω ή κάτω,

δυο τρεις χειμώνες.

Και το έβλεπες στο ξαναμμένο βλέμμα τους,

πως είχαν πάρει την απόφαση τους.

Θα έφερναν «την Άνοιξη»∙

αυτήν την Άνοιξη που θερμοκέφαλοι φασίστες

στρατοκράτορες -γελοίες μαριονέτες-

τους στέρησαν στα χρόνια της εφηβείας τους.

Μόνα τους όπλα ο νεανικός ενθουσιασμός,

το ανθισμένο στα χείλη χαμόγελο

-απέναντι στα ατσάλινα στόματα

του θηρίου που ξερνά το θάνατο-

και η ασίγαστη επιθυμία για

ελευθερία λόγου και πράξης.

Άνισος ο αγώνας.

Σάββατο, ώρα τρίτη πρωινή.

Η πόλη ξενυχτούσε στα ερτζιανά

κι εκείνοι

έδεναν λέξεις καρφιά

σε επαναστατικό τραγούδι λευτεριάς.

Σάββατο, ώρα τρίτη πρωινή,

-πριχού το άστρο της μέρας,

στο στερέωμα, να έχει φανεί-

δίνεται του σκότους η εντολή∙

το χαμόγελο παγώνει σε μια στιγμή∙

μα να που ανοίγει η προ του τέλους ρωγμή∙

λευτεριάς σήμαντρο παντού ηχεί.

Τί κι αν κάποιοι απ’ τους μπροστάρηδες

εξαργύρωσαν «ως είθισται»

το συλλογικό όνειρο.

Για το αύριο του τόπου, θαρρώ,

χρέος δικό μας, αδιαπραγμάτευτα ιερό,

την μνήμη να κρατάμε ζωντανή,

αποδίδοντας στα νιάτα τού τότε

την πρέπουσα τιμή.

Ο Γιώργος Αγγελάκης είναι μαθηματικός